Ο καθηγητής του UC Berkeley, john powell, λέει ότι η χώρα πρέπει να καταπολεμήσει την λευκή υπεροχή μέσω συλλογικής δράσης. Αυτή η φωτογραφία προέρχεται από την ελαφριά ταξιαρχία Overpass του Σαν Ντιέγκο και την ταξιαρχία αλληλεγγύης που κινητοποιήθηκαν για τη δημιουργία ελαφρών προβολών σε αλληλεγγύη με τη φυλετική δικαιοσύνη και τα δικαιώματα των μεταναστών. (Φωτογραφία ευγενική προσφορά της εκστρατείας flikr / Backbone)
Στην εναρκτήρια ομιλία του την περασμένη εβδομάδα, ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν κατέστησε σαφές ότι η κυβέρνησή του θα καταστήσει την ήττα της λευκής υπεροχής - καθώς και την άνοδο του πολιτικού εξτρεμισμού και της εγχώριας τρομοκρατίας - προτεραιότητα για την προεδρία του. Αλλά για να το κάνουν αυτό, οι Αμερικανοί πρέπει να επικεντρωθούν στην νίκη των λευκών υπερεξιστικών δομών χωρίς να καταδικάσουν τους λευκούς.
Ο john powell είναι διευθυντής του Ινστιτούτου Othering & Belonging στο UC Berkeley, ενός ερευνητικού ινστιτούτου που συγκεντρώνει μελετητές και υπεύθυνους χάραξης πολιτικής για να εντοπίσει τρόπους δημιουργίας περισσότερης δικαιοσύνης. (Φωτογραφία UC Berkeley)
Αυτό σύμφωνα με τον καθηγητή του Μπέρκλεϊ αφροαμερικάνων, John Powell, ο οποίος είπε: « Χρειαζόμαστε μια ιστορία που λέει,« Όχι, αυτή είναι μια χώρα για όλους μας »
«Όταν φτάνουμε, όπως θα έπρεπε, και εμψυχώσουμε τη φωνή των περιθωριοποιημένων ανθρώπων του χρώματος, πρέπει επίσης να βεβαιωθούμε ότι διατηρούμε ένα χώρο για άτομα που έχουν οργανωθεί γύρω από το λευκό, όχι για το ίδιο το λευκό, αλλά για αυτούς τους ανθρώπους». είπε ο powell, ο οποίος είναι επίσης διευθυντής του Berkeley's Othering and Belonging Institute. «Και αυτό είναι δύσκολο, γιατί σημαίνει να επικρίνεις και μερικές φορές να καταδικάζουμε την πρακτική της λευκής υπεροχής, αλλά ταυτόχρονα να διατηρούμε τους ανθρώπους που την ασκούν».
Το Berkeley News μίλησε με τον powell για το τι μπορούν να κάνουν οι πολιτικοί ηγέτες και οι καθημερινοί Αμερικανοί πολίτες για να βοηθήσουν στις προσπάθειες για την καταπολέμηση της λευκής υπεροχής και για τη σημασία να διασφαλιστεί ότι όλοι αναγνωρίζονται στη διαδικασία.
[Αυτή η συνέντευξη επεξεργάστηκε για συντομία και σαφήνεια]
Berkeley News : Τι πρέπει να κάνει η χώρα, προχωρώντας για να νικήσει την λευκή υπεροχή;
john powell: Νόμιζα ότι η ομιλία του Μπάιντεν για την Ημέρα των Εγκαινίων ήταν αρκετά καλή, γιατί το ονόμασε και το ονόμασε λευκή υπεροχή και όχι απλώς ρατσισμό. Οι άνθρωποι επηρεάζονται από τους ηγέτες τους και από αυτά που λένε.
Η λευκή υπεροχή είναι μια ταυτότητα και μια πίστη στην ανωτερότητα του δυτικού πολιτισμού που είναι μερικές φορές μια συνέπεια, ή ανεξάρτητη, της υπεροχής των λευκών ανθρώπων που κυριαρχούν και ελέγχουν.
Θα ξεκινήσω με αυτό που αποκαλώ «μικρές γέφυρες» με ανθρώπους που είναι πιο κοντά μας, με τους οποίους μπορεί να έχουμε βαθιές διαιρέσεις. Είναι επίσης σημαντικό, κατά μια έννοια, να επιτεθεί στην υπεροχή των λευκών, αλλά να μην επιτεθεί στους λευκούς. Νομίζω ότι πολλές φορές αυτά τα δύο πράγματα συγχέονται.
Πρόκειται περισσότερο για τα δομικά και θεσμικά ρατσιστικά συστήματα. Σε αυτά τα συστήματα, αυτές οι ιδέες είναι πραγματικά κινούμενες και αναπαράγονται χωρίς την ανάγκη να υπάρχει ρατσιστικό άτομο.
Οι άνθρωποι που αγκαλιάζουν αυτό το σύστημα και την ιδεολογία μπορούν να είναι οποιασδήποτε φυλής.
Το Berkeley News εξετάζει τη φυλετική δικαιοσύνη στην Αμερική σε μια νέα σειρά ιστοριών.
Πρέπει επίσης να δημιουργήσουμε μια καλύτερη αφήγηση όπου όλοι, κάθε ομάδα, μπορούν να ευδοκιμήσουν και να έχουν σημασία. Πρέπει να δημιουργήσουμε πολιτικές και πρακτικές, ώστε να μην χωρίζουμε ομάδες ο ένας στον άλλο. Πρέπει να νοιαζόμαστε για όλα τα μέρη της χώρας - την πόλη, τα προάστια και την αγροτική Αμερική, επίσης.
Μπορούμε να το παρακολουθήσουμε με πολιτική που επενδύει περισσότερο στις τοπικές κοινότητες. Για να πούμε, "Θα επενδύσουμε στα σχολεία σας, θα επενδύσουμε σε εσάς επειδή είστε μέρος αυτής της χώρας". Αλλά δεν σημαίνει ότι δεν πρόκειται να επενδύσουμε σε κοινότητες Latinx. Δεν σημαίνει ότι δεν πρόκειται να επενδύσουμε σε μαύρες κοινότητες. Δεν σημαίνει ότι δεν πρόκειται να επενδύσουμε σε ασιατικές αμερικανικές κοινότητες. Σημαίνει ότι θα επενδύσουμε σε όλους.
Αλλά διαφορετικές ομάδες θα έχουν διαφορετικές επενδύσεις, επειδή ορισμένες ομάδες είναι πολύ πιο πίσω. Πώς θα πληρώσουμε για αυτό; Όλοι πρέπει να πληρώσουν το δίκαιο μερίδιό τους.
Υπάρχει επίσης μια οντολογική απειλή που αντιμετωπίζουν πολλοί άνθρωποι. Δεν συνδέεται μόνο με μια οικονομική απειλή - οι υποστηρικτές του Trump δεν είναι μόνο χαμηλού εισοδήματος και εργαζόμενοι, είναι επίσης επαγγελματίες της μεσαίας τάξης. Είναι ο φόβος ότι, καθώς η χώρα γίνεται πιο φυλετική, οικονομική, θρησκευτική και γλωσσικά διαφορετική, ότι «θα αντικατασταθώ» Και αυτό το άγχος είναι φυσιολογικό.
Χρειαζόμαστε μια ιστορία που λέει, «Όχι, αυτή είναι μια χώρα για όλους μας». Και έτσι, όταν φτάνουμε, όπως θα έπρεπε, και εμψυχώσουμε τη φωνή των περιθωριοποιημένων ανθρώπων του χρώματος, πρέπει επίσης να βεβαιωθούμε ότι κρατάμε ένα χώρο για άτομα που έχουν οργανωθεί γύρω από τη λευκότητα - όχι για την ίδια τη λευκότητα, αλλά για αυτούς .
Και αυτό είναι δύσκολο, γιατί σημαίνει να επικρίνουμε και μερικές φορές να καταδικάζουμε την πρακτική της λευκής υπεροχής, αλλά ταυτόχρονα να διατηρούμε τους ανθρώπους που την ασκούν.
Πρόσφατες δημοσκοπήσεις διαπιστώνουν ότι οι λευκοί Αμερικανοί έχουν ασχοληθεί λιγότερο με την προσπάθεια κατανόησης των ζητημάτων φυλετικής αδικίας σε αυτήν τη χώρα. Πώς προσεγγίζετε άτομα που δεν ενδιαφέρονται να υποστηρίξουν κινήσεις όπως το Black Lives Matter και μπορεί ακόμη και να προσβληθούν σε αυτό που διαμαρτύρονται αυτές οι ομάδες;
Ένα ράλι Black Lives Matter στο δικαστήριο Alameda County στο Όκλαντ. (Φωτογραφία από την Annette Bernhardt, διευθύντρια του προγράμματος εργασίας χαμηλών μισθών στο εργαστήριο UC Berkeley.)
Η ταχεία αλλαγή δημιουργεί άγχος.
Είναι σαν γονέας και παιδί. Όταν ένα παιδί πέφτει μερικές φορές πριν κλαίει, κοιτάζει τη μητέρα και τον πατέρα τους και λένε: «Τι σημαίνει αυτό; Πρέπει να με ανησυχεί αυτό; " Και αν οι γονείς φρικάρουν, το παιδί φρικάρει. Εάν οι γονείς λένε, "Ω, έχεις λίγο αίμα πάνω σου, αλλά σηκωθείτε, και θα είστε καλά", τότε θα είναι εντάξει Κατά μία έννοια, όλοι μας είμαστε έτσι: Πρέπει να βρούμε αυτό το νόημα στην αλλαγή.
Η χώρα έχει ιστορία να φοβάται τους Μαύρους και αν δεν γνωρίζετε κανέναν Μαύρο, εάν ζείτε σε προαστιακές κοινότητες, καταλαβαίνω γιατί φοβάστε τους Μαύρους. Πιστεύετε ότι η αστυνομία κάνει αυτήν την επικίνδυνη δουλειά. Ενώ, αν είστε Μαύρος, όταν σκέφτεστε την αστυνομία νομίζετε ότι φέρνουν κίνδυνο.
Ζούμε διαχωρισμένες ζωές και ζούμε σε διαφορετικές ιστορίες. Και το ερώτημα είναι: Ποιος μπορεί να κρατήσει αυτές τις ιστορίες; Όλοι μπορούμε.
Ανυψώνοντας τους μαύρους, ανυψώνοντας τους ιθαγενείς, ανυψώνοντας τους Λατίνους και τους Ασιάτες, δεν σημαίνει ότι υποβαθμίζουμε τους λευκούς. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μια ιστορία αυτής της χώρας που οργανώνεται γύρω από την λευκή υπεροχή.
Πρέπει να συμφωνήσουμε με αυτό.
Ποιος δουλειά είναι να εξηγήσει αυτές τις αποχρώσεις σε άτομα που δεν συμφωνούν ή δεν τα κατανοούν;
Σε αυτήν την προσπάθεια, δεν πιστεύω ότι κάποιος θα πρέπει να βρίσκεται στο περιθώριο. Αυτό δεν είναι απλώς ένας αγώνας για τους μαύρους, αλλά νομίζω ότι οι μαύροι έχουν έναν ιδιαίτερο ρόλο να παίξουν.
Μερικοί έγχρωμοι μπορεί να πουν, "Δεν είναι δουλειά μου" και "Γιατί πρέπει να δείχνω ανησυχία για τους λευκούς;" Θα έλεγα, "Δεν είναι δική σας δουλειά, αλλά είναι δουλειά της χώρας και προσπαθούμε να δημιουργήσουμε έναν κόσμο όπου ανήκουν όλοι."
Λοιπόν, πρέπει να βελτιωθούμε σε αυτό. Πρέπει να σκεφτούμε πραγματικά για τη δημιουργία μιας κοινωνίας όπου έχουμε την ικανότητα να ανυψώσουμε τις αδικίες, να ανυψώσουμε τα προβλήματα, αλλά και να το κάνουμε με έναν τρόπο που πραγματικά κρατούμε την ανθρωπότητα όλων.
Πώς εξακολουθούμε να λογοδοτούμε για τους λευκούς υπέρμαχους θεσμούς και δομές χωρίς να κάνουμε τους λευκούς να αισθάνονται αποκλεισμένοι;
Υπάρχει ένας νοτιοαφρικανικός όρος «Sawubona», που σημαίνει: Σε βλέπω. Σε εκτιμώ. Είσαι σημαντικός για μένα.
Όλοι πρέπει να αναγνωριστούν. Και η πραγματικότητα είναι ότι υπάρχουν πολλοί λευκοί που δεν έχουν πολλή δύναμη. Ωστόσο, μπορεί να οργανωθούν γύρω από την λευκή υπεροχή.
Μίλησα στην αγροτική Αλαμπάμα για το νόμο προσιτής φροντίδας σε μια λευκή κοινότητα που πιστεύω ότι υποστήριξε τον Τραμπ. Και ήμουν εκεί για να τους μιλήσω για την αλλαγή των νόμων στην Αλαμπάμα, έτσι ώστε να μπορούν να επεκτείνουν τον Νόμο περί Προσιτής Φροντίδας στην Αλαμπάμα. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν αντίθετοι σε αυτό, και είδαν αυτήν την πράξη ως κάτι για τους Μαύρους και τους Λατίνους, όχι για αυτούς.
Αντί να μιλήσω για το γιατί αυτό είναι απαραίτητο σε αυτές τις κοινότητες, τους ρώτησα για τη ζωή τους: Είχε απομακρυνθεί κάποιος από την ασφάλιση επειδή έχασαν δουλειά; Μήπως κάποιος από αυτούς δεν είχε καλύψει τα παιδιά τους λόγω προϋπάρχουσων συνθηκών; Μήπως κάποιος από αυτούς είχε παραγγείλει ιατρική συνταγή, αλλά η ασφαλιστική εταιρεία είπε όχι;
Τους έκανα να σηκώνονται κάθε φορά που έκανα μια ερώτηση που τους αφορά. Είχαν περίπου 600 άτομα εκεί, και μετά από τρεις ή τέσσερις ερωτήσεις - όλοι στέκονταν όρθιοι.
Οι άνθρωποι ζούσαν πολύ, και φώναζαν και έλεγαν, «F — ασφαλιστικές εταιρείες», και είπα: «Αυτά είναι τα προβλήματα που προσπαθεί να λύσει ο νόμος περί προσιτής φροντίδας».
Πίστευαν πραγματικά ότι ήταν σοσιαλισμός και δεν ήξεραν καν τι ήταν. Πώς έλαβαν αυτήν την απόφαση; Δεν διάβασαν την πράξη, είχαν μερικούς ηγέτες να τους πουν ότι ήταν σοσιαλισμός ή κομμουνισμός χωρίς καν να γνωρίζουν τι ήταν ο σοσιαλισμός ή ο κομμουνισμός.
Τότε τους εξήγησα καθένα από τα προβλήματα που εντοπίσαμε είναι το χειρότερο στην κοινότητα των Μαύρων και Λατινικών. Δεν έχασα ένα άτομο στη συζήτηση μετά από αυτό - αλλά έπρεπε να κάνω χώρο για να συμμετάσχουν στην ιστορία.
Όταν έχετε πολιτικούς ηγέτες που τροφοδοτούν παραπληροφόρηση στο κοινό που προκαλεί περισσότερες διχασμούς και δίνει στους ανθρώπους μια αίσθηση αναγνώρισης διαδίδοντας ψεύδη - για παράδειγμα, όλοι αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν ότι οι εκλογές ήταν δόλιες επειδή ο πρώην πρόεδρος Τραμπ είπε ότι ήταν - πώς μπορούμε να ενωθούμε ως μια χώρα?
Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ απευθύνεται σε μαχητές διαδηλωτές πριν βαδίσουν στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ, όπου πολιορκούν το κτίριο εν μέσω μη επαληθευμένων ισχυρισμών για εκλογική απάτη. (Εικόνα βίντεο μέσω του Channel 9 News Australia)
Προχωρώντας, αυτό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα, αλλά μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε. Μιλάω πολύ για τη γεφύρωση μεταξύ των τμημάτων μας και δεν γεφυρώνεις με το πιο δύσκολο άτομο ή ομάδα, ξεκινάς με κοντές γέφυρες.
Και καθώς γίνεται καλύτερα να μιλάμε για τις διαφορές μας, θα μάθουμε Δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να έρθει, αλλά μπορείς να δημιουργήσεις ένα χώρο όπου μπορεί να έρθει, όπου μπορούμε να είμαστε σκληροί και κριτικοί στις δομές, αλλά μαλακοί στους ανθρώπους.
Εάν κάποιος λέει ότι είναι ενάντια στη μετανάστευση, χαίρομαι που μιλάω για τον πόνο τους. "Πώς έφτασες εκεί? Μίλα μου για την αλήθεια σου », αντί να πεις,« Είσαι ηλίθιος που το πιστεύεις ». Αν σας έρθω και σας πω, "Δεν σας βλέπω, είστε αόρατοι" και λέω ότι είστε ανόητοι - που σας ωθεί πιο μακριά.
Ξέρουμε πώς να το κάνουμε αυτό σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο. Είναι δύσκολο να το μεταφέρουμε σε εθνικό επίπεδο χωρίς βοήθεια από ηγέτες και βοήθεια από τις ίδιες τις δομές. Δεν είναι αδύνατο, αλλά είναι πιο δύσκολο να μισείς από κοντά. Όταν συνδέουμε ο ένας τον άλλο και δημιουργούμε τις προϋποθέσεις για να υποστηρίξουμε ανθρώπους που έρχονται μαζί με μια κοινή ανθρωπότητα, τις περισσότερες φορές λειτουργεί.
Όταν οι ιστορίες των ανθρώπων αναγνωρίζονται, κάνει κάτι: Δημιουργεί μια πιθανότητα.
Τι μπορούν να κάνουν τα άτομα σε τοπικό επίπεδο για να βοηθήσουν στην καταπολέμηση της λευκής υπεροχής;
Θα έλεγα ότι αρχίζεις από όπου είσαι.
Είναι ένα δύσκολο έργο, επειδή όλες οι δομές μας κινούν προς μία κατεύθυνση, οπότε είναι σαν να κολυμπάμε ενάντια στο ρεύμα και μπορεί να είναι εξαντλητικό. Αλλά μόλις χαλαρώσουμε, αρχίζουμε να κατεβαίνουμε ξανά. Έτσι, πρέπει τελικά να αλλάξουμε το ρεύμα. Εν τω μεταξύ, υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να αρχίσουμε να κάνουμε.
Έχω έναν γείτονα απέναντι από το δρόμο που ζει σε ένα φανταχτερό σπίτι που έλεγε: «Εντάξει, βλέπω πώς μαζεύουμε πλούτο. Πώς μπορώ να πουλήσω το σπίτι μου σε ένα έγχρωμο άτομο; " Λοιπόν, τώρα οι νομικοί περιορισμοί δυσκολεύουν πάντα αυτά τα πράγματα, αλλά το γεγονός ότι ζητά και το γεγονός ότι ανακρίνει τη μετάβαση του πλούτου και των προνομίων στην επόμενη γενιά του για μένα είναι ένα μεγάλο βήμα.
Θα ήθελα επίσης να δω κάποιες πιο σκόπιμες προσπάθειες, όπως τη δημιουργία χώρων για σύνδεση ατόμων. Μιλούσα στην πραγματικότητα με αρκετούς ιδιοκτήτες εστιατορίων για να έχω τραπέζια όπου θα έδιναν έκπτωση πέντε τοις εκατό για να καθίσουν σε ένα τραπέζι με έναν ξένο. Το κάνουν ήδη στο Ισραήλ και σε άλλες κοινότητες.
Η σύνδεσή μας είναι εύθραυστη, αλλά και το μίσος μας.
![[https://m.wsj.net/video/20200924/092420trump.vote210/092420trump.vote210_167x94.jpg]](https://archive.fo/Gm8cc/0fd48ead1bfcd40c43d26ee24b7b6306fa019962.jpg)
![[https://m.wsj.net/video/20200918/091820israelreclose2/091820israelreclose2_167x94.jpg]](https://archive.fo/Gm8cc/7ea6cacb5b69f01d398438caa708271e15ec0425.jpg)
![[https://m.wsj.net/video/20200923/092320tesla.battery210/092320tesla.battery210_167x94.jpg]](https://archive.fo/Gm8cc/61bc841a63dcb9ca9f9bdf124211ea37f08d2b28.jpg)
![[https://m.wsj.net/video/20200916/091620ceoc Majlisfaucicovidgoingaway/091620ceoc Majlisfaucicovidgoingaway_167x94.jpg]](https://archive.fo/Gm8cc/6feefad3e664318ff982b340489551135f09cbec.jpg)
![[https://m.wsj.net/video/20200910/091720vaccinesafety/091720vaccinesafety_167x94.jpg]](https://archive.fo/Gm8cc/43e26af1acd454ecf6bac8b7f69c072fc97053ff.jpg)
