Trump considers drawing down US forces in Germany. The pivot away from Europe is how the US must adjust to a multipolar world, where the US cannot be everywhere and must make priorities.
Η έμμεση απάντηση Κοβέσι στις προκλήσεις Γεωργιάδη: «Η διαφθορά δεν είναι μέρος της δουλειάς των πολιτικών» UPD
efsyn.gr
«Κανείς στον κόσμο δεν θα με πείσει ότι αυτά αποτελούν μέρος της δουλειάς των πολιτικών», απάντησε αφοπλιστικά η ευρωπαία εισαγγελέας, λίγες ημέρες μετά τις προκλητικές προσπάθειες του υπουργού Υγείας να «αθωώσει» τους πάντες στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ
Σε δύσκολη θέση ήρθε για ακόμη μία φορά η κυβέρνηση Μητσοτάκη μετά τις δηλώσεις της ευρωπαϊκής εισαγγελέως Λάουρας Κοβέσι από το φόρουμ των Δελφών.
Η Ρουμάνα εισαγγελέας χαρακτήρισε «ακρωνύμιο της διαφθοράς» τον ΟΠΕΚΕΠΕ και περιέγραψε τα εμπόδια και τις πολιτικές πιέσεις που ασκούνται για να μην ολοκληρωθεί η έρευνα. «Ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι συνώνυμο διαφθοράς, νεποτισμού και πελατειακών σχέσεων».
Remaining Time 1:08
Κατεδάφισε πλήρως τη ρητορική του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος επιχειρούσε επί σειρά ημερών να «πείσει» πως η «πολιτική διαμεσολάβηση» είναι αρμοδιότητα του βουλευτή και πως η έρευνα του ευρωπαϊκού θεσμού «βλάπτει τη δημοκρατία». «Αυτό που κατηγορούμε τους βουλευτές είναι το job description των βουλευτών», ανέφερε προκλητικά ο υπουργός.
«Όσο μας επιτρέπει η κυρία Κοβέσι έχουμε ακόμη δημοκρατία», σημείωσε σκωπτικά ο Άδωνις Γεωργιάδης λίγο αργότερα σε συζήτηση στο φόρουμ των Δελφών.
Αντιθέτως, η Ευρωπαία Εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι ήταν κατηγορηματική: «Αποτελεί προσπάθεια να μετατοπιστεί η συζήτηση από το πραγματικό θέμα – το κύριο θέμα είναι τι πραγματικά συνέβη στον ΟΠΕΚΕΠΕ και ποιος είναι υπεύθυνος», ανέφερε, μεταξύ άλλων, η Ευρωπαία εισαγγελέας. «Πρόκειται για προσπάθεια να στραφεί η προσοχή αλλού», δήλωσε η κ. Κοβέσι και συμπλήρωσε: «Οσα αναφέρονται στη δικογραφία ορίζονται ως εγκλήματα σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο αλλά και σε όλες τις χώρες-μέλη της Ε.Ε. Κανείς στον κόσμο δεν θα με πείσει ότι αυτά αποτελούν μέρος της δουλειάς των πολιτικών (job description) εδώ στην Ελλάδα ή στην Ευρώπη».
Απαντώντας στην κριτική ότι στοιχεία της έρευνας δίνονται σταδιακά, ήταν ξεκάθαρη: «Απορρίπτω κατηγορηματικά αυτές τις κατηγορίες. Δεν είναι αληθείς». Υποστήριξε ότι επιχειρείται μετατόπιση της συζήτησης από την ουσία της υπόθεσης. «Είναι μια προσπάθεια να μετακινηθεί η κουβέντα από το τι έγινε πράγματι στον ΟΠΕΚΕΠΕ και ποιος είναι υπεύθυνος», ανέφερε, επαναλαμβάνοντας την ιδιαίτερα αιχμηρή της διατύπωση: «Ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ακρωνύμιο διαφθοράς, νεποτισμού και πελατειακών σχέσεων».
Με αφορμή την άρση ασυλίας 13 βουλευτών, η Ευρωπαία Γενική Εισαγγελέας ξεκαθάρισε ότι η διαδικασία αυτή δεν προδικάζει ενοχή. «Δεν σημαίνει ότι είναι ένοχοι. Είναι ένα βήμα υποχρεωτικό για μας ώστε να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την έρευνα», είπε. Τόνισε ότι χωρίς την άρση ασυλίας «δεν μπορούμε να εξετάσουμε πολιτικά πρόσωπα ούτε να συλλέξουμε στοιχεία», υπογραμμίζοντας ότι πρόκειται για ζήτημα σεβασμού του νόμου.
Απαντώντας σε αιτιάσεις περί «πολιτικής στοχοποίησης», υπογράμμισε ότι η EPPO ενεργεί αποκλειστικά με βάση το νομικό πλαίσιο. «Δεν ερευνούμε τους πολιτικούς επειδή είναι πολιτικοί. Υπάρχουν καλοί και κακοί πολιτικοί. Εδώ το θέμα είναι ο σεβασμός προς τον νόμο», ανέφερε, προσθέτοντας: «Κανείς δεν μπορεί να με πείσει ότι οι κατηγορίες της διαφθοράς είναι μέρος του job description των πολιτικών».
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η αναφορά της σε διαφορές νομικής πρακτικής μεταξύ κρατών-μελών. «Στην Ελλάδα, αν κάνεις κάποια παρανομία, αν κλέψεις χρήματα, τα πληρώνεις και είσαι ελεύθερος. Για μας αυτό ήταν ένα σοκ», ανέφερε, τονίζοντας ότι η EPPO επιδιώκει ενιαία εφαρμογή του νόμου. «Αυτός είναι ο ευρωπαϊκός τρόπος λειτουργίας και όταν είσαι μέρος του EPPO πρέπει να προσαρμόζεσαι αναλόγως», σημείωσε.
Σφοδρές αντιδράσεις από την αντιπολίτευση
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης τόνισε στη Βουλή πως οι δηλώσεις της Λάουρα Κοβέσι αναδεικνύουν, μεταξύ άλλων, τη θεσμική χρεοκοπία της χώρας.
Μετά τα όσα είπε από το ίδιο φόρουμ η Λάουρα Κοβέσι για τη χώρα μας και αν είχαμε κανονικό, ευρωπαίο πρωθυπουργό που σέβεται τους θεσμούς, θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί, εκτίμησε ο Αλέξης Τσίπρας από το φόρουμ των Δελφών.
Ως προς τις κυβερνητικές επιθέσεις κατά της ευρωπαϊκής εισαγγελίας, ο Ευάγγελος Βενιζέλος σημείωσε από τους Δελφούς πως στο ζήτημα προσδίδονται πολιτικοί όροι με «άτεχνο» και «επιθετικό» τρόπο, δημιουργώντας την εντύπωση ότι αυτό συνιστά παρέμβαση στο δικαιοδοτικό τους έργο. «Πολιτικά η κυβέρνηση και οι βουλευτές της πλειοψηφίας που επιτίθενται στην κ. Κοβέσι, δημιουργούν τις προϋποθέσεις να καταστεί η ανανέωση απολύτως υποχρεωτική».
Από την πλευρά του, ο ΣΥΡΙΖΑ σχολίασε πως «το πιο σημαντικό που ανέφερε η Ευρωπαία Εισαγγελέας είναι ότι η δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ αφορά σοβαρά εγκλήματα και όχι γενικά πολιτικές διαμεσολαβήσεις».
«Αν κάποιος διαπράξει απάτη στην Ελλάδα, επιστρέφει τα χρήματα και μένει ελεύθερος. Πώς είναι δυνατόν αυτό;», διερωτήθηκε, εκφράζοντας παράλληλα προβληματισμό για το θεσμικό πλαίσιο στη χώρα μας. Αυτό που είναι συντριπτικό είναι η σύγκριση όσων είπε η κ. Κοβέσι με όσα ακούσαμε από στελέχη της Νέας Δημοκρατίας αυτές τις μέρες. Εκείνοι υπερασπίζονταν το «ρουσφετάκι» και τις «εξυπηρετήσεις», η Ευρωπαία Εισαγγελέας τόνισε ότι δεν πρέπει να αποδεχόμαστε την κουλτούρα της διαφθοράς. Η εκπρόσωπος του ευρωπαϊκού θεσμού επισήμανε ότι τέτοιες νοοτροπίες μπορούν και πρέπει να αλλάξουν.
«Η κ. Κοβέσι αναφέρθηκε, στην ίδια συνέντευξη, στην επιστολή Έλληνα αγρότη που της έδειχνε το αγρόκτημά του και εξέθετε το παράπονο του ότι δεν μπορεί να πάρει καμιά επιδότηση επειδή «δεν ξέρει κάποιον πολιτικό» – ενώ άλλοι, που «έχουν πρόσβαση», αγοράζουν πολυτελή αυτοκίνητα. Δεν έχουμε τίποτα να προσθέσουμε. Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει βυθίσει τη χώρα στη διαφθορά και στην ανυποληψία. Η κοινωνική πλειοψηφία το έχει αντιληφθεί, οι μέρες τους στις καρέκλες της εξουσίας είναι μετρημένες», σημείωσε με νόημα η Κουμουνδούρου.
Σχολιάζοντας τις σημερινές δηλώσεις της Ευρωπαίας εισαγγελέως για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ η πρόεδρος της ΚΟ της Νέας Αριστεράς Πέτη Πέρκα τόνισε ότι η Λ. Κοβέσι ήταν «καταπέλτης και ειδικά σε σχέση με αυτά που ακούστηκαν μέσα στην Βουλή χθες». Επισήμανε πως η ίδια χαρακτήρισε τον ΟΠΕΚΕΠΕ «ακρωνύμιο της διαφθοράς, του νεποτισμού και των πελατειακών σχέσεων». «Αυτά ορίζονται ως εγκλήματα και κανείς δεν μπορεί να την πείσει ότι αυτές οι πρακτικές είναι μέρος των καθηκόντων των πολιτικών», σχολίασε.
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ GOOGLE NEWSΣΧΕΤΙΚΑ ΝΕΑ
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΕ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
Ακόμα δύο «γαλάζιοι» αποδοκιμάζουν τον Σκέρτσο: Τα καυστικά σχόλια των Κατσανιώτη και Μπούγα
Θέμα Σκέρτσου στην κυβέρνηση: Τον καλύπτει ο Μαρινάκης μετά την επίθεση Οικονόμου, Πέτσα, Βορίδη
Ο Λαζαρίδης ξαναχτυπά: «Η σκευωρία των πολιτικών μου αντιπάλων εντός και εκτός Καβάλας θα πέσει στο κενό» [βίντεο]
«Καρφιά» και από Πέτσα σε Σκέρτσο: «Πριν κάνουμε αφορισμούς, να έχουμε σκεφτεί λίγο τι έχουμε πράξει εμείς οι ίδιοι»
Ο Βορίδης καρφώνει Σκέρτσο δημοσίως: «Να μην κάνει κριτική αφ' υψηλού σε εμάς που διεκδικούμε ψήφο»
Μητσοτάκης από το Φόρουμ των Δελφών: Πρόταση για «ευέλικτες» πρωτοβουλίες μελών της Ε.Ε. σε διεθνείς κρίσεις
Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.
Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.
Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.
Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.
Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας
32 σχόλια
Η ΕΕ ήταν εντάξει, όταν ήταν η ΕΟΚ, δηλαδή μια μόνο οικονομική κοινότητα, και αποτελούνταν από πέντε γνήσια ευρωπαϊκά κράτη: τη Γερμανία (Δυτική), τη Γαλλία και το Μπενελούξ.
Το πρόβλημα με την ΕΕ είναι ότι δίνει στις πολυφυλετικές ελίτ χώρο να συσκοτίσουν την άμεση εμπλοκή τους στη Μεγάλη Αντικατάσταση. Αυτό που λατρεύουν να κάνουν οι δυτικές ελίτ είναι να προσποιούνται ότι η μετανάστευση αντικατάστασης είναι κάποια αρχέγονη δύναμη πέρα από τον έλεγχο κανενός, και η ίδια η ιδέα του ελέγχου των συνόρων είναι φαρσική και φανταστική. Η ΕΣΔΑ είναι το κύριο όχημά τους για αυτό, μόλις οι δυτικές κυβερνήσεις αρχίσουν να μετακινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση, έρχονται και τερματίζουν τις εθνικιστικές πολιτικές. Αλλά ακόμα κι αν η ΕΕ διαλυόταν, οι ίδιες αυτές ελίτ θα έβρισκαν απλώς τοπικούς τρόπους για να συσκοτίσουν τη Μεγάλη Αντικατάσταση, όπως είπε ο Γκρεγκ, θα προσπαθούσαν με πιο ανοιχτό δίκαιο και δικαστικά κόλπα όπως επιχειρούν στις ΗΠΑ.
Η ΕΕ θα μπορούσε μια μέρα να αποτελέσει μια δύναμη προς όφελος του λευκού εθνικισμού. Οι άνθρωποι δεν έχουν φαντασία σε αυτόν τον τομέα. Ποτέ δεν πιστεύαμε ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ θα μιλούσε ανοιχτά για τη μεγάλη αντικατάσταση και θα υποστήριζε ανοιχτά την επαναμετανάστευση. Η ιδεολογία μας έχει πλέον τις ρίζες της στην εκτελεστική εξουσία των ΗΠΑ και θα μπορούσε μια μέρα να έχει τις ρίζες της στη γραφειοκρατία της ΕΕ με τον ίδιο τρόπο. Έπειτα, με τον ίδιο τρόπο που η ΕΕ τώρα κρύβει το χέρι της στη μεγάλη αντικατάσταση και ενεργεί σαν να είναι μια αναπόφευκτη αρχέγονη δύναμη, οι μελλοντικοί λευκοί εθνικιστές θα μπορούσαν να κάνουν το ίδιο για την επαναμετανάστευση. Μια μέρα η φθίνουσα επιρροή και ο αριθμός τους μπορεί να επιβληθούν από την κορυφή προς τα κάτω, οι πολιτικές να κρυφτούν μέσα από στρώματα γραφειοκρατίας και να προωθηθούν ως μια φυσική διαδικασία όπως ο άνεμος ή τα σύννεφα, με τον ίδιο τρόπο που έχει γίνει για την τωρινή μας φθίνουσα επιρροή. Μπορεί μια μέρα να υπάρξουν χώρες της Ευρώπης με πλειοψηφία μη λευκών, και αν είναι στην ΕΕ, και αν οι φυλετικοί εθνικιστές ελέγχουν την ΕΕ, η επαναμετανάστευση θα μπορούσε να επιβληθεί από την κορυφή προς τα κάτω παρά τη βούληση της μη λευκής πλειοψηφίας σε ορισμένες χώρες. Εάν η ΕΕ διαλυθεί και σεβόμαστε την εθνική κυριαρχία, τότε αυτές οι χώρες χάνονται για πάντα. Αυτό δεν είναι κάτι το αδιανόητο, είναι απλώς μια αντιστροφή αυτού που ήδη συμβαίνει...
Ας δούμε τους «δημοκρατικούς» μηχανισμούς τους όχι ως ουσιαστικά κακούς, αλλά ως τα εργαλεία που είναι.
«Επομένως, η κύρια εστίασή μας θα πρέπει να είναι η ανατροπή των ιδεών της παγκοσμιοποίησης και η αντικατάστασή τους με εθνικιστικές».
Νομίζω ότι αυτό είναι που κάνει αυτόν τον αγώνα περισσότερο πνευματικό παρά πολιτικό. Οι σωστές ιδέες που θα εφαρμοστούν θα επιλέξουν τους σωστούς ανθρώπους, θα ενδυναμώσουν τους σωστούς ανθρώπους και θα απωθήσουν τους λάθος.
Θα σημειώσω επίσης ότι οι φανατικοί των θεωριών συνωμοσίας συνήθως αγνοούν εντελώς τα ιδανικά/ιδέες, ανάγοντας τα πάντα σε βούληση/πρόθεση, σαν η κατεύθυνση της τελευταίας να μην καθοριζόταν από το μείγμα ιδεών και memes στα οποία είναι βυθισμένο το εν λόγω άτομο!
Δεν με εκπλήσσει που ο Keith Woods έγραψε το άρθρο για την πιθανή οριστική μεταστροφή της ΕΕ. Διάβασα την απαισιόδοξη εκτίμησή του για τις πολιτικές προοπτικές των αντιφρονούντων στην Ιρλανδία και καταλαβαίνω ότι ελπίζει να παρακάμψει τις ύπουλες ελίτ στο Δουβλίνο διεθνώς, καθώς η χώρα κυριαρχείται πλήρως από την περιοχή της πρωτεύουσας και τις φιλελεύθερες ελίτ της. Αυτή, ωστόσο, είναι μια επικίνδυνη οδός, καθώς μπορεί να οδηγήσει κάποιον να βασίζεται υπερβολικά σε ξένους πολιτικούς ανέμους αντί να δημιουργεί τους δικούς του. Η ΕΕ είναι ένα δυσκίνητο και αδύναμο εργαλείο όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, που υπαγορεύεται κυρίως από τη συναίνεση του Συμβουλίου της Ευρώπης και εκτελείται σε μάλλον στενά όρια από τον Ύπατο Εκπρόσωπο (ένα βοηθητικό γραφείο από άποψη αρμοδιοτήτων). Ως αποτέλεσμα, το μεγαλύτερο μέρος της διπλωματικής εξουσίας (εκτός των πολιτικών εξωτερικού εμπορίου) παραμένει στη διακριτική ευχέρεια των κρατών μελών. Ομοίως, οι πολιτικές ασφάλειας και μετανάστευσης διεξάγονται από τα κράτη μέλη, με οργανισμούς της ΕΕ όπως ο Frontex να εκτελούν υποστηρικτικούς ρόλους. Η μεταρρύθμιση αυτών που βρίσκονται στη διακριτική ευχέρεια της ΕΕ αυξάνει την ήδη προβληματική γραφειοκρατική αδράνεια και σε περιπτώσεις όπως η άμυνα, θα απαιτούσε de iure κατάργηση των εθνικών στρατών και μετατόπιση της εποπτείας στη βιομηχανία για να έχει νόημα. Δεν πρόκειται καν να γράψω για τις διαδικασίες αναθεώρησης των συνθηκών στην ΕΕ. Η Ευρώπη θα πραγματοποιούσε ταχύτερη μετανάστευση μέσω απλών διμερών συμφωνιών με την Frontex, η οποία θα λειτουργούσε ως λιπαντικό για να βοηθήσει περισσότερα έθνη που αγωνίζονται. Η Βουλγαρία έπρεπε να χειριστεί την κατασκευή του συνοριακού φράχτη, να στελεχώσει και να διαπραγματευτεί τη διαχείριση των συνόρων με την Τουρκία σε μεγάλο βαθμό μόνη της. Η Πολωνία έπρεπε να στείλει τους δικούς της στρατιώτες στα ανατολικά σύνορα για να τα σταθεροποιήσει και δέχθηκε τις απελάσεις από τη Γερμανία υπό το πρόσχημα της νύχτας (όπως φαίνεται στο πρόσφατο ντοκιμαντέρ του Keith). Δεν υπάρχει πραγματική αντικατάσταση για την εθνική διπλωματία και άμυνα. Ήταν οι ακτιβιστές πολίτες και η πολιτική αντιπολίτευση που ανάγκασαν τον πρωθυπουργό Ντόναλντ Τουσκ να διαχειριστεί αυτή την άγευστη φάρσα στα δυτικά σύνορα, η οποία εξερράγη στα μούτρα του και έβλαπτε τη φήμη του.
Θα πρέπει να διαβάσετε το άρθρο του. Δεν οραματίζεται μια αλλαγμένη ΕΕ που να βοηθά τους Ιρλανδούς εθνικιστές. Πιστεύει ότι είναι πολύ απίθανο να αλλάξει καθόλου η ΕΕ, και αν αλλάξει, θα είναι μόνο επειδή μεμονωμένα κράτη όπως η Ιρλανδία γίνουν αρκετά ισχυρά ώστε να επιβάλουν αλλαγή. Ως εκ τούτου, οι Ευρωπαίοι πρέπει να εργαστούν στις πατρίδες τους για να αποκτήσουν αρκετή δύναμη ώστε να ελέγχουν τα σύνορά τους. Εάν αποκτήσουν τη δύναμη να αποχωρήσουν από την ΕΕ, θα έχουν, ωστόσο, και τη δύναμη να την αλλάξουν. Αλλά όλα αυτά είναι ένα υποπροϊόν της απόκτησης δύναμης στο εσωτερικό.
Αυτό ακούγεται σαν το πανευρωπαϊκό κράτος του Ρίτσαρντ Σπένσερ. Είναι λιγότερο βιώσιμο από την καταστροφή της ΕΕ.
Δεν μπορείς να το αλλάξεις. Είναι εξαιρετικά αντιδημοκρατικό, επιφανειακά βασισμένο στην παλιά εναλλασσόμενη ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Γιουγκοσλαβίας, μόνο που δεν έχει τη σοσιαλιστική ιδεολογία. Τα μόνα κράτη που έχουν σημασία σε αυτό είναι η Γερμανία και σε μακρινό δεύτερο - η Γαλλία.
Ακολούθησα τη συμβουλή σας Δρ. Τζόνσον και αποσύρω τους υπαινιγμούς μου σχετικά με τα κίνητρα του Κιθ. Το «ανταγωνιστικό του όραμα» φαίνεται να είναι περισσότερο ένα νοητικό πείραμα παρά ευσεβής πόθος. Εξακολουθώ να διαφωνώ ότι η ΕΕ μπορεί εύκολα να είναι με εθνικιστικές κυβερνήσεις στην εξουσία. Απλοποιεί υπερβολικά τα προβλήματα που πηγάζουν από την ιστορία, τη θεσμική κουλτούρα, τη δομή καθώς και το δίκαιο της ΕΕ, για να μην αναφέρουμε τα πολιτικά και οικονομικά τοπία στα οποία λειτουργεί. Τα τελευταία θα αναδιαμορφωθούν σημαντικά εάν η Μετανάστευση επιτύχει υπό την εθνικιστική αιγίδα, καθώς μια περίοδος μεγάλης αστάθειας στην Ευρώπη διαφαίνεται στον ορίζοντα. Αυτό θα επηρεάσει όχι μόνο την εσωτερική πολιτική, αλλά και τις εξωτερικές σχέσεις και τα εθνο-εθνικιστικά δίκτυα δεν θα είναι αρκετά για να εξομαλύνουν πλήρως αυτές τις επιπτώσεις. Θα υπάρξουν ισχυρές πιέσεις τόσο από το εσωτερικό όσο και από το εξωτερικό της Ευρώπης για να ζητηθεί βοήθεια από το εξωτερικό.
Χώρες όπως η Πολωνία και η Ουγγαρία δείχνουν ότι εθνοτικά κράτη μπορούν να εξακολουθούν να υπάρχουν εντός της ΕΕ με αυστηρές πολιτικές μετανάστευσης […]
Η Πολωνία φθίνει σταθερά ως εθνοκράτος. Η «αυστηρή μεταναστευτική πολιτική» υπάρχει μόνο σε σύγκριση με τη Δύση και οι οικονομικές πολιτικές της ΕΕ συμβάλλουν έμμεσα στην μεταναστευτική πίεση. Οι περιορισμοί δημοσίων σχέσεων, όπως ο πρόσφατος για τους Γεωργιανούς, δεν πρόκειται να την μειώσουν, όπως ακριβώς και οι καταστολές του Τραμπ κατά των «σκουπιδιών».
Διαφωνώ ότι η αντιαμερικανική στροφή της ΕΕ θα ήταν κάτι κακό. Μεταπολιτικά, χρειαζόμαστε την αντίθεση στην Αμερικανική Αυτοκρατορία στην Ευρώπη, όπως αναφέρει συχνά ο Άντζελο Πλουμ στο X για παράδειγμα. Αυτή η στροφή θα είναι επίσης ασήμαντη πολιτικά λόγω της ανισότητας δυνάμεων, καθώς και της ανειλικρινούς στάσης των Ευρωκρατών, οι οποίοι απλώς εκφράζουν προσωπική δυσαρέσκεια για τον τρόπο άσκησης πολιτικής από τον Τραμπ.
Σε αυτό το σημείο, σας συνιστώ να διαβάσετε προσεκτικά το καίριο άρθρο του Emile Durand στο Counter-Currents με τίτλο «Προς μια Ένωση Βαλτικής-Μαύρης Θάλασσας: Το 'Intermarium' ως βιώσιμο μοντέλο για την Λευκή Αναβίωση» της 19ης Οκτωβρίου 2015, το οποίο εξηγεί γιατί η γεωπολιτική αντίληψη της Πολωνίας για τη μεσοπολεμική συμμαχία Intermarium — δηλαδή μεταξύ της Βαλτικής και της Μαύρης Θάλασσας — διασφαλίζει τα πολιτισμικά και φυλετικά πιο υγιή μέρη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης από τον ρωσικό ιμπεριαλισμό, καθώς και από τον ιμπεριαλισμό της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών.
Είμαι επιφυλακτικός ως προς την υλοποίηση της ιδέας του intermarium, για διάφορους λόγους, ένας εκ των οποίων είναι το οικονομικό χάσμα μεταξύ Δυτικής και Ανατολικής Ευρώπης:
https://cdn.statcdn.com/Infographic/images/normal/18794.jpeg
Η Πολωνία ήταν ο μεγαλύτερος καθαρός αποδέκτης κονδυλίων της ΕΕ για κάθε έτος τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Το 2021, η Πολωνία έλαβε 11,9 δισεκατομμύρια ευρώ. Προσαρμόζοντας το μέγεθος του πληθυσμού και την αξία του ευρώ σε σχέση με το δολάριο, αυτό θα ήταν σαν να λάμβαναν οι ΗΠΑ 129,3 δισεκατομμύρια δολάρια. Και αυτό συμβαίνει ετησίως .
Η Ουγγαρία βρίσκεται σε παρόμοια κατάσταση. Λαμβάνει περισσότερα από διπλάσια χρήματα από την Ισπανία, η οποία έχει 5 φορές περισσότερους κατοίκους.
Η Ανατολική Ευρώπη έχει όμορφες τουριστικές ζώνες και υπέροχες πρωτεύουσες, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία της περιοχής είναι σημαντικά φτωχότερη από τη Δυτική Ευρώπη. Απλώς κοιτάξτε τους χάρτες του κατά κεφαλήν ΑΕΠ:
https://ec.europa.eu/eurostat/documents/4187653/11571499/GDP_per_capita_ver3-01.jpg
Εξαιτίας αυτού, εκατομμύρια νέοι από την Ανατολική Ευρώπη έχουν μετακομίσει στη Γερμανία. Πολλοί στέλνουν εμβάσματα σε μέλη της οικογένειάς τους.
Το άρθρο του Emile Durand, πριν από 9 χρόνια, προέβλεπε τεράστιο αριθμό Δυτικών που θα μετακινούνταν προς την Ανατολή. Αυτό δεν έχει συμβεί. Η μετανάστευση εξακολουθεί να ρέει σε μεγάλο βαθμό από την Ανατολική Ευρώπη προς τη γερμανική Ευρώπη, τις χώρες της Μπενελούξ και τη Γαλλία.
Δεν μπορώ να φανταστώ τους ηγέτες της Ανατολικής Ευρώπης να εγκαταλείπουν οικειοθελώς ένα σύστημα που σκόπιμα καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να μεταφέρει πλούτο στα έθνη τους. Θα ήταν πολιτική αυτοκτονία.
Γεια σας κύριε Vypont. Σας συμβουλεύω να μην χρησιμοποιείτε στατιστικά στοιχεία για τα κονδύλια της ΕΕ ως επιχειρήματα όταν συζητάτε την οικονομική ισχύ. Πιο σημαντική είναι η δομή ιδιοκτησίας των εταιρειών, ιδίως σε σημαντικούς τομείς. Το ΑΕΠ είναι ένας καλός δείκτης, αλλά η ανάλυσή του ανά συνεισφορά (δημόσια έναντι ιδιωτικού) είναι καλύτερη. Οι εμπορικοί εταίροι και η δομή του εμπορίου λένε επίσης πολύ περισσότερα για την οικονομική πραγματικότητα.
Είχα θίξει αυτά τα θέματα σε αυτό το άρθρο ενός Εσθονού εθνικιστή σχετικά με το Intermarium.
Θα γράψω περισσότερα γιατί η πρόταση που έκανε εδώ ο Δρ. Τζόνσον δεν έχει νόημα, ειδικά υπό το πρίσμα της επίσημης στρατηγικής των ΗΠΑ.
Αν και αυτό που λες για το ΑΕΠ είναι αλήθεια, αυτά είναι μη βιώσιμα κράτη που κατέστρεψαν ολοσχερώς τις οικονομίες τους με μεταρρυθμίσεις ελεύθερης αγοράς τη δεκαετία του 1990. Οποιαδήποτε ευημερία αυτών των χωρών από τότε είναι αποτέλεσμα μαζικής φυγής νέων προς τη Δύση, τεράστιων ξένων επενδύσεων/μεταφοράς εκτός συνόρων από τη Δύση και άμεσων εισροών μετρητών.
Το καταλαβαίνω, μερικοί από τους συγγραφείς εδώ ζουν το όνειρο του εκπατρισμού στην ΕΕ - αλλά αυτό μπορεί να αναπαραχθεί σε οποιαδήποτε χώρα, είναι όλοι πιο κοινωνικά διασκεδαστικοί από τις ΗΠΑ. Η Γενιά Χ και οι Millennials δίδαξαν αγγλικά στην Ιαπωνία και έζησαν μια τρελή ζωή γεμάτη σεξ, προσοχή από διασημότητες και υπερ-νομικό καθεστώς - αυτό θόλωνε την κρίση μας ώστε να δούμε καθαρά τις πραγματικότητες και τα αρνητικά αυτής της κοινωνίας. Ωστόσο, δεν ήμασταν άντρες στα 40 και τα 50 μας, αλλά αγόρια στις αρχές της δεκαετίας των 20 μας.
Η κατάργηση του κομμουνισμού ήταν πράγματι κάτι καλό.
Δεν θα μιλούσα για την Ανατολική Ευρώπη, αλλά στον ίδιο τον μετασοβιετικό κόσμο, στην πρώην Σοβιετική Ένωση, ο κομμουνισμός αντικαταστάθηκε όχι από κάποιο είδος ηπιότερου σοσιαλισμού (όπως τον οραματίστηκε ο Γκορμπατσόφ), αλλά από τις χειρότερες τυραννικές δεσποτίες που κυβερνώνται από πρώην κομμουνιστές, πρώην άνδρες της KGB και ιερείς του κατεστημένου. Τα καθεστώτα εδώ σήμερα είναι πολύ πιο αντιδραστικά και αντιανθρώπινα από ό,τι ήταν ο κομμουνισμός μετά τον Στάλιν. Τα πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα των απλών ανθρώπων είναι πολύ πιο περιορισμένα στα μετασοβιετικά κράτη από ό,τι ήταν τη δεκαετία του 1980.
Γεια σας κύριε Βιπόντ.
Γεια σου Ελίαρ, υπήρξε μια μικρή παρεξήγηση. Στην Αμερική, το «Ντάνι» είναι ανδρικό όνομα, ενώ το «Ντάνι» είναι συνήθως γυναικείο όνομα/παρατσούκλι. Μερικές φορές γράφω με τρόπο που μπορεί να φανεί ανδρικός ή λίγο επικριτικός (κάτι που δεν είναι ο στόχος μου), αλλά είμαι γυναίκα.
Πιο σημαντική είναι η δομή ιδιοκτησίας των εταιρειών, ιδίως σε σημαντικούς τομείς. Το ΑΕΠ είναι ένας καλός δείκτης, αλλά η ανάλυσή του ανά συνεισφορά (δημόσια έναντι ιδιωτικού) είναι καλύτερη. Οι εμπορικοί εταίροι και η δομή του εμπορίου λένε επίσης πολύ περισσότερα για την οικονομική πραγματικότητα.
Συμφωνώ ότι αυτοί οι παράγοντες έχουν σημασία και, ως επί το πλείστον, νομίζω ότι ενισχύουν το επιχείρημα ότι θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να δημιουργηθεί ένα Μπλοκ Intermarium στο εγγύς μέλλον. Η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος των περισσότερων χωρών της Ανατολικής Ευρώπης και πολλά από τα μεταποιημένα προϊόντα της Πολωνίας αποτελούν υποσυστατικά των γερμανικών εξαγωγών. Θα ήταν δύσκολο, οικονομικά, για τα έθνη της Ανατολικής Ευρώπης να αποχωρήσουν από την ΕΕ και να δημιουργήσουν τη δική τους συμμαχία.
Ίσως θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια χαλαρή συμμαχία εθνών της Ανατολικής Ευρώπης εντός της ΕΕ, ένα είδος διευρυμένης Ομάδας Βίσεγκραντ, αλλά οι περισσότεροι υποστηρικτές του Intermarium θέλουν μια ισχυρή συμμαχία υπό την ηγεσία της Πολωνίας.
Κάποιοι μάλιστα περιγράφουν την Πολωνία ως «μελλοντική μεγάλη δύναμη»:
https://geopoliticalfutures.com/poland-as-a-great-power/
Για μένα, αυτό το είδος ρητορικής μοιάζει με εκπλήρωση φανταστικής επιθυμίας.
Είχα θίξει αυτά τα θέματα σε αυτό το άρθρο ενός Εσθονού εθνικιστή σχετικά με το Intermarium.
Βρήκα τα σχόλιά σας ενδιαφέροντα, σας ευχαριστώ που τα μοιραστήκατε.
Θα γράψω περισσότερα γιατί η πρόταση που έκανε εδώ ο Δρ. Τζόνσον δεν έχει νόημα, ειδικά υπό το πρίσμα της επίσημης στρατηγικής των ΗΠΑ.
Για να είμαι ειλικρινής, έκανα το σχόλιό μου κυρίως επειδή έχω δει πολλούς Αμερικανούς της Γενιάς Ζ να λένε πράγματα για την Ανατολική Ευρώπη που είναι αντικειμενικά αναληθή και συχνά διαπιστώνω ότι αντιδρώ σε αυτές τις ιδέες. Ήταν για τους αναγνώστες αυτής της κατηγορίας, όχι για μια άμεση κριτική των απόψεων του Δρ. Τζόνσον (οι οποίες μπορεί να διαφέρουν από το άρθρο που παρατίθεται παραπάνω).
Τα φιλολευκά μέσα κοινωνικής δικτύωσης της Αμερικής είναι γεμάτα με βίντεο από τα πιο όμορφα μέρη της Πολωνίας, εικόνες τουριστών στη λίμνη Μπάλατον σε αντίθεση με μετανάστες σε φτωχές γειτονιές του Παρισιού, «Passportbros» που μιλούν για το πόσο υπέροχες είναι οι σλαβικές γυναίκες κ.λπ. Αυτό μπορεί να αφήσει τους Αμερικανούς με μια «ροζ» άποψη για την Ανατολική Ευρώπη.
Συγγνώμη κυρία μου. Ακόμα με μπερδεύουν τα αμερικανικά ονόματα μερικές φορές. Μου θυμίζει τον Τζορτζ από την ταινία « Η Κύρωση του Άιγκερ» του Κλιντ Ίστγουντ ή την Γκλεν Κλόουζ. Ελπίζω να μην μπερδέψω καμία Τζουλς που θα βρω μπροστά μου.
Κάποιοι μάλιστα περιγράφουν την Πολωνία ως «μελλοντική μεγάλη δύναμη»:
Είναι πολύ ενδιαφέρον που αναφέρατε τον Τζορτζ Φρίντμαν του STRATFOR. Διάβασα το βιβλίο του το 2009 και μου κίνησε την περιέργεια τα πιθανά κίνητρά του και ορισμένες προβλέψεις του σχετικά με τις αλλαγές στις συμμαχίες (Πολωνία εναντίον Τουρκίας). Εκ των υστέρων, όλο αυτό έμοιαζε περισσότερο με έργο μελλοντολογίας. Ίσως θα έπρεπε να το ξαναδιαβάσω. Ο ίδιος ο Φρίντμαν είχε κάποιες ενδιαφέρουσες απόψεις σχετικά με την άρνηση της αυτοκρατορικής τους υπόστασης από τους Αμερικανούς.
Τελικά, αυτές οι «προβλέψεις» δεν εμφανίζονται τυχαία και οι τρέχουσες φουσκωμένες φλυαρίες σχετικά με την στρατιωτική επέκταση της Πολωνίας δεν αποτελούν εξαίρεση. Εκτός από το συνηθισμένο μασάζ του ευαίσθητου πολωνικού εγώ, η χώρα μου πιθανότατα παρουσιάζεται ως το επόμενο αντιρωσικό προπύργιο από τους συνήθεις υπόπτους στο σύμπλεγμα ΜΜΕ-Think Tank-MIC.
Δεν χρειάζεται να ζητάς συγγνώμη, είναι εύκολο να κάνεις τέτοια λάθη όταν συνομιλείς στο διαδίκτυο.
Είναι πολύ ενδιαφέρον που αναφέρατε τον Τζορτζ Φρίντμαν του STRATFOR.
Η πρώτη μου επαφή με το έργο του ήταν όταν είδα βίντεο με τις δηλώσεις του, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν από ανώνυμους λογαριασμούς, ως απόδειξη ότι η Γερμανία και η Ρωσία πρέπει να συμμαχήσουν μεταξύ τους και να απαλλαγούν από την ΕΕ και να διώξουν την Αμερική από την Ευρώπη.
Αυτή η εμπειρία με έκανε επίσης να συνειδητοποιήσω την κλίμακα των ρωσικών εκστρατειών παραπληροφόρησης.
Σας ευχαριστώ για αυτά τα κατατοπιστικά σχόλια. Ναι, οι Δυτικοί βλέπουν τις σλαβικές χώρες με πολλές αυταπάτες, αλλά και με ένα είδος εξιδανικευμένης εικόνας για αυτές όπως ήταν στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Αλλά και η δημογραφική κατάσταση είναι τρομακτική. Και, ελπίζω να κάνω λάθος, η φυλετική παρακμή απλώς συμβαίνει λίγο αργότερα από ό,τι στις δυτικές χώρες.
Ευχαριστώ Ντράγοσλαβ,
Ναι, οι Δυτικοί βλέπουν τις σλαβικές χώρες με πολλές ψευδαισθήσεις, αλλά και με ένα είδος εξιδανικευμένης εικόνας για αυτές όπως ήταν στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
Για να είμαι ειλικρινής, έχω παρατηρήσει ότι πολλοί Αμερικανοί το κάνουν αυτό όταν σκέφτονται τη Γερμανία.
Αλλά και η δημογραφική κατάσταση είναι τρομακτικά ανησυχητική.
Ο μεγάλος αριθμός νέων που μετακομίζουν στο εξωτερικό για εργασία θα μπορούσε σίγουρα να αποτελέσει πρόβλημα μακροπρόθεσμα.
Και, ελπίζω να κάνω λάθος, αλλά η φυλετική παρακμή συμβαίνει απλώς λίγο αργότερα από ό,τι στις δυτικές χώρες.
Λοιπόν, η πολιτική ορθότητα σχετικά με τα φυλετικά ζητήματα δεν έχει εδραιωθεί στον ίδιο βαθμό και το μεγαλύτερο μέρος της Ανατολικής Ευρώπης είναι πιο ομοιογενές, επομένως και τα δύο αυτά είναι καλά σημάδια. Υπάρχουν σίγουρα και θετικές πτυχές στην Ανατολική Ευρώπη.
Το Intermarium δεν θα πραγματοποιηθεί μέχρι αυτές οι χώρες να θέσουν την ταυτότητα, την κυριαρχία και άλλες αξίες πάνω από τις εμπορικές αξίες. Επίσης, η ΕΕ (κυρίως η Γερμανία) δεν θα είναι σε θέση να παρέχει αυτά τα οικονομικά κίνητρα για πάντα.
Το Intermarium δεν θα πραγματοποιηθεί μέχρι αυτές οι χώρες να θέσουν την ταυτότητα, την κυριαρχία και άλλες αξίες πάνω από τις εμπορικές αξίες. Επίσης, η ΕΕ (κυρίως η Γερμανία) δεν θα είναι σε θέση να παρέχει αυτά τα οικονομικά κίνητρα για πάντα.
Συμφωνώ, απλώς είμαι επιφυλακτικός για το ενδεχόμενο να συμβεί αυτό στο εγγύς μέλλον. Δεν προσπαθώ να είμαι αρνητικός και να απορρίψω μια ωραία ιδέα, απλώς πιστεύω ότι η οικονομική διαπλοκή μεταξύ Γερμανίας και Ανατολικής Ευρώπης και το χάσμα πλούτου σημαίνει ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να οικοδομηθεί κάτι σαν το Intermarium αυτή τη στιγμή.
(Αυτό είναι επίσης λίγο εκτός θέματος, αλλά νομίζω ότι τα μεταφερόμενα κεφάλαια της ΕΕ πιθανότατα περιέχουν στοιχεία παρόμοια με τις ανοησίες της USAID που αποκάλυψε το DOGE, δεν θα ήταν έκπληξη αν μέσα σε αυτά κρύβονταν πληρωμές σε αριστερούς δημοσιογράφους, για παράδειγμα).
Οι Πολωνοί αγοράζουν μαζικά σπίτια στην Ισπανία, επειδή φοβούνται την πιθανή ρωσική επιθετικότητα στην Ευρώπη και ελπίζουν ότι οι Ρώσοι δεν θα έρθουν στην Ισπανία και στο Γιβραλτάρ (νομίζω ότι όταν ξεκινήσει πραγματικά ο πόλεμος, θα έρθουν).
Βρισκόμαστε στο 4ο έτος των «τριών εβδομάδων για το Κίεβο», οπότε δεν νομίζω ότι οι Ρώσοι θα διασχίσουν ξαφνικά όλη την Ευρώπη και θα καταλάβουν την Ισπανία. Αυτό φαίνεται πολύ απίθανο σενάριο.
Επίσης, δεν κατηγορώ τους Πολωνούς επειδή φοβούνται την κυβέρνηση Πούτιν. Έχω δει συνεντεύξεις με Ρώσους, στον δρόμο, και το αντιπολωνικό αίσθημα / εθνοτική εχθρότητα προς τους Πολωνούς μεταξύ ορισμένων Ρώσων (όχι όλων) ήταν έντονο. Ο Πούτιν θα μπορούσε εύκολα να το εκμεταλλευτεί αυτό αν ήθελε.
Ναι, έχεις δίκιο για τον 4ο χρόνο, αλλά δεν μπορείς ποτέ να υποτιμήσεις τον εχθρό.
Οι Ρώσοι δεν πίστευαν το 2022 ότι οι Ουκρανοί θα αμύνονταν. Έχουν λάβει πληροφορίες από τους πράκτορές τους (οι οποίοι πιθανώς δεν ήταν μόνο ΔΙΚΟΙ τους πράκτορες), ότι οι Ουκρανοί αντιπαθούσαν τον Ζελένσκι και θα χαιρετούσαν τα ρωσικά στρατεύματα με λουλούδια. Έτσι δεν ήταν έτοιμοι για μια σοβαρή μάχη. Αλλά τώρα ΕΙΝΑΙ. Και βλέπετε ότι (με τον υπερπληθυσμό τους) δεν μπορούν και δεν θα χαρίσουν τους στρατιώτες τους για να προχωρήσουν. Αυτή είναι η ρωσική τέχνη του πολέμου.
Το ερώτημα είναι αν οι ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ θα αμυνθούν και θα πολεμήσουν όπως έκαναν και κάνουν οι Ουκρανοί. Δεν νομίζω. Η Ευρώπη είναι οικονομικά πολύ ισχυρότερη από την Ουκρανία, αλλά οι λαοί της δεν θα ρισκάρουν την άνετη ζωή τους. Επιπλέον, η Ευρώπη είναι γεμάτη από ρωσικές και φιλορωσικές «πέμπτες φάλαγγες», οπότε είναι και θα ανατραπεί από μέσα.
Τα ισπανικά ακίνητα έγιναν δημοφιλή μεταξύ των επενδυτών στην Πολωνία λόγω της προσιτής τιμής τους μετά τη φούσκα και όχι λόγω κάποιου ξαφνικού φόβου για τους Ρώσους στη γραμμή του Βιστούλα.
Θα αναφερθώ στα κύρια σημεία
του άρθρου σε ξεχωριστά σχόλια σε άλλη περίσταση, με ιδιαίτερη
προσοχή στα σημεία αυτού του «απορριφθέντος» προσχέδιου.
Εμπιστεύομαι μόνο τις επίσημα διαψευσμένες πληροφορίες!
-πρίγκιπας Γκορτσάκοφ, φέρεται
Πολύ καλά σημεία. Όποιοι και αν είναι οι προσωπικοί του λόγοι, νομίζω ότι ούτε ο Μασκ απέχει πολύ από ένα σημείο. Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς για ποιο καλό χρησιμεύει στην πραγματικότητα η ΕΕ, ποιον θετικό ρόλο παρέχει, πέρα από την αρχική της αρμοδιότητα ως οικονομική ζώνη εμπορίου.
Είναι μια ομάδα αριστερών γραφειοκρατών τύπου Κόμη Καλέργκι που αποφασίζουν τι μπορούν να πουν και να σκεφτούν οι άνθρωποι. Δεν είναι φίλοι μας. Η ευσεβής «τιμωρία» των αμερικανικών εταιρειών βοηθά στη δημιουργία εσωτερικής αυτοεκτίμησης για αυτούς και στηρίζει τους καθυστερημένους μύθους και τον λόγο ύπαρξής τους. Συμπληρώνει το δικό τους ηθικό κενό.
Η ιδέα της μεταμόρφωσής του σε κάτι πιο κατάλληλο και κατάλληλο για κατανάλωση είναι καλή, αλλά δεν δημιουργήθηκε για να εφαρμόσει τον λευκό εθνικισμό. Αν μη τι άλλο, δημιουργήθηκε για να διασφαλίσει ότι δεν θα ξανασυμβεί ποτέ, τουλάχιστον το είπε στον εαυτό του.
Αν η ΕΕ απλώς αυτοκαταστρεφόταν αύριο, αυτό θα ήταν μια τεράστια βραχυπρόθεσμη νίκη για τον εθνικισμό όπως το Brexit ή ο Τραμπ 1. Αλλά είμαι σίγουρος ότι είναι πολύ αληθές, όπως λέει το άρθρο, οι ίδιες δυνάμεις θα προσπαθούσαν γρήγορα να γεμίσουν το κενό με το ίδιο πράγμα ξανά.
Θα το δεχόμουν κι εγώ αυτό. Οι εχθροί μας βλέπουν τη νίκη και την ήττα μέσω των θεσμών. Αν αυτοί οι θεσμοί δεν θεωρούνται πλέον έγκυροι ή εμπιστευτικοί, τότε πρόκειται για μια ακόμη νίκη για εμάς στο δρόμο προς το σημείο που θέλουμε να φτάσουμε. Είναι ένα ακόμη κομμάτι που κόβεται από το άσχημο, νεκρό δέντρο τους, ακριβώς με την προοπτική των μακροπρόθεσμων αλλαγών ιδεών που θέλουμε να συμβούν.
Νομίζω ότι οι λευκές χώρες (όχι μόνο τα νυν μέλη της ΕΕ) πρέπει να μεταμορφωθούν σε μια συνομοσπονδία εθνικιστικών απόλυτων μοναρχιών - κάτι παρόμοιο με την παλιά Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ή τη Ναπολεόντεια Αυτοκρατορία. Θα μπορούσαν ο Τραμπ ή ο Τζ. Ντ. Βανς να γίνουν οι πρώτοι αυτοκράτορες;
Η «κυριαρχία» είναι μια λέξη κενή περιεχομένου, εκτός αν σημαίνει εθνικό έλεγχο της ενέργειας, των οικονομικών, των μέσων ενημέρωσης και των στρατιωτικών δομών, έτσι ώστε η εθνική ηγεσία να μπορεί να χαράσσει πολιτική προς το εθνικό συμφέρον και να μην βρίσκεται στο έλεος άστατων συμμάχων που ανά πάσα στιγμή θα μπορούσαν να αποσύρουν τη στρατιωτική ασπίδα του έθνους, να επιβάλουν ένα σοκ στις τιμές της ενέργειας, να αποσταθεροποιήσουν τα οικονομικά του ή να το προσποιηθούν «εκδημοκρατισμό» με μη κυβερνητικές οργανώσεις που χρηματοδοτούνται από το εξωτερικό και υποστηρίζονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Η «κυριαρχία» είναι κάτι χρήσιμο αν ένα κράτος είναι καλό, δηλαδή αν είναι φιλολευκό και υπερασπίζεται τα ζωτικά συμφέροντα των λευκών, όπως η ειρήνη. Αν το κράτος δεν είναι καλό, για παράδειγμα αν είναι πολεμοχαρές, αν έχει αντιλευκές πολιτικές ή αν προωθεί τη γενοκτονία των λευκών μέσω της μαζικής μετανάστευσης, τότε η «κυριαρχία» δεν είναι καλή και επιδεινώνει μια κακή κατάσταση.
Απόρριψη της Ευρωπαϊκής Ένωσης:
Αγκαλιάστε την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία.
Η θέση του Μασκ για την ελευθερία του λόγου
και την αντίθεση του στην ΕΕ επανέλαβαν αρκετοί εξέχοντες Ευρωπαίοι
εθνικιστές, συμπεριλαμβανομένου του Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν, του γερμανικού κόμματος
Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), του γαλλικού Εθνικού Συναγερμού και του Αυστριακού
συγγραφέα και ακτιβιστή Μάρτιν Σέλνερ, ο οποίος υποστήριξε την έκκληση του Μασκ για τον τερματισμό της
ΕΕ.
Ελπίζω πραγματικά ότι ο Τραμπ ή ο Μασκ δεν θα εκφράσουν πιο ανοιχτά την υποστήριξή τους προς το AfD
ή άλλους αντιφρονούντες, καθώς αυτό μπορεί κάλλιστα να αποδειχθεί θανάσιμο φιλί
και ο Μάρτιν το καταλαβαίνει αυτό. Εάν οι ΗΠΑ αποφασίσουν να πιέσουν τους Ευρωκράτες
προσφέροντας μια προοπτική άσκησης της αυτοκρατορικής εξουσίας στους
ακτιβιστές της Μετανάστευσης, αυτό θα τους βάλει σε πολλά προβλήματα. Υπάρχουν
ήδη πάρα πολλοί αρουραίοι στην ψεύτικη Δεξιά που επευφημούν τον Τραμπ στις
ευρωπαϊκές του διαμάχες, ελπίζοντας να προωθήσουν την καριέρα τους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι Ευρωπαίοι αντιφρονούντες θα πρέπει να αποστασιοποιηθούν αρκετά από αυτές τις διαμάχες ώστε να δεχτούν όσο το
δυνατόν λιγότερες επικρίσεις.
Διάβασα το έγγραφο της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας (NSS). Είναι αξιοσημείωτο για μένα για την απλότητά του, τις ορισμένες ειλικρινείς παραδοχές, τις σταθμισμένες περιφερειακές φιλοδοξίες και τη συνολική αμυντική γεωπολιτική στάση που υπονοεί. Παρά την αφήγηση της «ειρήνης μέσω της ισχύος», η κύρια υπόδειξη που μπορεί να εξαχθεί από το έγγραφο είναι ότι οι ΗΠΑ πρέπει να βασίζονται πολύ περισσότερο στη διπλωματία παρά στη στρατιωτική αποτροπή. Είναι ένα μετριοπαθές, σύντομο έγγραφο μιας φθίνουσας υπερδύναμης που παραδέχεται ανοιχτά τα χειρότερα λάθη που έκανε και διατηρεί την τολμηρή της στάση, ενώ παράλληλα υποχωρεί αθόρυβα στρατηγικά. Η υιοθέτηση της Ισορροπίας Δυνάμεων (σελ. 10) ως αρχής αποτελεί αναγνώριση του αναδυόμενου πολυκεντρικού κόσμου που απαιτεί την αλλαγή των προτεραιοτήτων για τη διατήρηση και την υπεράσπιση της αποκλειστικής σφαίρας ηγεμονικής επιρροής κάποιου.
Κατά την εξέταση του κεφαλαίου «Στρατηγική», οι εθνικιστές μπορεί να ενδιαφέρονται για τη στρατηγική αρχή « Πρωτεία των Εθνών» (σελ. 9), η οποία υποβαθμίζει τη σημασία των διεθνών οργανισμών και επαναφέρει το έθνος-κράτος στον ηγετικό του ρόλο στην πολιτική. Ο ρητός οικονομικός λαϊκισμός εκφράζεται μέσω των υποενοτήτων «Προ-Αμερικανός Εργαζόμενος» (σελ. 10) και «Ικανότητα και Αξία» (σελ. 11), όπου τονίζεται η αναγκαιότητα της προστασίας της αγοράς εργασίας και η απόρριψη του επιχειρήματος της «αξιοκρατίας» για την ανεξέλεγκτη μετανάστευση. Είναι αρκετά συγκινητικό το γεγονός ότι η κουκκίδα « Η Εποχή της Μαζικής Μετανάστευσης Τέλειωσε» (σελ. 11) παρατίθεται πρώτη στις «Προτεραιότητες». Αντιπροσωπεύει μια σημαντική πνευματική νίκη των υποστηρικτών της Μετανάστευσης και στερείται μόνο της εθνικής προοπτικής για να γίνει μια τέλεια αναπαράσταση των διαφωνούντων ισχυρισμών, μεταφρασμένη σε μια πολιτική αρχή.
Με όλες αυτές τις δηλώσεις, οι πιο λεπτομερείς οδηγίες βρίσκονται στην ενότητα «Περιφέρειες» (σελ. 11-29) και εδώ διευκρινίζεται η στρατηγική εξωτερικής πολιτικής. Αυτό που μου τράβηξε την προσοχή πρώτα είναι η σειρά με την οποία παρατίθενται οι περιοχές και το (ως επί το πλείστον) αναλογικό μήκος που αφιερώνεται σε καθεμία από αυτές. Για τους αναγνώστες του America First , τα αποσπάσματα σχετικά με την εμπορική διπλωματία στο Δυτικό Ημισφαίριο (σελ. 16) και τη συνεχιζόμενη υποστήριξη προς την Ινδία (σελ. 21) μπορεί να προσελκύσουν την προσοχή τους όταν αναρωτιούνται ποια όρια μπορεί να ισχύουν για την επιρροή των λαϊκιστικών δηλώσεων που αναφέρθηκαν στην προηγούμενη παράγραφο. Ενθαρρύνω τους Αμερικανούς αναγνώστες να διαβάσουν αυτό το έγγραφο, καθώς είναι αρκετά σύντομο (33 σελίδες) και γραμμένο σε πολύ προσιτό ύφος.
Τώρα, στο σημείο που θίγεται στο άρθρο:
Επομένως, το συμπέρασμά μου είναι ότι το σχέδιο της κυβέρνησης Τραμπ για την Αμερική είναι να αντιστρέψει την δημογραφική παρακμή των λευκών. Οι λευκοί εθνικιστές το λένε αυτό εδώ και χρόνια. Ο μόνος τρόπος για να κάνουμε την Αμερική ξανά μεγάλη είναι να κάνουμε την Αμερική ξανά λευκή.
Παραδέχομαι ότι τα συμπεράσματά μου δεν πήγαν τόσο μακριά, αν και οι δηλώσεις που έγιναν στο έγγραφο " Ικανότητα και Αξία" δείχνουν ότι η κυβέρνηση έχει πλήρη επίγνωση της αυξανόμενης κρίσης ικανότητας και ότι δεν μπορεί να αποτραπεί με την αναζήτηση ταλέντων σε όλο τον κόσμο. Τούτου λεχθέντος, το έγγραφο είναι αρκετά προσεκτικό στην ισορροπία "μεταξύ των άκρων" και αποφεύγει να εμβαθύνει υπερβολικά στις δημογραφικές λεπτομέρειες. Η επιβράδυνση της παρακμής αξιοποιώντας τα δυνατά εκτελεστικά μέτρα, προωθώντας παράλληλα μια κουλτούρα αξιοκρατίας (που ευνοεί de facto τους λευκούς) είναι το συμπέρασμά μου από την NSS. Ομολογουμένως, δεν έχω γνώσεις όσον αφορά τα λεπτομερή προνόμια του Προέδρου των ΗΠΑ, αλλά από όσα έχω μάθει μέχρι στιγμής, η αντιστροφή είναι πρακτικά αδύνατη χωρίς το Κογκρέσο, ενώ παράλληλα καταπολεμούμε το δικαστικό σαμποτάζ. Ανεξάρτητα από το ποια δημοκρατική χώρα μιλάμε, οι θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις είναι αδύνατες χωρίς τη νομοθετική εξουσία. Η παράκαμψή της θα απαιτούσε καισαρική τομή.
Η υιοθέτηση των αφηγηματικών σημείων του βιβλίου «Η Μεγάλη Αντικατάσταση» ήταν έξυπνη, αλλά ταυτόχρονα βρίσκονται πιο κάτω στο κείμενο με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι μάλλον βολικά αποστασιοποιημένη από τις εγχώριες παρατηρήσεις. Το έγγραφο συζητά επίσης την Ευρώπη σε πολύ μικρότερο μήκος από τη Νότια Αμερική και την Ασία (περίπου 1,5 και διπλάσιο μήκος, διαδοχικά), γεγονός που θέτει τα πράγματα σε μια προοπτική. Η μόνη σημαντική παραχώρηση είναι ότι τόσο η Αμερική όσο και η Ευρώπη (ως «Δύση») θα πρέπει να αναγνωρίσουν τους κινδύνους της μαζικής μετανάστευσης και να υιοθετήσουν τη σοφία της περιοριστικής ιθαγένειας (σημείο που αναφέρθηκε νωρίτερα στο βιβλίο «Η Εποχή της Μαζικής Μετανάστευσης Έχει Τέλειώσει »).
Το να απαριθμούνται μόνο η Πολωνία, η Ουγγαρία, η Αυστρία και η Ιταλία είναι περίεργο. Τι γίνεται με την Τσεχία και τη Σλοβακία, οι οποίες αποτελούν μέρος της ομάδας του Βίσεγκραντ μαζί με την Ουγγαρία και την Πολωνία; Η ένταξη της Τσεχίας και της Σλοβακίας θα σήμαινε μια συμμαχία που θα εκτείνεται από τη Βαλτική έως την Αδριατική. Γιατί λοιπόν να μην συμπεριληφθούν και η Σλοβενία και η Κροατία, καθώς και τα κράτη της Βαλτικής; Και γιατί να μην επεκταθεί αυτή η συμμαχία στη Μαύρη Θάλασσα ενσωματώνοντας τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία; Με λίγα λόγια, γιατί να μην κατασκευαστεί το Intermarium;
Αυτές οι χώρες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αντιμετώπιση της Γαλλίας και της Γερμανίας (καθώς η πρώτη κάνει ανοίγματα προς την Κίνα). Ο Βίκτορ Όρμπαν έχει καλή σχέση με τον Τραμπ και τους Ρεπουμπλικάνους, στην Πολωνία η Πρεσβεία των ΗΠΑ είναι ένας από τους βασικούς πυλώνες του συστήματος, ο Πρόεδρος Ναβρότσκι συμμετείχε στο CPAC, ενώ το Κόμμα Νόμου και Δικαιοσύνης είναι παραδοσιακά φιλο-νεοσυντηρητικό. Η Ιταλία είναι μια από τις χώρες που επλήγησαν περισσότερο από την οικονομική κρίση του 2008, θυμούνται την ανάμειξη της ΕΕ στις υποθέσεις τους και ότι οι Γερμανοί υπαγόρευαν τις πολιτικές λιτότητας. Από τις τρεις κύριες ιδρυτικές χώρες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, η Ιταλία είναι η πιο αδύναμη και υποφέρει από το γεγονός ότι αποτελεί σημαντικό σύνορο εισβολών μεταναστών. Όσον αφορά την Αυστρία, δεν είμαι σίγουρος. Ξέρω γιατί δεν μπορεί να είναι μέρος του Intermarium – Neutralitätserklärung (Διακήρυξη Ουδετερότητας) και της Österreichische Staatsvertrag ή της Συνθήκης του Αυστριακού Κράτους, που περιορίζει τα όπλα για τον αυστριακό στρατό. Χωρίς τροποποίηση αυτών, η ένταξη θα ήταν μάλλον δύσκολη. Γιατί η Αυστρία συμπεριλήφθηκε σε αυτήν την υποτιθέμενη «μη δημοσιευμένη έκδοση»; Ίσως οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι υπάρχει ένας άλλος αδύναμος κρίκος στην αλυσίδα της ΕΕ που θα μπορούσε να σπάσει. Θα χαιρόμουν ένα σχόλιο που να παρέχει μια πιο στέρεη υπόθεση.
Δεν θα γράψω περισσότερα για το ίδιο το Intermarium. Αντίθετα, θα υποστηρίξω γιατί είναι απίθανο να προταθεί, εκτός αν η ΕΕ (και το ΝΑΤΟ) διαγραφούν και οι ΗΠΑ χρειαστούν μια νέα πολιτική αρχιτεκτονική για να οργανώσουν τη σφαίρα επιρροής τους. Στη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας παρατίθενται αρκετές προτεραιότητες για να καθοδηγήσουν την αμερικανική πολιτική στην περιοχή (σελ. 27). Μεταξύ αυτών, οι τρεις ξεχωρίζουν όσον αφορά τον υπό συζήτηση τομέα:
Το πρώτο σημείο υπογραμμίζει τον στόχο της διατήρησης της στρατηγικής ισορροπίας μεταξύ Ευρώπης και Ρωσίας, κάτι που μου θυμίζει τη λογική του Ψυχρού Πολέμου για τη διατήρηση του status quo στην Ευρώπη. Αυτό σημαίνει αποφυγή της παρέμβασης στη σφαίρα επιρροής του αντιπάλου και αποτροπή του να κάνει το ίδιο και σε εμάς.
Η δεύτερη προτεραιότητα προτείνει αυξημένη συνεργασία με τις υποπεριφέρειες της Ευρώπης που περιλαμβάνουν χώρες που αναφέρονται στο «εκτεταμένο σχέδιο». Ταυτόχρονα, αποφεύγει να αναφέρει στρατιωτική υποστήριξη ή να δημιουργήσει οποιαδήποτε ξεχωριστή αρχιτεκτονική ασφαλείας πέραν της υπάρχουσας. Υπάρχει πιθανώς μια άγραφη αναγνώριση ότι αυτές οι χώρες βρίσκονται σε μειονεκτική θέση έναντι του πυρήνα της ΕΕ και η «Ευρώπη πολλαπλών ταχυτήτων» θα τις οδηγήσει περαιτέρω σε εναλλακτικές λύσεις, καθώς η πίτα της ΕΕ συρρικνώνεται. Αυτό το σημείο είναι το μόνο που θα μπορούσε να σχετίζεται με την ιδέα του Intermarium, αλλά όταν τεθεί στο πλαίσιο, φαίνεται να στοχεύει περισσότερο στον άξονα Γερμανίας-Μπενελούξ-Γαλλίας. Έτσι, οι χώρες που οργανώνονται πολιτικά σε αυτό το μέρος της Ευρώπης εξυπηρετούν κυρίως την επέκταση της εμπορικής (και πολιτικής) επιρροής των ΗΠΑ ή/και τη μείωση της γερμανικής επιρροής (και την αντικατάστασή της με την αμερικανική). Αυτό μπορεί επίσης να αποτελεί μια συγκαλυμμένη απειλή για τη Γερμανία, ότι δεν μπορούν πλέον να θεωρούν δεδομένη την κυριαρχία τους στην Ανατολή και τον Νότο και θα πρέπει να ακούνε περισσότερο τι έχουν να πουν οι ΗΠΑ.
Τέλος, το τρίτο σημείο θέτει περιορισμούς στην εμπλοκή των ΗΠΑ περιορίζοντας ρητά την επέκταση του ΝΑΤΟ (κάτι που συνδέεται με το πρώτο σημείο). Το Intermarium είτε θα παρακάμπτει αυτόν τον περιορισμό (προκαλώντας τις ρωσικές απαιτήσεις προς τις ΗΠΑ να αποστασιοποιηθούν από αυτόν) είτε θα γίνεται μια de facto υποδιαίρεση του ΝΑΤΟ, καθιστώντας το Άρθρο 5 νεκρό γράμμα σε αυτό το μέρος της Ευρώπης. Εκτός αυτού του εγγράφου , η αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή σηματοδοτείται επίσης ότι θα μειωθεί από τις ανακοινωθείσες μειώσεις στρατευμάτων στην Ανατολική Ευρώπη (αποσύρσεις από τη Ρουμανία) και την πρόσφατη αναστολή της Πρωτοβουλίας Ασφάλειας της Βαλτικής. Χωρίς τις ΗΠΑ, οι μόνες χώρες που μπορούν να προστατεύσουν αξιόπιστα τις χώρες της Βαλτικής είναι η Πολωνία και η Γερμανία.
Συνοψίζοντας, η Intermarium ως μια εκτεταμένη συμμαχία που εκτείνεται στη Λευκορωσία και την Ουκρανία ειδικότερα, δεν είναι πραγματικά συμβατή με την τρέχουσα επίσημη αμερικανική στρατηγική όσον αφορά τις προτεραιότητές της στην Ευρώπη. Θα μπορούσε ενδεχομένως να ανατρέψει την πολιτική στρατηγικής εξισορρόπησης με τη Ρωσία. Ίσως θα μπορούσε να διαμορφωθεί ως ένα αμερικανικά ευθυγραμμισμένο μπλοκ που θα λειτουργεί ως πελάτης για τις συμφωνίες όπλων ή ως μέσο πίεσης στη Γερμανία-Γαλλία, αλλά είναι απίθανο να στηθεί εναντίον της Ρωσίας, εκτός εάν αναθεωρηθεί η στρατηγική.
Οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι απολαμβάνουν σημαντικό πλεονέκτημα σκληρής ισχύος έναντι της Ρωσίας σχεδόν σε κάθε μέτρο, εκτός από τα πυρηνικά όπλα. (σελ. 25)
Αυτή η υπόθεση σημαίνει ότι τουλάχιστον επίσημα, οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν τους συμμαχικούς στρατούς στην Ευρώπη ως επαρκείς για την εξισορρόπηση της Ρωσίας. Το άρθρο που αναφέρεται στο Defense One αναφέρει μόνο την απομάκρυνση των χωρών της Κεντρικής και Νότιας Ευρώπης από την ΕΕ, όχι το ΝΑΤΟ . Δεν γνωρίζουμε ακόμη εάν το κατεστημένο ασφαλείας στην Ουάσιγκτον θεωρεί την πιθανή περιοχή Intermarium ως προς το πλεονέκτημα της σκληρής ισχύος ή τουλάχιστον την ισοτιμία.
Κάτι δεν πάει καλά με την καταχώριση με κουκκίδες, όπως φαίνεται στην τρίτη παράγραφο.
Αν έχετε πρόσβαση Συνδρομητή ,
απλώς συνδεθείτε πρώτα για να δείτε το σχόλιό σας να εγκρίνεται αυτόματα.
Σημείωση σχετικά με το απόρρητο και την εποπτεία των σχολίων
Το email σας δεν δημοσιεύεται ούτε κοινοποιείται ποτέ .
Τα σχόλια ελέγχονται. Εάν δεν βλέπετε το σχόλιό σας, κάντε υπομονή . Εάν εγκριθεί, θα εμφανιστεί σύντομα εδώ. Μην δημοσιεύσετε το σχόλιό σας δεύτερη φορά.