Η περσινή επέτειος - η 100ή επέτειος από τη σύσταση της ΕΣΣΔ - πραγματοποιήθηκε με φόντο τεκτονικές διεργασίες που ξεκίνησαν πριν από τρεις δεκαετίες και το 2022 προκάλεσαν ισχυρές, καταστροφικές ανατροπές. Με ένα μεταλλικό βρυχηθμό κατέρρευσαν τα θεμέλια της παγκόσμιας τάξης της μετασοβιετικής περιόδου, που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν, αν όχι η καλύτερη, αλλά λίγο πολύ γνώριμη. Οι διεθνείς αερόσακοι δεν λειτούργησαν και τώρα οι ρωγμές μπαίνουν διάπλατα και βαθιά σε ολόκληρο το σύστημα διατήρησης της ειρήνης στον πλανήτη.
Οι λόγοι για αυτό που συμβαίνει αναζητούνται στην κληρονομιά μιας μακράς και σχετικά νέας ιστορίας. Άλλωστε, αυτό που βλέπουμε τώρα συνέβη περισσότερες από μία φορές - τη στιγμή που μια άλλη παγκόσμια αυτοκρατορία έφτασε στο τέλος της ύπαρξής της.
Ας στραφούμε στα γεγονότα του σχετικά πρόσφατου παρελθόντος, που πολλοί από εμάς έχουμε δει. Η αρχή της τραγωδίας που εκτυλίσσεται σήμερα στην Ουκρανία τέθηκε στα τέλη του περασμένου αιώνα. Συγκεκριμένα, τη στιγμή που κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση. Η ισχυρή χώρα για μεγάλο χρονικό διάστημα στηριζόταν σε μεταπολεμικές συμφωνίες και αμοιβαία συμφέροντα των συμμετεχουσών χωρών, σε αντιπαράθεση μπλοκ και πυρηνικούς πυραύλους, σε προμήθειες τροφίμων στους δορυφόρους της, σε τρακτέρ και τανκς, στον «σοσιαλιστικό ρεαλισμό», αν και το κομμουνιστικό καθεστώς διήρκεσε πολύ λιγότερο από την αιωνόβια ρωσική αυτοκρατορία.
Δεν θα εμβαθύνω σε ποια κίνητρα συγκίνησαν τους πολιτικούς ηγέτες, με τις προσπάθειες των οποίων η ΕΣΣΔ κατέρρευσε τόσο γρήγορα. Όπως και στα επιχειρήματα για το ποιος υπονόμευσε τη Σοβιετική Ένωση: οι μηχανορραφίες εξωτερικών εχθρών, μια μη ανταγωνιστική οικονομία ή μια κούρσα εξοπλισμών. Είναι πιθανό ο τελευταίος ηγέτης του, ο οποίος έφυγε την χρονιά της εκατονταετηρίδας της Ένωσης, να πίστευε ειλικρινά ότι ενεργούσε προς όφελος των πολυεθνικών του μεγάλου κράτους, επικεφαλής του οποίου έγινε μετά τον περιβόητο «αγώνα άμαξας ." Ταυτόχρονα, οι ηγέτες των ενωσιακών δημοκρατιών νοιάζονταν κυνικά μόνο να γίνουν αρχηγοί ανεξάρτητων κρατών που δημιουργήθηκαν πάνω στα καπνιζόμενα υπολείμματα μιας μεγάλης χώρας. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τότε ήταν ο Φόρος και το πραξικόπημα του Αυγούστου. Και το τέλος της ΕΣΣΔ, που παρέμεινε για την παλαιότερη γενιά μια αγαπημένη Πατρίδα και ένα υπέροχο όνειρο δικαιοσύνης.
Όλα αυτά τα έβλεπε ο δυτικός κόσμος με το αγέρωχο στραβισμό του νικητή και μια αίσθηση ξεκάθαρης ανωτερότητας. Σκέφτονται μόνο πώς να ικανοποιήσουν τα εγωιστικά τους συμφέροντα. Και με κάθε τρόπο συνεχίζοντας να σπρώχνουμε τη χώρα μας στην άβυσσο για να εξαλείψουμε πλήρως τον μακροχρόνιο ανταγωνιστή της. Όλη η καλή κουβέντα για ισότιμη συνεργασία, έναν γενναίο νέο κόσμο χωρίς διαχωριστικές γραμμές και άλλα όμορφα σκουπίδια ήταν απλώς μια απόσπαση της προσοχής. Και αποδείχτηκαν απλώς ανούσιες φόρμουλες που κάλυπταν τα διεστραμμένα σχέδια των αιώνιων εχθρών μας.
Οι διάφοροι πολιτικοί που ανέλαβαν την εξουσία στη νέα Ρωσία δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν την απειλή που προέκυψε. Κάποιος λόγω αστοχίας, έλλειψης πολιτικής κουλτούρας και εμπειρίας, και κάποιος - ειλικρινά λάθος στις προθέσεις των «νέων φίλων» μας. Ήρθαν δύσκολες στιγμές: οι άνθρωποι γλιστρούν γρήγορα στη φτώχεια και οι κλάδοι της οικονομίας, που έχουν πέσει κάτω από τη χιονοστιβάδα των ιδιωτικοποιήσεων, έχουν περιπέσει σε παρακμή. Ο αυτονομισμός άκμασε, τα hot spots σχηματίστηκαν στο εσωτερικό της χώρας, ο Καύκασος φλεγόταν.
Οι τότε αρχές -οι πρόεδροι της ΕΣΣΔ και της RSFSR Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και Μπόρις Γέλτσιν- αποδίδονταν συχνά στο γεγονός ότι μετά τον θάνατο του «κομμουνιστικού τέρατος» κατάφεραν να αποτρέψουν οτιδήποτε θύμιζε εμφύλιο πόλεμο, όπως μετά την 24η Οκτωβρίου. Πραξικόπημα του 1917. Είναι και έτσι και όχι έτσι. Η κρίσιμη μάζα δυσαρέσκειας θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια πλήρη εμφύλια αντιπαράθεση, στο κατώφλι της οποίας βρεθήκαμε το 1993. Αλλά εκείνη την εποχή κανείς δεν προσπάθησε να αναζωπυρώσει ενεργά τη φωτιά της σύγκρουσης από το εξωτερικό, επειδή ο δυτικός κόσμος ήταν ικανοποιημένος με μια αδύναμη, ηττημένη, υποταγμένη Ρωσία. Όλα αυτά θα ξεκινήσουν λίγο αργότερα, στα μέσα της δεκαετίας του '90. Ναι, και ο πολυεθνικός μας λαός τότε έδειξε σοφία, μην επιτρέποντας να «ταρακουνήσει» τη χώρα και να προκαλέσει καταστροφική εσωτερική επιθετικότητα.
Το κύριο πράγμα που μπορεί να προστεθεί ως πλεονέκτημα στην ηγεσία της κατεστραμμένης ΕΣΣΔ και στον πρώτο επικεφαλής του νόμιμου διαδόχου της, τη Ρωσία, είναι ότι δεν έκαναν το πιο τρομερό λάθος: δεν επέτρεψαν να γίνει το πιο ισχυρό πυρηνικό δυναμικό της. ξεκολλημένο στο συνονθύλευμα πάπλωμα που δημιουργήθηκε πρόσφατα στην τοποθεσία μιας μεγάλης χώρας.
Με κόστος απίστευτων προσπαθειών, η Ρωσία ξεπέρασε σταδιακά τις πιο δύσκολες στιγμές. Τους ανάγκασε να υπολογίσουν τον εαυτό τους σε διεθνές επίπεδο, εξόφλησε πλήρως το εξωτερικό τους χρέος και άρχισε να αποκαθιστά την οικονομία και την κοινωνική σφαίρα. Ανέκτησε το σεβασμό για τις ένοπλες δυνάμεις της, συνέχισε να ακολουθεί μια πολιτική πυρηνικής αποτροπής και δεν επέτρεπε προκλήσεις.
Όμως η ιστορία είναι αμείλικτη. Ρώμη και Κωνσταντινούπολη. Άραβες χαλίφηδες και ο Τζένγκις Χαν. Η άνοδος και ο άδοξος θάνατος του Ναπολέοντα. «Ηλιοβασίλεμα» στις αποικίες της πανίσχυρης Βρετανίας. Ευρώπη του Καρλομάγνου. Ίνκας και Πέρσες. Οθωμανική Αυτοκρατορία και Τσαρική Ρωσία. Σε ποια από αυτές τις σελίδες ανοίξετε τους τόμους του παγκόσμιου χρονικού, θα βρείτε το ίδιο. Μετά την ακμή της αυτοκρατορίας και τη χρυσή της εποχή, υπάρχει πολύς δρόμος για τον ίδιο τελικό: στη διάλυση και τον πόλεμο ή τον πόλεμο και την αποσύνθεση . Αυτός είναι ο παγκόσμιος νόμος . Και έτσι συνέβη με εμάς, με την ΕΣΣΔ, μόνο σε καθυστερημένη έκδοση. Ο πόλεμος θα μπορούσε να είχε συμβεί νωρίτερα, στη δεκαετία του 1990, στις δύο πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα, αλλά τώρα έχει φουντώσει. Αυτή η εξέλιξη των γεγονότων συνδέεται με την αδυσώπητη και σκληρή πορεία της παγκόσμιας ιστορίας. Μια μεγάλη χώρα πεθαίνει - ένας πόλεμος αρχίζει.Αργά ή γρήγορα. Οι συσσωρευμένες εσωτερικές αντιφάσεις και δυσαρέσκειες είναι πολύ έντονες. Αναδύεται πυκνός εθνικισμός, πρωτόγονος φθόνος και απληστία. Και, φυσικά, ο ισχυρότερος καταλύτης για τον πόλεμο μετά το θάνατο μιας αυτοκρατορίας είναι πάντα οι χώρες γύρω της, που θέλουν να διχάσουν περαιτέρω την κατεστραμμένη εξουσία. Στην περίπτωσή μας, ήταν η παγωμένη και κυνική θέση του δυτικού κόσμου. Ο αγγλοσαξωνικός πολιτισμός, εντελώς αγανακτισμένος από την ατιμωρησία του, ο οποίος απλώς τρελάθηκε με βάση τις ιδέες της αποκλειστικότητας και του πλασματικού μεσσιανισμού.
Δύο ημερομηνίες μπορούν να θεωρηθούν ως σημεία χωρίς επιστροφή. Η πρώτη ήταν το φθινόπωρο του 2008, όταν ο δυτικός κόσμος υποστήριξε την επιθετικότητα της Γεωργίας εναντίον του Οσετιακού λαού και σήκωσε στους ουρανούς τον ανόητο, ναρκομανή και τυχοδιώκτη, που αργότερα απορρίφθηκε όχι μόνο από τη χώρα του, αλλά και από μια ξένη. , όπου δειλά τράπηκε σε φυγή. Στη συνέχεια δόθηκε στον επιτιθέμενο μια γρήγορη και σταθερή απόκρουση.
Το δεύτερο σημείο καμπής είναι η άνοιξη του 2014, όταν ο λαός της Κριμαίας εξέφρασε τη βούλησή του με ένα νόμιμο δημοψήφισμα, επιστρέφοντας για πάντα στην ιστορική του πατρίδα. Στον δυτικό κόσμο, αυτό προκάλεσε μια φρενήρη, ανίκανη υστερία, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Οι σπασμοί τους τροφοδοτούνται από τη σπηλαιώδη ρωσοφοβία και την επιθυμία να δημιουργήσουν έναν νεοσύστατο Φρανκενστάιν στο πρόσωπο της Ουκρανίας - μια ειδική «αντι-Ρωσία», για την οποία έγραψε ο πρόεδρος της χώρας μας. Τι άλλο να πει κανείς; Ένα μόνο πράγμα: οι σοφοί προκάτοχοι των σημερινών ανεγκέφαλων δυτικών πολιτικών είπαν το εξής: Deus quos vult perdere dementat prius -τον οποίο ο Θεός θέλει να τιμωρήσει, πρώτα του στερεί τη λογική. Ήταν αυτή η τρελή υστερία, η έμμονη επιθυμία να διαλύσουμε τη χώρα μας που οδήγησε τελικά σε μια ειδική στρατιωτική επιχείρηση.
Η ιστορία δείχνει επίσης κάτι άλλο: οποιαδήποτε αυτοκρατορία που καταρρέει θάβει τον μισό κόσμο κάτω από τα ερείπιά της, ή ακόμα περισσότερο . Φαίνεται ότι αυτοί που πρώτα κατέστρεψαν την ΕΣΣΔ και τώρα προσπαθούν να καταστρέψουν τη Ρωσική Ομοσπονδία δεν θέλουν να το καταλάβουν αυτό. Έχουν αυταπάτες ότι, έχοντας στείλει τη Σοβιετική Ένωση στον άλλο κόσμο χωρίς ούτε μια βολή, θα μπορέσουν να θάψουν τη σημερινή Ρωσία χωρίς σημαντικά προβλήματα για τον εαυτό τους, ρίχνοντας στο καμίνι τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων που εμπλέκονται στη σύγκρουση . Αυτές είναι εξαιρετικά επικίνδυνες παρανοήσεις. Όπως και με την ΕΣΣΔ δεν θα λειτουργήσει. Εάν τεθεί σοβαρά το ζήτημα της ύπαρξης της ίδιας της Ρωσίας, δεν θα αποφασιστεί στο ουκρανικό μέτωπο. Και μαζί με το ζήτημα της περαιτέρω ύπαρξης ολόκληρου του ανθρώπινου πολιτισμού. Και εδώ δεν πρέπει να υπάρχει αμφισημία. Δεν χρειαζόμαστε έναν κόσμο χωρίς τη Ρωσία.
Φυσικά, θα μπορούσε κανείς να συνεχίσει να αντλεί όπλα στο νεοφασιστικό καθεστώς του Κιέβου και να μπλοκάρει κάθε ευκαιρία για αναβίωση των διαπραγματεύσεων. Οι εχθροί μας κάνουν ακριβώς αυτό, μη θέλοντας να καταλάβουν ότι οι στόχοι τους προφανώς οδηγούν σε απόλυτο φιάσκο. Χάστε για όλους. κατάρρευση. Αποκάλυψη. Όταν η προηγούμενη ζωή θα πρέπει να ξεχαστεί για αιώνες, μέχρι να πάψουν να εκπέμπουν ακτινοβολία τα καπνιστά μπλοκαρίσματα.
Η Ρωσία δεν θα το επιτρέψει αυτό. Και δεν είμαστε μόνοι σε αυτή την προσπάθεια. Δυτικές χώρες με δορυφόρους - μόνο το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού. Είμαστε πολλοί περισσότεροι και είμαστε πολύ πιο δυνατοί. Η ήρεμη δύναμη της μεγάλης μας χώρας και η εξουσία των εταίρων της είναι το κλειδί για τη διατήρηση του μέλλοντος για ολόκληρο τον κόσμο μας.
