Οι στρατιωτικές και στρατηγικές επιλογές του Ιράν για την αποτροπή - και τη διάσπαση - του παράνομου ναυτικού αποκλεισμού των ΗΠΑ
Από τον Γιούσεφ Ραμαζάνι
Καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν τον ναυτικό αποκλεισμό των ιρανικών λιμένων, εισερχόμενοι τώρα στη δεύτερη φάση τους μετά την κατάρρευση της εκεχειρίας του Ιουνίου, η Τεχεράνη διαθέτει ένα ευρύ φάσμα στρατιωτικών δυνατοτήτων και εναλλακτικών εμπορικών οδών που θα μπορούσαν να καταστήσουν τον αποκλεισμό δύσκολο στη διατήρηση, αναγκάζοντας την Ουάσινγκτον να επιλέξει μεταξύ κλιμάκωσης, παρατεταμένης αντιπαράθεσης ή υποχώρησης.
Ο ναυτικός αποκλεισμός του Ιράν από τις ΗΠΑ, ο οποίος επιβλήθηκε για πρώτη φορά στις 13 Απριλίου 2026 και εντάθηκε από τις 14 Ιουλίου μετά την κατάρρευση μιας προσωρινής εκεχειρίας λόγω της στρατιωτικής επιθετικότητας των ΗΠΑ και της ναυτικής ληστείας και πειρατείας, στοχεύει στον περιορισμό του θαλάσσιου εμπορίου του Ιράν.
Οι δύο φάσεις του αποκλεισμού έχουν διαμορφώσει την αντίδραση του Ιράν. Η πρώτη φάση, από τον Απρίλιο έως τον Ιούνιο, χαρακτηρίστηκε κυρίως από τις προσπάθειες του Ιράν να διατηρήσει την οικονομική ανθεκτικότητα μέσω των υφιστάμενων εμπορικών και εφοδιαστικών καναλιών. Η δεύτερη φάση, που ξεκίνησε τον Ιούλιο, χαρακτηρίστηκε από μια πιο δυναμική ιρανική στάση, η οποία κορυφώθηκε με μια προειδοποίηση ότι θα μπορούσε να λάβει αποφασιστικά μέτρα για να σπάσει τον αποκλεισμό.
Η γεωγραφία του Περσικού Κόλπου και του Στενού του Ορμούζ ευνοεί τον αμυνόμενο έναντι του επιτιθέμενου. Το Ιράν έχει αφιερώσει δεκαετίες στην ανάπτυξη μιας εξελιγμένης, πολυεπίπεδης στρατηγικής άρνησης πρόσβασης στη θάλασσα, σχεδιασμένη να καταστήσει οποιαδήποτε διαρκή ξένη ναυτική παρουσία σε αυτά τα στρατηγικά ζωτικής σημασίας ύδατα ολοένα και πιο δαπανηρή και δύσκολη στη διατήρηση.
Ωστόσο, η πρόκληση του αποκλεισμού εκτείνεται πέρα από τον στρατιωτικό τομέα. Το Ιράν έχει επίσης αναπτύξει εναλλακτικές χερσαίες και θαλάσσιες εμπορικές οδούς που μπορούν να παρακάμψουν τον αποκλεισμό, δημιουργώντας μια παράλληλη οικονομική υποδομή ικανή να στηρίξει τη χώρα σε μια παρατεταμένη αντιπαράθεση.
Τώρα, καθώς οι ΗΠΑ ξεκινούν μια νέα εκστρατεία για την οικονομική απομόνωση του Ιράν, η Τεχεράνη έχει πολλαπλές επιλογές όχι μόνο για να εξουδετερώσει την εκστρατεία πίεσης, αλλά και για να αναδυθεί ισχυρότερη.
Δύο φάσεις του ναυτικού αποκλεισμού των ΗΠΑ
Ο ναυτικός αποκλεισμός του Ιράν από τις ΗΠΑ ξεκίνησε στις 13 Απριλίου 2026, κατόπιν εντολής του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και υπό τη διοίκηση της CENTCOM, με τον δηλωμένο στόχο να περικλείσει ολόκληρη την ακτογραμμή του Ιράν. Η Ουάσινγκτον προειδοποίησε ότι οποιοδήποτε σκάφος εισέρχεται ή εξέρχεται από την καθορισμένη ζώνη αποκλεισμού χωρίς άδεια θα υπόκειται σε αναχαίτιση, εκτροπή και σύλληψη.
Εντός των πρώτων 24 ωρών, έξι εμπορικά πλοία φέρεται να συμμορφώθηκαν με τις εντολές των ΗΠΑ και ανακατευθύνθηκαν προς ιρανικά λιμάνια, ενώ κανένα πλοίο δεν επιχείρησε να αμφισβητήσει τον αποκλεισμό.
Μέχρι τις 18 Απριλίου, η CENTCOM ανέφερε ότι 23 σκάφη είχαν αναχαιτιστεί, αν και τα ιρανικά σκάφη συνέχισαν να παρακάμπτουν με επιτυχία τον αποκλεισμό.
Στις 7 Ιουλίου 2026, ο Τραμπ κήρυξε τη λήξη της ενδιάμεσης συμφωνίας και οι εχθροπραξίες επανήλθαν, με το Ιράν στη συνέχεια να πυροβολεί πλοία που επιχείρησαν να διέλθουν από το Στενό του Ορμούζ κατά μήκος μιας μη εξουσιοδοτημένης διαδρομής, όπως είχε προειδοποιήσει προηγουμένως και επανειλημμένα.
Αυτό σηματοδότησε την έναρξη της δεύτερης φάσης του αποκλεισμού, η οποία χαρακτηρίζεται από αυξημένες εντάσεις και την κατάρρευση των διπλωματικών προσπαθειών με τη μεσολάβηση του Πακιστάν για την παράταση της εκεχειρίας.
Μέχρι τον Αύγουστο του 2026, το Ιράν είχε προειδοποιήσει ότι, σε περίπτωση αποτυχίας της διπλωματίας, ήταν έτοιμο να υιοθετήσει μια πλήρως επιθετική στρατιωτική στάση με στόχο τη ρήξη του αποκλεισμού.
Εν τω μεταξύ, το Πεντάγωνο είχε αρχίσει να επανεκτιμά την στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο, αναγνωρίζοντας την ευπάθεια των μόνιμων εγκαταστάσεων και τις ζημιές που υπέστησαν πολυάριθμες αμερικανικές εγκαταστάσεις κατά τη διάρκεια του πολέμου κατά του Ιράν.
Οι επιλογές κλιμάκωσης του Ιράν
Η γεωγραφική θέση του Ιράν, ιδίως ο σταθερός και νόμιμος έλεγχός του στη βόρεια ακτογραμμή του Περσικού Κόλπου και στα Στενά του Ορμούζ, παρέχει ένα φυσικό αμυντικό πλεονέκτημα που στηρίζει μια εξελιγμένη, πολυεπίπεδη στρατηγική άρνησης πρόσβασης στη θάλασσα.
Στο στενότερο σημείο του, το Στενό του Ορμούζ έχει πλάτος περίπου 33 χιλιόμετρα, γεγονός που τοποθετεί τα πλοία που διέρχονται από την πλωτή οδό εντός της εμβέλειας των ιρανικών πυραυλικών συστημάτων, ραντάρ και παρατηρητηρίων που βρίσκονται στην ξηρά.
Αυτή η γεωγραφία μεταβάλλει ριζικά τη φύση του ναυτικού ανταγωνισμού. Το Ιράν δεν χρειάζεται απαραίτητα να νικήσει εντελώς το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ. Το μόνο που χρειάζεται είναι να καταστήσει το θαλάσσιο περιβάλλον αρκετά επικίνδυνο ώστε να υπονομεύσει την ικανότητα της Ουάσιγκτον να εγγυηθεί την ασφαλή διέλευση και, με την πάροδο του χρόνου, να διαβρώσει τη βιωσιμότητα του αποκλεισμού.
Το Ιράν διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα και πιο ποικίλα αποθέματα πυραύλων κατά πλοίων στην περιοχή. Οι οικογένειες πυραύλων κρουζ Noor, Ghader, Ghadir και Nasr για παράκτιες επιχειρήσεις αποτελούν μια πολυεπίπεδη απειλή που κάθε ναυτικός διοικητής που επιχειρεί στην περιοχή πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη.
Αυτά τα όπλα δεν χρειάζεται απαραίτητα να βυθίσουν ένα πλοίο για να εξυπηρετήσουν τον στρατηγικό τους σκοπό. Ακόμη και μια ανεπιτυχής επίθεση μπορεί να αναγκάσει τον εχθρό να δαπανήσει δαπανηρά αναχαιτιστικά, δημιουργώντας μια δυναμική επιβολής κόστους στην οποία ένα αναχαιτιστικό πολλών εκατομμυρίων δολαρίων μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να νικήσει ένα σημαντικά φθηνότερο επιθετικό drone ή πύραυλο.
Οι επαναλαμβανόμενες εμπλοκές μπορούν επομένως να προκαλέσουν ένα δυσμενές οικονομικό αντάλλαγμα για την πολεμική μηχανή των ΗΠΑ, ακόμη και όταν τα περισσότερα εισερχόμενα όπλα αναχαιτίζονται με επιτυχία.
Πέρα από τους υποηχητικούς πυραύλους κρουζ, το Ιράν έχει επίσης επιδείξει δημόσια τις ικανότητές του σε βαλλιστικούς πυραύλους κατά πλοίων, συμπεριλαμβανομένων των Khalij Fars, Hormuz-1 και Hormuz-2, που προέρχονται από την οικογένεια Fateh-110. Με βεληνεκές έως και περίπου 300 χιλιόμετρα και δυνατότητες καθοδήγησης τερματικών σταθμών, αυτά τα όπλα παρουσιάζουν μια θεμελιωδώς διαφορετική πρόκληση αναχαίτισης.
Οι ταχύτερες τροχιές τους μπορούν να συμπιέσουν τα χρονοδιαγράμματα ανίχνευσης, παρακολούθησης, ταυτοποίησης και εμπλοκής του αμερικανικού στρατού, περιπλέκοντας τον ναυτικό σχεδιασμό των ΗΠΑ και αυξάνοντας τις απαιτήσεις που επιβάλλονται στα αμυντικά συστήματα.
Το Ιράν διαθέτει επίσης ένα μεγάλο απόθεμα ναυτικών ναρκών, με εκτιμήσεις που κυμαίνονται από 5.000 έως 6.000 νάρκες διαφόρων τύπων.
Οι ναυτικές νάρκες είναι σχετικά φθηνές, δύσκολο να εντοπιστούν και να απομακρυνθούν και είναι ικανές να επιβάλουν κόστος δυσανάλογο σε σχέση με την τιμή τους. Η διασφάλιση της ασφαλούς ναυσιπλοΐας θα απαιτούσε εκτεταμένες επιχειρήσεις αντιναρκικής αντιμετώπισης, οι οποίες συνήθως είναι αργές, απαιτούν πολλούς πόρους και είναι επιχειρησιακά απαιτητικές. Το ίδιο το Ναυτικό των ΗΠΑ έχει αναγνωρίσει σημαντικές προκλήσεις και περιορισμούς στις δυνατότητες αντιναρκικής αντιμετώπισης που διαθέτει.
Αυτό σημαίνει ότι η εξόρυξη θα μπορούσε να δημιουργήσει μια ιδιαίτερα δύσκολη επιχειρησιακή πρόκληση, επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έπρεπε να διεξάγουν επιχειρήσεις εκκαθάρισης ναρκοπεδίων, ενώ ταυτόχρονα θα αμύνονται ενάντια σε πυραύλους, drones, υποβρύχια και άλλες απειλές.
Οι νάρκες θα μπορούσαν να γίνουν μια από τις πιο σημαντικές επιχειρησιακές μεταβλητές σε ένα περιβάλλον μετά τον αποκλεισμό. Ακόμα και αν τηρηθεί η κατάπαυση του πυρός, οι μη καθαρισμένες νάρκες θα μπορούσαν να παραμείνουν μια διαρκής απειλή για την εμπορική ναυτιλία και να συνεχίσουν να περιπλέκουν τις προσπάθειες αποκατάστασης της κανονικής θαλάσσιας κυκλοφορίας.
Η υποβρύχια δύναμη του Ιράν, αν και μέτρια σε σύγκριση με αυτή των Ηνωμένων Πολιτειών, παρέχει ένα ακόμη επίπεδο ικανότητας άρνησης πρόσβασης στη θάλασσα.
Τα ντιζελοηλεκτρικά υποβρύχια κλάσης Kilo, μαζί με μικρότερα υποβρύχια και συστήματα νάνων-υποβρυχίων, μπορούν να επιχειρούν κρυφά κάτω από την επιφάνεια, αναγκάζοντας ένα αντίπαλο ναυτικό να αφιερώσει σημαντικούς πόρους επιτήρησης και ανθυποβρυχιακών για τον εντοπισμό σχετικά μικρού αριθμού δυνητικά επικίνδυνων πλατφορμών.
Η εμφάνιση σχετικά φθηνών μη επανδρωμένων σκαφών επιφανείας θα μπορούσε να ενισχύσει περαιτέρω τις τακτικές σμήνους, επιτρέποντας στο Ιράν να επιβάλει πρόσθετους κινδύνους χωρίς απαραίτητα να θέσει άμεσα σε κίνδυνο το προσωπικό.
Ο συνδυασμός πυραύλων από την ξηρά, αναγνώρισης UAV, μη επανδρωμένων σκαφών επιφανείας, σκαφών ταχείας επίθεσης, υποβρυχίων και ναρκών δημιουργεί ένα εξαιρετικά περίπλοκο θαλάσσιο περιβάλλον στο οποίο οι διοικητές των ΗΠΑ δεν μπορούν να επικεντρωθούν αποκλειστικά σε οποιαδήποτε μεμονωμένη απειλή.
Το Ιράν έχει επίσης επενδύσει σημαντικά σε ένα κατανεμημένο δίκτυο θαλάσσιας επιτήρησης που περιλαμβάνει αεροσκάφη θαλάσσιας περιπολίας, UAV, παράκτια ραντάρ, ηλεκτρονικές πληροφορίες, δορυφόρους, πληροφορίες σημάτων και ναυτική αναγνώριση.
Η αποτελεσματικότητα και η βιωσιμότητα αυτής της ευρύτερης αλυσίδας εξόντωσης θα μπορούσε τελικά να έχει μεγαλύτερη σημασία από τον ονομαστικό αριθμό πυραύλων που διαθέτει το Ιράν. Η Τεχεράνη θα μπορούσε επίσης να επιδιώξει να διαταράξει την αρχιτεκτονική πληροφοριών που υποστηρίζει τον αποκλεισμό μέσω ηλεκτρονικού πολέμου που στοχεύει σε επικοινωνίες, πλοήγηση, ραντάρ και άλλα συστήματα ανίχνευσης, καθιστώντας πιο δύσκολο για τις δυνάμεις αποκλεισμού να εντοπίσουν και να ερμηνεύσουν τη δραστηριότητα σε ένα πολυσύχναστο θαλάσσιο περιβάλλον.
Ο στόχος δεν θα ήταν απαραίτητα η ολοκληρωτική καταστροφή της δύναμης αποκλεισμού, αλλά η αύξηση της αβεβαιότητας, αναγκάζοντάς την να λειτουργεί πιο προσεκτικά και μειώνοντας την αποτελεσματικότητά της.
Η ικανότητα του Ιράν να κλιμακώνει προοδευτικά την κατάσταση -επιλεκτική παρεμπόδιση πυραυλικών επιθέσεων, εξόρυξη και ευρύτερη περιφερειακή πίεση- θα μπορούσε να δώσει στην Τεχεράνη πολλαπλές επιλογές για την αύξηση του κόστους χωρίς να προκαλέσει άμεσα μια πλήρους κλίμακας σύγκρουση την οποία καμία πλευρά δεν θα μπορούσε εύκολα να περιορίσει.
Πολυεπίπεδη στρατηγική: Καθιστώντας τον αποκλεισμό μη βιώσιμο
Ο πιο πιθανός στρατιωτικός στόχος του Ιράν δεν θα ήταν να καταστρέψει πλήρως την περιφερειακή υποδομή του Ναυτικού των ΗΠΑ, αλλά μάλλον να καταστήσει τον αποκλεισμό επιχειρησιακά επικίνδυνο, οικονομικά δαπανηρό και τελικά πολιτικά μη βιώσιμο.
Το Ιράν θα μπορούσε να το επιδιώξει αυτό μέσω μιας πολυεπίπεδης στρατηγικής άρνησης πρόσβασης στη θάλασσα που συνδυάζει πολλαπλές μορφές θαλάσσιας πίεσης ταχύτερα από ό,τι μπορούν να τις εξουδετερώσουν οι αμερικανικές δυνάμεις, δημιουργώντας ένα πολύπλοκο λειτουργικό περιβάλλον που αυξάνει σταθερά το κόστος και τους κινδύνους για τη δύναμη αποκλεισμού.
Κάθε επίπεδο μπορεί να ενισχύσει τα άλλα: ένα ναρκοπέδιο γίνεται σημαντικά πιο δύσκολο όταν τα σκάφη εκκαθάρισης ναρκοπεδίων πρέπει ταυτόχρονα να αμυνθούν ενάντια σε πυραυλικές επιθέσεις· οι πύραυλοι γίνονται πιο δύσκολοι στην αντιμετώπιση εάν ο ηλεκτρονικός πόλεμος υποβαθμίσει τους αισθητήρες και τις επικοινωνίες· και τα μικρά επιθετικά σκάφη γίνονται πιο επικίνδυνα όταν οι εχθρικές δυνάμεις πρέπει επίσης να παρακολουθούν μη επανδρωμένα αεροσκάφη και άλλες εναέριες απειλές.
Η ευρύτερη στρατηγική αποκτά ακόμη μεγαλύτερες συνέπειες εάν οι εμπορικές ναυτιλιακές εταιρείες καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι η πλωτή οδός είναι απλώς πολύ επικίνδυνη για χρήση. Μια διαρκής μείωση της εμπορικής κυκλοφορίας θα μπορούσε να δημιουργήσει οικονομική πίεση που τελικά θα επεκταθεί πέρα από το πεδίο της μάχης και στις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους, όπως ήδη βλέπουμε.
Ο γεωγραφικός και στρατιωτικός ανταγωνισμός καθορίζεται ουσιαστικά από το κατά πόσον το Ιράν μπορεί να καταστήσει το Στενό του Ορμούζ πολύ επικίνδυνο και δαπανηρό για να επιβληθεί, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούν να διατηρήσουν επαρκές μέρος του θαλάσσιου συστήματος σε λειτουργία, εξουδετερώνοντας παράλληλα την ικανότητα του Ιράν να επιβάλλει απαράδεκτους κινδύνους.
Εναλλακτικές εμπορικές οδοί: η χερσαία γέφυρα προς την Ευρασία
Πέρα από τις στρατιωτικές του επιλογές, το Ιράν έχει αναπτύξει ένα δίκτυο εναλλακτικών εμπορικών οδών που παρακάμπτουν εντελώς τον ναυτικό αποκλεισμό των ΗΠΑ, δημιουργώντας μια παράλληλη οικονομική υποδομή που μπορεί να στηρίξει τη χώρα σε μια παρατεταμένη αντιπαράθεση.
Αυτές οι διαδρομές, που αναπτύχθηκαν σε συνεργασία με τη Ρωσία, την Κίνα και άλλους ευρασιατικούς εταίρους, αντιπροσωπεύουν μια στροφή μακριά από τα θαλάσσια σημεία συμφόρησης προς χερσαίους διαδρόμους που είναι άτρωτοι σε ναυτική παρεμπόδιση.
Ο Διεθνής Διάδρομος Μεταφορών Βορρά-Νότου έχει αναδειχθεί ως η σημαντικότερη από αυτές τις εναλλακτικές διαδρομές. Ο διάδρομος μήκους 7.200 χιλιομέτρων έχει σχεδιαστεί για να μειώσει το κόστος του εμπορίου κατά 30% και τον χρόνο αποστολής από 37 ημέρες σε 19, σχεδόν το μισό από αυτόν της διαδρομής της Διώρυγας του Σουέζ.
Η σιδηροδρομική γραμμή Ραστ-Αστάρα, που περιγράφεται ως ο ελλείπων κρίκος στον διάδρομο, κατασκευάζεται στο πλαίσιο μιας 20ετούς συνεργασίας Ρωσίας-Ιράν και αναμένεται να φέρει επανάσταση στο εμπόριο και να βοηθήσει και τις δύο χώρες να παρακάμψουν τις δυτικές κυρώσεις.
Μόλις ολοκληρωθεί, ο διάδρομος θα διαχειρίζεται έως και 20 εκατομμύρια τόνους φορτίου ετησίως μέσω διαδρομών που δεν έχουν επηρεαστεί από τη ναυτική ισχύ των ΗΠΑ.
Σε αντίθεση με τα θαλάσσια σημεία συμφόρησης όπως η Διώρυγα του Σουέζ ή το Στενό του Ορμούζ, αυτή η χερσαία γέφυρα δεν μπορεί να αποκλειστεί από αμερικανικούς στόλους ή να παγώσει από ευρωπαϊκές τράπεζες.
Η Ρωσία και το Ιράν έχουν επίσης επεκτείνει το δίκτυο ναυτιλίας τους στην Κασπία, μετατρέποντάς το σε αυτό που οι αξιωματούχοι περιγράφουν ως διάδρομο κυρώσεων.
Περίπου δύο εκατομμύρια τόνοι ρωσικού σιταριού ρέουν τώρα στο Ιράν μόνο μέσω της Κασπίας, υπογραμμίζοντας τη σημασία της διαδρομής τόσο για βασικές προμήθειες όσο και για στρατιωτική εφοδιαστική.
Ολόκληρη αυτή η γραμμή ανεφοδιασμού παρακάμπτει το Στενό του Ορμούζ και τον ναυτικό κλοιό υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, κινούμενη αντ' αυτού μέσα από ύδατα όπου οι αμερικανικές δυνάμεις δεν έχουν εξουσία να απαγορεύσουν την είσοδο.
Τα στοιχεία για το ρωσικό εμπόριο αποκαλύπτουν μια απότομη αύξηση του όγκου των εμπορευμάτων κατά μήκος αυτών των διαδρομών, γεγονός που υποδηλώνει όχι μια προσωρινή λύση αλλά μια σκόπιμη στροφή προς την εσωτερική θάλασσα.
Μια χερσαία γέφυρα μήκους 10.400 χιλιομέτρων από την Κίνα στην Τεχεράνη έχει επίσης καταστεί κεντρικής σημασίας σε αυτή την στροφή. Ξεκινώντας από τη δυτική Κίνα διασχίζοντας την Πύλη του Χόργκος, η σιδηροδρομική γραμμή εισέρχεται στο Καζακστάν, κινείται μέσω της Τασκένδης, ταξιδεύει νότια μέσω της Σαμαρκάνδης και της Μπουχάρα και τελικά ολοκληρώνει το ταξίδι της στην πνευματική πρωτεύουσα του Ιράν, τη Μασάντ.
Υποστηριζόμενη από την εντολή διέλευσης του Πακιστάν μέσω των διαδρόμων Καράτσι-Ταφτάν και Γκουαντάρ-Γκαμπντ, αυτή η διαδρομή διοχετεύει αργό πετρέλαιο και πετροχημικά προς την Κεντρική Ασία και την Κίνα.
Με την μετατροπή των αποστολών σε γιουάν, η Κίνα έχει ενσωματώσει αυτόν τον διάδρομο στις ευρύτερες διαδρομές της «Μιας Ζώνης, Ένας Δρόμος» και έχει διασφαλίσει την αδιάλειπτη ροή υδρογονανθράκων και στρατηγικών αγαθών.
Στρατηγικός διαγωνισμός: Δοκιμασία αντοχής
Η θεμελιώδης διαμάχη μεταξύ του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών για τον ναυτικό αποκλεισμό είναι τελικά ένας διαγωνισμός θέλησης, όπου θα επικρατήσει η πλευρά με το μεγαλύτερο κίνητρο και την ανοχή στο κόστος.
Για το Ιράν, είναι ζήτημα εθνικής επιβίωσης και κυριαρχίας· για τις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι μια στρατηγική επιλογή.
Η ικανότητα του Ιράν να κλιμακώνει προοδευτικά την κατάσταση, σε συνδυασμό με τις εναλλακτικές εμπορικές οδούς του, του δίνει επιλογές για να αντιδράσει αποτελεσματικά και αποφασιστικά στις αμερικανικές εχθρικές ενέργειες.
Το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ εξαρτάται περισσότερο από τη συμμόρφωση των ΗΠΑ με τις δεσμεύσεις τους βάσει του πρόσφατα υπογεγραμμένου μνημονίου συνεννόησης (MoU) παρά από μια στρατιωτική επιθετικότητα, και το Ιράν έχει εύλογα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο έλεγχός του επί του στενού, σε συνδυασμό με τις εναλλακτικές εμπορικές οδούς του, παρέχει επαρκή μόχλευση για να φέρει τις Ηνωμένες Πολιτείες στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με ευνοϊκούς όρους.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να αλλάξουν τη γεωγραφία του Περσικού Κόλπου και δεν μπορούν να εξαλείψουν την ικανότητα του Ιράν να δημιουργεί ανασφάλεια και αστάθεια σε αυτήν την πλωτή οδό.
Η ιστοσελίδα του Press TV είναι επίσης προσβάσιμη στις ακόλουθες εναλλακτικές διευθύνσεις:
Το Ιράν ορίζει αμοιβή 30.000 δολαρίων για τη σύλληψη και τη δολοφονία Αμερικανών στρατιωτών - Διπλή αμοιβή για γυναίκες
Χωρίς δεσμευτική εγγύηση των ΗΠΑ «καμία επιθετικότητα, καμία απειλή», καμία συμφωνία τερματισμού του πολέμου δεν μπορεί να σημειώσει πρόοδο
Υπουργείο Άμυνας: Η παραγωγή στρατηγικού στρατιωτικού εξοπλισμού τριπλασιάστηκε κατά τη διάρκεια της αμερικανο-ισραηλινής επιθετικότητας
4 Σχόλια
Ο αρχηγός του Ιράν, Ταρέμι, εντάσσεται στην Αλ Βασλ μετά από μία σεζόν στον Ολυμπιακό.
Η 30ή Σεπτεμβρίου σηματοδοτεί «ιστορική καμπή» για το Ιράκ, λέει στρατιωτικός εκπρόσωπος
Το Ισραήλ έπληξε πολλές περιοχές στο νότιο Λίβανο με βλήματα φωσφόρου
ΒΙΝΤΕΟ | Η Κούβα αντιμετωπίζει τις διακοπές ρεύματος
Το Ιράν ανέπτυξε νέα επιθετικά και αμυντικά συστήματα κατά τη διάρκεια του πρόσφατου πολέμου, σύμφωνα με τον υπηρεσιακό υπουργό Άμυνας
ΒΙΝΤΕΟ | Τουρκο-ισραηλινή αντιπαλότητα στη Συρία: Οδεύει προς την αντιπαράθεση;
Καλιμπάφ: Το Ιράν λαμβάνει μηνύματα από τους γείτονές του σχετικά με τη διαμόρφωση μιας νέας περιφερειακής τάξης
«Κάνε τους ανθρώπους περήφανους»: Το Ιράν παρέδωσε εθνικές σημαίες στους σημαιοφόρους των Ασιατικών Αγώνων του 2026
Τα αποκλεισμένα μέρη θα τερματιστούν με στρατιωτικά μέσα και όχι με κανένα άλλο μέσο. Τέλος στις συνομιλίες με αυτούς τους τρομοκράτες, τους κακούς της ΑΜερκά. Δεν θα ανοίξει κανένα παράθυρο συγκαταβατικότητας για την ΑΜερκά. Το Ιράν κρατάει όλα τα χαρτιά και έχει το πάνω χέρι.
Πόλεμος ανάβει ή σβήνει σαν διακόπτης φωτός.
Οι απειλές συνεχίζονται.
Για κάποιο λόγο, πιστεύουν ότι αυτό είναι αποδεκτό, ότι έχουν τη δύναμη να διατηρήσουν αυτή τη διάθεση...