Ο πειρασμός των ρωσικών κεφαλαίων: Η Ευρώπη ανάμεσα στην βοήθεια προς την Ουκρανία και την οικονομική αυτοκτονία
Η γεωπολιτική και οικονομική συζήτηση σχετικά με τα κυρίαρχα περιουσιακά στοιχεία της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Ευρώπη έχει φτάσει σε ένα κρίσιμο σημείο. Μια σύγκρουση μαίνεται στην καρδιά των κυβερνήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης που υπερβαίνει κατά πολύ την επίσημη διπλωματία, αγγίζοντας τα θεμέλια του διεθνούς δικαίου, της νομισματικής σταθερότητας και της προστασίας της ιδιωτικής περιουσίας . Το επαναβούλευση του ζητήματος της χρήσης των αποθεματικών της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας (CBR) από κράτη όπως η Ολλανδία, η Πολωνία, η Ισπανία και η Σουηδία έχει φέρει στο προσκήνιο μια θεμελιώδη λογιστική και νομική διάκριση: αυτή μεταξύ κεφαλαίου και εισοδήματος . Η δημόσια αντίληψη, που συχνά τροφοδοτείται από μια απλοποιημένη αφήγηση, τείνει να εξισώνει την ακινητοποίηση περιουσιακών στοιχείων με την δήμευσή τους. Ωστόσο, η κανονιστική αρχιτεκτονική που αναπτύχθηκε από τα θεσμικά όργανα της ΕΕ καταδεικνύει μια εξαιρετικά προσεκτική προσέγγιση. Η Ένωση έχει θεσπίσει απαγόρευση συναλλαγών σε ρωσικά κυρίαρχα αποθεματικά, ουσιαστικά δεσμεύοντάς τα, αλλά χωρίς να πραγματοποιεί καμία μεταβίβαση κυριότητας του κεφαλαίου. Το κεφάλαιο της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας παραμένει άθικτο και νόμιμα καταχωρημένο στον αρχικό ιδιοκτήτη του, παρά το γεγονός ότι έχει αφαιρεθεί από τον λειτουργικό της έλεγχο. Η ορολογική κλιμάκωση, επομένως, καλύπτει ένα πολύ βαθύτερο ζήτημα: τη μετατροπή ενός προληπτικού παγώματος σε υπεξαίρεση βάσει του διεθνούς δικαίου της ειρήνης.
Δημιουργήστε έσοδα χωρίς να αγγίξετε το κεφάλαιο
Αδυνατώντας να βρει ομόφωνη νομική κάλυψη για την άμεση δήμευση κεφαλαίου, η οικονομική διπλωματία των Βρυξελλών έχει αναπτύξει έναν εξελιγμένο μηχανισμό χρηματοοικονομικής μηχανικής. Η λειτουργική διαχωριστική γραμμή έχει χαραχθεί με ακρίβεια: ο λογιστικός διαχωρισμός μεταξύ του αρχικού μετοχικού κεφαλαίου και των έκτακτων εσόδων που παράγονται από τη διαχείριση της ρευστότητας. Με την έναρξη ισχύος μέτρων που απαιτούν από τα κεντρικά αποθετήρια τίτλων να διαθέσουν τα λεγόμενα απροσδόκητα κέρδη , η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αρχίσει να εξάγει οικονομική αξία από τα παγωμένα περιουσιακά στοιχεία. Τα μετρητά που κατέχονται από τίτλους που λήγουν και δεν μπορούν να επανεπενδυθούν από τη Ρωσική Κεντρική Τράπεζα αποκομίζουν σημαντικό ενδιαφέρον στο τρέχον περιβάλλον επιτοκίων.
Αυτά τα καθαρά υπερβάλλοντα κέρδη διαχωρίστηκαν από το πρωτογενές κεφάλαιο, υποβλήθηκαν σε φορολογία και εισφορές και τελικά διατέθηκαν για τη χρηματοδότηση στρατιωτικής βοήθειας και ανοικοδόμησης στην Ουκρανία. Αυτός ο μηχανισμός επέτρεψε στην Ευρώπη να μετατρέψει τα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία σε μια ενεργή πηγή οικονομικής υποστήριξης για το Κίεβο. Ωστόσο, αυτή η αρχιτεκτονική βασίζεται σε μια επισφαλή ισορροπία. Το τρέχον καθεστώς εκμεταλλεύεται τη διαχείριση ρευστότητας χωρίς να εξαφανίζει την απαίτηση των πιστωτών της Μόσχας επί του κεφαλαίου , διατηρώντας μια γκρίζα ζώνη που σέβεται τυπικά τα δικαιώματα ιδιοκτησίας, αλλά ωθεί τη λειτουργικότητα του πολυμερούς χρηματοπιστωτικού συστήματος στα όριά της.
Το Προμαχώνα του Γιουροκλήαρ
Η προσοχή που επιδεικνύουν χώρες όπως το Βέλγιο δεν πηγάζει από πολιτικό δισταγμό, αλλά από συγκεκριμένη οικονομική και συστημική έκθεση. Το κέντρο βάρους των παγωμένων ρωσικών κρατικών περιουσιακών στοιχείων παγκοσμίως συγκεντρώνεται τρομακτικά στην Ευρώπη, συγκεκριμένα στο κεντρικό αποθετήριο τίτλων Euroclear με έδρα τις Βρυξέλλες . Διατηρώντας πάνω από 180 δισεκατομμύρια ευρώ σε αποθεματικά από την Κεντρική Τράπεζα της Ρωσίας, το βελγικό αποθετήριο βρίσκεται στην πρώτη γραμμή αντιμετωπίζοντας αναπόφευκτα νομικά και οικονομικά αντίποινα από τη Ρωσική Ομοσπονδία. Οι νομικές διαφορές που εκκρεμούν ήδη ενώπιον των δικαστηρίων της Μόσχας προμηνύουν ένα σενάριο σημαντικής αστάθειας: εάν τα ρωσικά δικαστήρια διατάξουν την κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων της Euroclear που βρίσκονται στη Ρωσία ή σε τρίτες δικαιοδοσίες που είναι έτοιμες να αναγνωρίσουν τέτοιες αποφάσεις, το βελγικό αποθετήριο θα υποστεί καταστροφικές οικονομικές επιπτώσεις. Η διατήρηση ενός μέρους των κερδών ως αποθεματικό κεφαλαιακής επάρκειας και διαχείρισης κινδύνου, που απαιτείται από τις ίδιες ευρωπαϊκές οδηγίες, επιβεβαιώνει ότι η υποδομή της ευρωπαϊκής αγοράς συσσωρεύει τεράστιες πιθανές υποχρεώσεις. Μια πιθανή κατάσχεση κεφαλαίου θα εξέθετε την οντότητα σε συστημικές δικαστικές διαμάχες, αναγκάζοντας το βελγικό κράτος, ή εναλλακτικά ολόκληρη την Ένωση, σε μια διάσωση πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ για να αποφύγει την κατάρρευση του παγκόσμιου διακανονισμού τίτλων.
Η απειλή για την αξιοπιστία της Ευρωζώνης
Το επιχείρημα ότι η κατάσχεση κρατικών αποθεματικών είναι πρωτοφανής στη σύγχρονη ιστορία, ούτε καν στις πιο σκοτεινές στιγμές του εικοστού αιώνα, χρήζει προσεκτικής νομικής διευκρίνισης. Αν και κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και των επακόλουθων συγκρούσεων, περιουσιακά στοιχεία που ανήκουν σε εχθρικά κράτη ή στους πολίτες τους απαλλοτριώθηκαν ή ρευστοποιήθηκαν, η περίπτωση των αποθεματικών της Ρωσικής Κεντρικής Τράπεζας είναι απολύτως εξαιρετική. Περιλαμβάνει τη δέσμευση και την πιθανή δήμευση συναλλαγματικών αποθεμάτων που ανήκουν σε μια κυρίαρχη κεντρική τράπεζα από χώρες που δεν είναι επίσημα εμπόλεμες, και ελλείψει ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Μια πράξη βίας κατά του εντολέα θα υπονόμευε την αρχή της δικαιοδοτικής ασυλίας των κρατών, ακρογωνιαίο λίθο της παγκόσμιας έννομης τάξης.
Η συστημική επίδραση στην Ευρωζώνη θα μπορούσε να αποδειχθεί αντιπαραγωγική: οι κεντρικές τράπεζες τρίτων χωρών, ιδίως εκείνες του Παγκόσμιου Νότου, θα θεωρούσαν τις υποδομές πληρωμών του ευρώ και της Ευρώπης ως οικονομικά ανασφαλείς και πολιτικά εξαρτημένες. Ο κατακερματισμός των παγκόσμιων αποθεματικών και η φυγή προς εναλλακτικές δικαιοδοσίες θα επιτάχυναν τη διαδικασία αποδολαριοποίησης και αποευρωοποίησης των αγορών, θέτοντας σε κίνδυνο τη φήμη της Ένωσης ως ουδέτερου καταφυγίου για θεσμικά κεφάλαια. Βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα, η σταθερότητα του ευρωπαϊκού μπλοκ θα εξαρτηθεί από την ικανότητα ανάπτυξης συμβιβαστικών λύσεων που θα αποτρέψουν μια οριστική διακοπή της δήμευσης και, ταυτόχρονα, θα αποτρέψουν την έκθεση των μεμονωμένων κρατών σε αντίποινα από τη Μόσχα.
Οι επιλογές που υπάρχουν στο τραπέζι για το άμεσο μέλλον δεν προβλέπουν μια αναγκαστική ιδιοποίηση κεφαλαίου, αλλά μάλλον μια περαιτέρω εξέλιξη των μέσων χρηματοοικονομικής μόχλευσης. Η πιο πιθανή επιλογή περιλαμβάνει τη δημιουργία δανείων εγγυημένων από μελλοντικές ροές εισοδήματος που παράγονται από ρωσικά περιουσιακά στοιχεία ή την έκδοση κοινού ευρωπαϊκού χρέους που υποστηρίζεται από διασταυρούμενες εγγυήσεις μεταξύ των κρατών μελών. Για να ξεπεραστεί η αντίσταση του Βελγίου και των πιο επιφυλακτικών χωρών, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει αναγκαστικά να επισημοποιήσει έναν μηχανισμό αμοιβαιοποίησης κινδύνου , μεταφέροντας πιθανές νομικές υποχρεώσεις και το κόστος διάσωσης Euroclear από τους εθνικούς προϋπολογισμούς στον κοινοτικό προϋπολογισμό. Ενώ η πολιτική προτεραιότητα παραμένει η υποστήριξη των αμυντικών και οικονομικών δυνατοτήτων του Κιέβου, η συστημική προτεραιότητα της Ευρωζώνης πρέπει να παραμείνει η διασφάλιση της ασφάλειας δικαίου. Χωρίς μια διαφανή κατανομή των νομικών και οικονομικών κινδύνων μεταξύ όλων των χωρών-εταίρων, οποιαδήποτε επίθεση στο ρωσικό κυρίαρχο κεφάλαιο κινδυνεύει να προκαλέσει μεγαλύτερη ζημιά στην οικονομική αρχιτεκτονική της Ευρώπης από ό,τι θα προκαλούσε διαφορετικά.
Εγγραφείτε και γίνετε ένας από εμάς
Αν σας άρεσε το άρθρο που μόλις διαβάσατε, αναρωτηθείτε: αν δεν το είχα διαβάσει εδώ, θα το είχα διαβάσει αλλού; Αν πιστεύετε ότι αξίζει να το ενθαρρύνετε και να το υποστηρίξετε, παρακαλώ κάντε το τώρα.
Ταξινομίες
Μπορεί να σας ενδιαφέρει
Το Γραφείο Εμπορικής και Μεταποιητικής Πολιτικής του Λευκού Οίκου (OTMP) , το γραφείο που είναι υπεύθυνο για τον καθορισμό των εμπορικών και μεταποιητικών πολιτικών της κυβέρνησης Τραμπ , δημοσίευσε μια αμφιλεγόμενη έκθεση. Με τίτλο « Η Μεγάλη Απάτη Μεταφόρτωσης », το έγγραφο των 25 σελίδων έχει ένα εμβληματικό εξώφυλλο: έναν ξύλινο Δούρειο Ίππο πανομοιότυπο με αυτόν που χρησιμοποίησε ο Οδυσσέας στην ελληνική μυθολογία για να επιτρέψει στους Αχαιούς να κατακτήσουν την πόλη της Τροίας.
Το περιεχόμενο της εργασίας είναι μια μελέτη αγαθών , κυρίως κινεζικών, που διακινούνται μέσω τρίτων χωρών για να αποφύγουν τους τελωνειακούς δασμούς των ΗΠΑ. Το Συμβούλιο Οικονομικών Συμβούλων του Λευκού Οίκου εκτιμά την πιθανή αξία αυτής της παράνομης μεταφόρτωσης μεταξύ 34,2 και 89,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων , ενώ το Υπουργείο Εμπορίου των ΗΠΑ την εκτιμά σε έως και 109 δισεκατομμύρια δολάρια.
Σε κάθε περίπτωση, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εντοπίσει πάνω από 40 χώρες που «συνδέονται με υψηλό κίνδυνο παράνομης μεταφόρτωσης». Εννέα από αυτές βρίσκονται στη Νοτιοανατολική Ασία , μια περιοχή τόσο στρατηγική όσο και κρίσιμη για τον ανταγωνισμό μεγάλων αποστάσεων μεταξύ Ουάσινγκτον και Πεκίνου.
Το παζλ των ΗΠΑ και της Νοτιοανατολικής Ασίας
Η «λίστα των άτακτων» περιλαμβάνει την Ινδονησία , τη Μαλαισία , την Ταϊλάνδη και το Βιετνάμ , οι οποίες ταξινομούνται όλες ως χώρες που «συνδυάζουν σημαντικούς όγκους παράνομης διαμετακόμισης με μεγαλύτερη ενσωμάτωση στις αλυσίδες εφοδιασμού που συνδέονται με την Κίνα». Η Καμπότζη , το Λάος , η Μιανμάρ , οι Φιλιππίνες και η Σιγκαπούρη ορίζονται ως «μικρότερες οικονομίες με χαμηλότερους απόλυτους όγκους παράνομης διαμετακόμισης, αλλά με συγκεκριμένα πλεονεκτήματα που προκύπτουν από το γεγονός ότι είναι αδύναμοι κρίκοι στην αλυσίδα».
Όπως εξήγησε το Foreign Policy , κατά τη στιγμή της σύνταξης του παρόντος εγγράφου, η δημοσίευση του εγγράφου έχει πάνω απ' όλα πολιτική αξία : αντιπροσωπεύει ένα σαφές μήνυμα που έστειλε ο Τραμπ στις κυβερνήσεις που αναφέρονται άμεσα και σηματοδοτεί τη βούληση των Ηνωμένων Πολιτειών να εντείνουν τους ελέγχους στις μεταφορτώσεις αγαθών.
Μια πιο προσεκτική ματιά αποκαλύπτει το πραγματικό πρόβλημα που αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση Τραμπ: τον ρόλο που διαδραματίζει η Νοτιοανατολική Ασία στην τροφοδότηση ενός οικονομικού φαινομένου ικανού να ωφελήσει την Κίνα εις βάρος των ΗΠΑ . Με άλλα λόγια, η Ουάσιγκτον υποστηρίζει ότι, μετά το πρώτο κύμα δασμών το 2018, η Κίνα έχει δημιουργήσει ένα παγκόσμιο δίκτυο ενδιάμεσων χωρών μέσω των οποίων διοχετεύει τα αγαθά της, παρακάμπτοντας τους αμερικανικούς δασμούς.
Το πρόβλημα είναι ότι ένα σημαντικό μέρος αυτών των εθνών συμπίπτει με λίγο-πολύ στενούς συνομιλητές με τους οποίους οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ενισχύσει τους στρατιωτικούς δεσμούς τους για να περιορίσουν την άνοδο της Κίνας στη Νοτιοανατολική Ασία. Το ερώτημα, επομένως, είναι αναπόφευκτο: πώς μπορεί να σταματήσει αυτή η μεταφόρτωση χωρίς να τεθούν σε κίνδυνο αυτοί οι στρατηγικοί δεσμοί;
Μια στρατηγική περιοχή
Η προειδοποίηση έχει εκδοθεί. Ωστόσο, η Ουάσινγκτον κινδυνεύει να θολώσει τα όρια μεταξύ της σκόπιμης δασμολογικής αποφυγής και της νόμιμης διαφοροποίησης των αλυσίδων εφοδιασμού των χωρών . Πράγματι, μια αλυσίδα εφοδιασμού που αγγίζει την Κίνα είναι πολύ διαφορετική από την παράνομη διαμετακόμιση που αναφέρεται στην έκθεση του Λευκού Οίκου με επικεφαλής τον γερακίστα Πίτερ Ναβάρο .
Οι Economists, όπως ήταν αναμενόμενο, κατέρριψαν την έκθεση, γράφοντας ότι η σύγχρονη μεταποίηση είναι δομημένη ως «ένα παγκόσμιο δίκτυο αλυσίδων αξίας που κατανέμει την παραγωγική ικανότητα μεταξύ των χωρών σε κάθε στάδιο της παραγωγής» και ότι «αν η εγγύτητα με κινεζικές εισροές ή εταιρείες θεωρείται απόδειξη συνενοχής σε μια αντιαμερικανική απάτη, τότε οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σε πόλεμο με το ίδιο το εμπόριο».
Η έκθεση θα μπορούσε, ωστόσο, να αποτελέσει μια ακόμη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να δικαιολογήσει τους υψηλούς δασμούς κατά των μελών του Συνδέσμου Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας (ASEAN), σε μια προσπάθεια να εξαλείψει μια πρακτική ευνοϊκή για το Πεκίνο. Αυτό, ωστόσο, ενέχει τον πραγματικό κίνδυνο απώλειας πολύτιμων συμμάχων και εταίρων στη μάχη πρόσωπο με πρόσωπο με τον Δράκο.
Το άρθρο « Δασμοί που αποφεύχθηκαν και κινεζικά προϊόντα: γιατί οι ΗΠΑ χάνουν την υπομονή τους με τη Νοτιοανατολική Ασία» προέρχεται από το InsideOver .
Στις 28 Απριλίου 2026, το ιταλικό κοινοβούλιο ενέκρινε την δωρεάν μεταβίβαση του παροπλισμένου αεροπλανοφόρου Giuseppe Garibaldi . Το πολεμικό πλοίο θα φτάσει στην Τζακάρτα στις 5 Οκτωβρίου, εγκαίρως για την επέτειο των Ινδονησιακών Ενόπλων Δυνάμεων. Δεν πρόκειται για απλό παροπλισμό: η Ινδονησία πρόκειται να γίνει η πρώτη και μοναδική χώρα στη Νοτιοανατολική Ασία που θα αναπτύξει αεροπλανοφόρο, το οποίο έλαβε ως δώρο από τη Ρώμη. Αλλά το ιταλικό δώρο αντιπροσωπεύει μόνο την κορυφή του παγόβουνου μιας πολύ πιο σύνθετης στρατηγικής. Τους ίδιους μήνες, η Τζακάρτα επανεκκίνησε τη συνεργασία της με την Fincantieri σε φρεγάτες και υποβρύχια, υπέγραψε σύμβαση με την Leonardo για 12 ελαφρά μαχητικά M346F και ελικόπτερα AW149 και παρέλαβε υπερηχητικούς πυραύλους BrahMos από την Ινδία . Ταυτόχρονα, ενώ επωφελείται από μαχητικά Rafale από τη Γαλλία, φλερτάρει με την Τουρκία για το πρόγραμμα Kaan και κόβει μια επιταγή 9 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Κίνα για αεροσκάφη J-10C, εξετάζοντας το ενδεχόμενο να αποσυρθεί από το νοτιοκορεατικό πρόγραμμα KF-21. Ένα πολυμερές σχέδιο στρατιωτικών δαπανών που επαναπροσδιορίζει τους κανόνες των παγκόσμιων προμηθειών.
Ο χάρτης των συμβάσεων: από τη Δύση στον κινεζικό γίγαντα
Τα πιο πρόσφατα στοιχεία δείχνουν μια εντυπωσιακή σειρά εξαγορών. Σαράντα δύο Dassault Rafale F4 έχουν φτάσει από τη Γαλλία , με τις πρώτες παραδόσεις στο Πεκανμπάρου να αναμένονται στις αρχές του έτους, συνοδευόμενες από υποβρύχια Scorpène. Στο μέτωπο των ΗΠΑ, η Σημαντική Σύμπραξη Αμυντικής Συνεργασίας που υπογράφηκε την άνοιξη άνοιξε το δρόμο για την υπογραφή συμφωνίας για 24 Boeing F-15EX, με την υπόσχεση μεταφοράς έως και 85% της παραγωγής εκεί, αν και η έγκριση της Ουάσιγκτον θα χρειαστεί χρόνο. Η ώθηση στις αναδυόμενες αγορές είναι ακόμη πιο επιθετική. Με την Άγκυρα, η Ινδονησία υπέγραψε συμφωνία 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων για 48 μαχητικά Kaan και έναν στόλο drones Baykar.
Αλλά το πραγματικό γεωπολιτικό σοκ αφορά την Κίνα: η συμφωνία για 42 κινεζικά μαχητικά J-10C αξίας 9 δισεκατομμυρίων δολαρίων σηματοδοτεί την πρώτη μεγάλη πρόοδο του Πεκίνου στην αεροπορική ισχύ της Ινδονησίας, η οποία μέχρι τώρα κυριαρχούνταν από δυτικά ή ρωσικά συστήματα. Την εικόνα συμπληρώνει η προμήθεια πυραύλων BrahMos από το Νέο Δελχί , καθιστώντας την Τζακάρτα τον τρίτο μεγαλύτερο αγοραστή αυτού του οπλικού συστήματος στον κόσμο.
Η ιταλική στροφή και ο στρατηγικός κόμβος του Γκαριμπάλντι
Σε αυτό το πυκνό δίκτυο, η σύνδεση με την Ιταλία είναι ίσως η πιο περίπλοκη. Εκτός από τα εκπαιδευτικά και τα ελικόπτερα της Leonardo, η Fincantieri έχει συνάψει κοινοπραξία με τον τοπικό όμιλο Republikorp για την τοπική κατασκευή φρεγατών, κορβετών και υποβρυχίων, ενισχύοντας τις υπάρχουσες συμβάσεις αξίας άνω του ενός δισεκατομμυρίου ευρώ . Στο παρασκήνιο, οι φάκελοι για τα ιταλικά μίνι υποβρύχια κλάσης Drass DGK και τα περιπολικά αεροσκάφη ATR-72 παραμένουν ανοιχτοί. Και μετά υπάρχει το Garibaldi. Πωλημένο βάσει του άρθρου 311 του Στρατιωτικού Κώδικα, που σημαίνει ότι ως απαρχαιωμένος εξοπλισμός, το πλοίο θα μεταφερθεί χωρίς τα κύρια οπλικά του συστήματα, αλλά με το σύστημα πρόωσης, το κατάστρωμα πτήσης και τις δομές διοίκησης άθικτα . Η Τζακάρτα έχει ήδη στείλει περίπου 100 ναύτες στην Ιταλία για εκπαίδευση ώστε να μάθουν τους ελιγμούς, από ένα αναμενόμενο πλήρωμα περίπου 500 ατόμων. Η επιχείρηση δεν είναι μεμονωμένη: ήδη από τον Αύγουστο του 2025, η ινδονησιακή κυβέρνηση είχε δημιουργήσει μια πιστωτική γραμμή για την απόκτηση ενός αεροπλανοφόρου. Η ιταλική προσφορά εντάσσεται σε ένα προκαθορισμένο στρατηγικό σχέδιο. Επιπλέον, στις 7 Αυγούστου 2026, τοποθετήθηκε η πρώτη χαλύβδινη πλάκα για ένα νέο πολεμικό πλοίο στο ναυπηγείο PT PAL στη Σουραμπάγια , αποδεικνύοντας ότι ο απώτερος στόχος είναι η βιομηχανική αυτονομία μέσω της μεταφοράς τεχνολογίας .
Ο κίνδυνος του δόγματος «bebas aktif»
Τι ωθεί μια χώρα να αγοράζει όπλα από ανοιχτά ανταγωνιστικούς παράγοντες όπως η Ουάσινγκτον, το Πεκίνο και το Νέο Δελχί; Η απάντηση βρίσκεται στο ιστορικό δόγμα της Ινδονησίας περί «bebas aktif» (ελεύθερης και ενεργής). Η Τζακάρτα χρησιμοποιεί τις προμήθειες ως μοχλό πίεσης για να εδραιωθεί ως το οριστικό «κράτος-αιωρούμενο» στον Ινδο-Ειρηνικό, απορρίπτοντας αποκλειστικές συμμαχίες για να αποσπάσει παραχωρήσεις από όλους. Σε ένα άναρχο διεθνές σύστημα, οι διπλωματικές διαβεβαιώσεις έχουν μικρότερη σημασία από τις ορατές υλικές δυνατότητες : περιπολία υποβρυχίων, πυραυλικών συστοιχιών και αεροπλανοφόρων σε ξηρή αποβάθρα. Από την άλλη πλευρά, τα οφέλη είναι σαφή και για τους προμηθευτές. Για την Ιταλία, η δωρεάν πώληση του Garibaldi είναι μια επιχείρηση «ηγέτη ζημιών» : το κόστος διάλυσης του πλοίου εξαλείφεται, ανοίγοντας την πόρτα σε παραγγελίες πολλών εκατομμυρίων δολαρίων για συντήρηση, ελικόπτερα και σχετικά ναυτικά συστήματα. Για το Πεκίνο, το J-10C αντιπροσωπεύει την πρόσβαση σε μια παραδοσιακά εχθρική αγορά, ενώ για την Τουρκία είναι θέμα επικύρωσης των δικών της προγραμμάτων όπλων στο εξωτερικό.
Μεταξύ επιχειρησιακής αποτελεσματικότητας και εφιάλτη εφοδιαστικής
Ενώ αυτή η προσέγγιση εγγυάται αναμφισβήτητα πολιτικά οφέλη, από αυστηρά στρατιωτική άποψη οι κίνδυνοι είναι εξαιρετικά υψηλοί. Σε ένα ιδανικό σενάριο, η Ινδονησία θα είναι σε θέση να ενσωματώσει τις διάφορες τεχνολογίες, μετατρέποντας το Garibaldi σε μια ευέλικτη πλατφόρμα για θαλάσσια επιτήρηση και αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών, αξιοποιώντας τα ναυπηγεία της Surabaya για την ανάπτυξη της εγχώριας ναυπηγικής βιομηχανίας. Στη χειρότερη περίπτωση, η διαχείριση αμερικανικών, γαλλικών, ρωσικών, κινεζικών, τουρκικών και ιταλικών αεροσκαφών και οπλικών συστημάτων ταυτόχρονα θα δημιουργήσει έναν εφιάλτη εφοδιαστικής. Το κόστος συντήρησης και οι δυσκολίες ενσωμάτωσης κινδυνεύουν να εξαντλήσουν έναν αμυντικό προϋπολογισμό που αγωνίζεται να ξεπεράσει το 1% του ΑΕΠ. Το προηγούμενο του νοτιοκορεατικού μαχητικού KF-21, που μαστίζεται από καθυστερήσεις και καθυστερήσεις πληρωμών , καταδεικνύει πώς η Τζακάρτα μπορεί να βρεθεί σε οικονομικές δυσκολίες όταν αντιμετωπίζει πάρα πολλές παράλληλες δεσμεύσεις. Επιπλέον, το ίδιο το Garibaldi, χωρίς ένα καλά δομημένο αεροπορικό στοιχείο με βάση τα αεροπλανοφόρα, κινδυνεύει να μετατραπεί σε έναν δαπανηρό γραφειοκρατικό ανεμόμυλο.
https://www.startmag.it/spazio-e-difesa/perche-litalia-regalera-nave-garibaldi-allindonesia
https://www.open.online/2026/03/07/cessione-nave-garibaldi-taranto-accordo-indonesia
Το άρθρο Από την Ιταλία στην Κίνα, η Ινδονησία αγοράζει από όλους και ξαναγράφει τους κανόνες των στρατιωτικών προμηθειών προέρχεται από το InsideOver .
Η απάντηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν στις αυστηρότερες δυτικές κυρώσεις και στη συνεχή απειλή οικονομικής απομόνωσης διαμορφώνεται μέσω μιας σύνθετης αρχιτεκτονικής γεωπολιτικής προβολής. Η Τεχεράνη έχει προβεί σε έναν σαφή επαναπροσδιορισμό των υλικοτεχνικών κατευθύνσεών της, μετατοπίζοντας την εστίασή της προς τη βόρεια ακτή. Ο βασικός άξονας αυτού του ελιγμού έγκειται όχι μόνο στην ενίσχυση των δεσμών με την Κεντρική Ασία, όπως αποδεικνύεται από τη διαρθρωτική συνεργασία που ξεκίνησε με το Τατζικιστάν, αλλά βρίσκει και το πραγματικό επιχειρησιακό της επίκεντρο στον Νότιο Καύκασο. Στόχος της περσικής διπλωματίας είναι η κατασκευή ενός χερσαίου διαύλου διαμετακόμισης ικανού να εξασφαλίσει συνεχείς εμπορικές διεξόδους προς τη Μαύρη Θάλασσα, μειώνοντας την εξάρτηση από τις θαλάσσιες οδούς του Στενού του Ορμούζ, που ιστορικά είναι εκτεθειμένες σε στρατιωτικές εντάσεις και ναυτικούς αποκλεισμούς.
Η εδραίωση του άξονα με την Αρμενία
Η υποδομή που συνοψίζει αυτό το νέο σύστημα logistics είναι η σήραγγα Kajaran , ένα κρίσιμο τμήμα του αυτοκινητόδρομου Βορρά-Νότου της Αρμενίας. Με συνολικό κόστος σχεδόν τετρακόσια εκατομμύρια δολάρια, που κατανέμεται μεταξύ κρατικών κονδυλίων από το Ερεβάν και οικονομικής υποστήριξης από την Ευρασιατική Τράπεζα Ανάπτυξης, το έργο περιλαμβάνει την εκσκαφή περίπου επτά χιλιομέτρων σήραγγας και την ταυτόχρονη αναβάθμιση παρακείμενων οδικών κόμβων. Το έργο θα ξεπεράσει τους ορογραφικούς περιορισμούς της διάβασης Meghri, μειώνοντας τους χρόνους ταξιδιού κατά περισσότερο από μισή ώρα και προστατεύοντας τις ροές εμπορευμάτων από πιθανές συνοριακές κρίσεις. Η ανάθεση του έργου στον ιρανικό γίγαντα μηχανικών Tunnel Sadd Ariana επιβεβαιώνει την πλήρη σύγκλιση συμφερόντων μεταξύ Τεχεράνης και Ερεβάν, θέτοντας τα θεμέλια για ένα κατασκευαστικό έργο που έχει προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί εντός της επόμενης δεκαετίας.
Εκτός από τα μεγάλα έργα πολιτικού μηχανικού, η συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών επικεντρώνεται επίσης στην ενίσχυση της ενέργειας και του εμπορίου. Πρόσφατες συναντήσεις μεταξύ του Υπουργείου Οικονομίας της Αρμενίας και των ιρανών διπλωματικών εκπροσώπων έφεραν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων την κατασκευή μιας δεύτερης διασυνοριακής γέφυρας πάνω από τον ποταμό Αράς, την εγγύηση σταθερών μακροπρόθεσμων προμηθειών ντίζελ και υγροποιημένου φυσικού αερίου, και την πλήρη αξιοποίηση των εμπορικών επιλογών που εγγυάται η συμφωνία ελεύθερων συναλλαγών με την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση. Η ολοκλήρωση αυτού του θεσμικού δικτύου είναι η επανενεργοποίηση των απευθείας αεροπορικών συνδέσεων μεταξύ Ταμπρίζ και Ερεβάν που λειτουργούν από την Pouya Air, ένα μέτρο που επανασυνδέει με ένα από τα ιστορικά κέντρα της αρμενικής διασποράς στην περσική επικράτεια.
Η ρεαλιστική ουδετερότητα της Γεωργίας
Η φιλοδοξία του Ιράν βρίσκει τη φυσική της γεωγραφική επέκταση στο δίκτυο υποδομών της Γεωργίας. Η Τιφλίδα αποτελεί τον βασικό σύνδεσμο μεταξύ των ακτών της Κασπίας και της λεκάνης της Μαύρης Θάλασσας, αποτελώντας κόμβο που διεκδικείται από μεγάλες περιφερειακές και παγκόσμιες δυνάμεις. Το γεωργιανό έδαφος φιλοξενεί βασικές διεθνείς διαδρομές , συμπεριλαμβανομένου του σιδηροδρόμου Μπακού-Τιφλίδα-Καρς και της διαδρομής μεταφορών της Υπερκασπίας, προσελκύοντας επενδύσεις από το Πεκίνο και τα κράτη της Κεντρικής Ασίας με στόχο την επέκταση των λιμενικών τερματικών σταθμών του Μπατούμι και του Πότι.
Η γεωργιανή ηγεσία, επηρεασμένη από την κληρονομιά της σύγκρουσης με τη Ρωσία και αποφασισμένη να διαφυλάξει την εσωτερική της σταθερότητα, ακολουθεί μια πορεία αυστηρής επιχειρησιακής ουδετερότητας. Η αναστολή των συνομιλιών για την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η θέση που εξέφρασαν οι κυβερνητικές δυνάμεις, οι οποίες αντιτίθενται στην αυτόματη υιοθέτηση του πακέτου κυρώσεων της Δύσης κατά της Τεχεράνης, υπογραμμίζουν την επιθυμία να δοθεί προτεραιότητα στα εθνικά οικονομικά συμφέροντα έναντι των περιορισμών του εμπάργκο. Αυτή η ρύθμιση παρέχει στο Ιράν μια έμμεση αλλά σταθερή πύλη για να κατευθύνει τις εμπορικές του ροές προς τις ευρωπαϊκές ακτές.
Το Δόγμα του Βόρειου Περάσματος
Η επέκταση προς τον Καύκασο αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου στρατηγικού δόγματος που ορίζεται από τις περσικές αρχές ως ένα βλέμμα προς τον Βορρά. Για να αναχαιτίσει τα οικονομικά αντίμετρα που απειλούν οι αμερικανικές κυβερνήσεις, το Ιράν επιδιώκει να αναπτύξει ένα ολοκληρωμένο δίκτυο θαλάσσιων, σιδηροδρομικών και οδικών συνδέσεων σε όλη την Κασπία Θάλασσα για να συνδεθεί με τις αγορές της Ρωσίας, του Καζακστάν, του Ουζμπεκιστάν και του Τατζικιστάν. Παρόλο που οι βόρειες διαδρομές συνεπάγονται υψηλότερο κόστος διαχείρισης και μεγαλύτερους χρόνους ταξιδιού από τις παραδοσιακές θαλάσσιες διαδρομές, ο υψηλός κατακερματισμός των τελωνειακών σημείων ελέγχου και η εξάρτηση από δίκτυα τοπικών μεσαζόντων περιπλέκουν την ιχνηλασιμότητα των εισαγόμενων αγαθών, συμπεριλαμβανομένων των βιομηχανικών μηχανημάτων και των πολιτικών και στρατιωτικών τεχνολογιών διπλής χρήσης.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο των δημόσιων οικονομικών και της ενεργειακής γεωπολιτικής, η Ρωσία αναδεικνύεται ως ο κύριος συνομιλητής της στρατηγικής της Τεχεράνης. Η κοινή τους απομόνωση από τα χρηματοπιστωτικά κυκλώματα που κυριαρχούνται από το δολάριο ωθεί τις δύο κυβερνήσεις να ενθαρρύνουν εναλλακτικά συστήματα πληρωμών και να προωθήσουν πολυμερείς διαδρόμους όπως ο Διεθνής Διάδρομος Μεταφορών Βορρά-Νότου. Ωστόσο, η στρατηγική συμφωνία δεν εξαλείφει τον ανταγωνισμό στις ανατολικές αγορές ενέργειας, όπου τόσο η Μόσχα όσο και η Τεχεράνη επιδιώκουν να ορίσουν τις αντίστοιχες ποσοστώσεις υδρογονανθράκων τους, αυξάνοντας τη διαπραγματευτική ισχύ της Ρωσίας στις διμερείς διαπραγματεύσεις. Οι χώρες της Κεντρικής Ασίας, από την πλευρά τους, ακολουθούν μια εξαιρετικά λεπτή γραμμή. Ενώ προσελκύονται από την ευκαιρία να εισπράξουν έσοδα από τη διαμετακόμιση και να ενισχύσουν τα εμπορικά τους δίκτυα, κυβερνήσεις όπως αυτές της Αστάνα και της Τασκένδης πρέπει να αποφύγουν την εφαρμογή δευτερογενών κυρώσεων από το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, διαφυλάσσοντας τις οικονομικές και χρηματοοικονομικές τους σχέσεις με τους Ευρωπαίους και Κινέζους εταίρους τους. Η Κίνα, ο κύριος αγοραστής περσικού αργού πετρελαίου, παραμένει στο παρασκήνιο, για το οποίο οι βόρειες χερσαίες οδοί αποτελούν ένα χρήσιμο συμπληρωματικό κανάλι για την εξαγωγή τεχνολογικά προηγμένων προϊόντων μέσω του τριγώνου του Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας. Ο ανταγωνισμός για τον έλεγχο των ευρασιατικών διαδρόμων επιβεβαιώνεται έτσι ως ένα από τα κύρια πεδία μάχης της σύγχρονης γεωπολιτικής.
Το άρθρο « Το Ιράν αψηφά τις κυρώσεις και αναδιαμορφώνει τον Καύκασο: η νέα στρατηγική αρτηρία από το Ερεβάν στην Τιφλίδα» προέρχεται από το InsideOver .
Οι χρυσές συμφωνίες πολλαπλασιάζονται στις όχθες της λίμνης Κόμο . Η Sansiri Plc , η μεγαλύτερη και σημαντικότερη εταιρεία ανάπτυξης ακινήτων πολυτελείας στην Ταϊλάνδη , πρόκειται να ολοκληρώσει την αγορά του ιταλικού ακινήτου της μάρκας EDITION, The Lake Como EDITION . Η συναλλαγή, η οποία αναμένεται να ολοκληρωθεί μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου, σηματοδοτεί την είσοδο της ασιατικής εταιρείας στην ευρωπαϊκή αγορά πολυτελούς φιλοξενίας . Αυτή η είσοδος θα περάσει επομένως από την Ιταλία και, πιο συγκεκριμένα, από τη δυναμική πόλη Κόμο, η οποία γίνεται ολοένα και πιο κόμβος για σημαντικούς διεθνείς επιχειρηματίες.
Η Sansiri Capital , το παγκόσμιο ιδιωτικό επενδυτικό ταμείο της Sansiri που ειδικεύεται σε ακίνητα πολυτελών ξενοδοχείων, υπέγραψε πρόσφατα συμφωνία αγοραπωλησίας για την απόκτηση της πλήρους κυριότητας του πεντάστερου ξενοδοχείου στην Cadenabbia από τις διεθνείς επενδυτικές εταιρείες Bain Capital και Omnam Group .
Η συμφωνία είναι σημαντική για τουλάχιστον δύο λόγους. Ο πρώτος, όπως αναμενόταν εν μέρει, σηματοδοτεί την είσοδο ενός γίγαντα όπως η Sansiri στην Ευρώπη . Ο δεύτερος αφορά την ήσυχη αλλά σταθερή άνοδο της Κόμο.
Η είσοδος στην Ευρώπη (περνώντας από το Κόμο)
«Η εξαγορά της The Lake Como EDITION αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο στην πρόοδο της νέας καμπύλης S της Sansiri. Ενισχύει την οικονομική μας ανθεκτικότητα και διαφοροποιεί τον κίνδυνο σε όλο το παγκόσμιο χαρτοφυλάκιο πολυτελών ξενοδοχείων μας», δήλωσε ο Napat Thavisin , πρόεδρος διεθνών δραστηριοτήτων της Sansiri Plc.
Όπως εξήγησε η Bangkok Post , με την ολοκλήρωση της συμφωνίας, το ξενοδοχείο, που βρίσκεται σε έναν από τους κορυφαίους προορισμούς πολυτελείας στον κόσμο, θα ανήκει εξ ολοκλήρου στην Sansiri Capital και θα δημιουργεί έσοδα που θα εισρέουν απευθείας στο ταμείο. Αυτό δεν είναι ασήμαντο, δεδομένου ότι κατά την τελευταία αιχμή της τουριστικής περιόδου, μεταξύ Ιουλίου και Αυγούστου, το The Lake Como EDITION κατέγραψε ποσοστά πληρότητας άνω του 70% και μέση ημερήσια τιμή άνω των 1.500 ευρώ .
Η στρατηγική της Sansiri είναι σαφής: να αξιοποιήσει την πρόσφατη δημοσιότητα του Κόμο, σε συνδυασμό με το παραδοσιακό κύρος των διακοπών του, για να αυξήσει την παρουσία του σε άλλα πολυτελή ακίνητα στην Ευρώπη. Ο ταϊλανδέζικος γίγαντας δεν είναι άγνωστος σε αυτό το είδος επιχείρησης. Πριν από λίγα χρόνια, έλεγχε το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών της αμερικανικής αλυσίδας ξενοδοχείων Standard International , προτού πουλήσει το 71% των μετοχών της στην Hyatt Hotels Corp και την Hyatt International για 355 εκατομμύρια δολάρια .
Γιατί όλοι επενδύουν στο Κόμο;
Πάνω από το 99% των περιουσιακών στοιχείων της Sansiri στον τομέα των ακινήτων συγκεντρώνεται στην Ταϊλάνδη και ο όμιλος συνεχίζει να βασίζεται κυρίως στην εγχώρια ζήτηση. Οι ξένοι αγοραστές αντιπροσωπεύουν μεταξύ 15% και 30% της επιχείρησης, κυρίως από πελάτες από το Χονγκ Κονγκ, την Κίνα και τη Σιγκαπούρη. Η εξαγορά της The Lake Como EDITION αποτελεί επομένως ένα συγκεκριμένο βήμα στη στρατηγική διεθνοποίησης της Sansiri , η οποία στοχεύει στη δημιουργία μιας παγκόσμιας πλατφόρμας ικανής να ενσωματώσει τις επενδύσεις σε ακίνητα και τον τρόπο ζωής.
Είναι η ίδια ιδέα που, κατά μία έννοια, είχαν και οι Ινδονήσιοι αδελφοί Hartono (καθαρή αξία άνω των 40 δισεκατομμυρίων δολαρίων) που απέκτησαν την ποδοσφαιρική ομάδα Como 1907 για να την μετατρέψουν σε μια μάρκα lifestyle που συνδέει τον αθλητισμό, τη μόδα, τη φιλοξενία και τον τουρισμό υψηλής ποιότητας .
Οι Financial Times έγραψαν, όπως ήταν αναμενόμενο, ότι η αγορά υψηλού επιπέδου τουρισμού του Κόμο τροφοδοτείται από διεθνείς αγοραστές και επισκέπτες και ότι η λίμνη θεωρείται ένα είδος « εμπορικού σήματος» . Ένα εμπορικό σήμα αναγνωρισμένο παγκοσμίως, το οποίο η Sansiri θέλει τώρα να αξιοποιήσει.
Το άρθρο ότι ο γίγαντας των ξενοδοχείων της Ταϊλάνδης κατακτά την Ευρώπη μέσω της λίμνης Κόμο προέρχεται από το InsideOver .
