Πώς ο Τζεφ Μπέζος κατέστρεψε την Washington Post
Στις 4 Σεπτεμβρίου 2013, ο ιδρυτής της Amazon, Τζεφ Μπέζος, πραγματοποίησε την πρώτη του συνάντηση με το προσωπικό της Washington Post , της εφημερίδας που είχε συμφωνήσει να αγοράσει ένα μήνα νωρίτερα από την οικογένεια Γκράχαμ, για διακόσια πενήντα εκατομμύρια δολάρια. Ήταν μια μακρά και ανησυχητική περίοδος για το προσωπικό της εφημερίδας. Εμείς -ήμουν αναπληρωτής αρχισυντάκτης της συντακτικής σελίδας εκείνη την εποχή- είχαμε υποφέρει χρόνια περικοπών. Εμπιστευόμασταν ότι ο Ντον Γκράχαμ θα μας άφηνε σε ικανά χέρια, αλλά δεν γνωρίζαμε αυτόν τον νέο ιδιοκτήτη, και δεν γνώριζε ούτε αγαπούσε την επιχείρησή μας με τον τρόπο που την γνώριζε η οικογένεια Γκράχαμ. Τα λόγια του Μπέζος σε εκείνη τη συνάντηση, για «μια νέα χρυσή εποχή για την Washington Post », ήταν καθησυχαστικά. Ο Μπομπ Γούντγουορντ ρώτησε γιατί είχε αγοράσει την εφημερίδα, και ο Μπέζος ήταν σαφής σχετικά με τη δέσμευση που ήταν διατεθειμένος να αναλάβει. «Τελικά κατέληξα στο συμπέρασμα ότι θα μπορούσα να παρέχω διάδρομο - οικονομικό διάδρομο- επειδή δεν νομίζω ότι μπορείς να συνεχίσεις να συρρικνώνεις την επιχείρηση», είπε. «Μπορείς να είσαι κερδοφόρος και να συρρικνώνεσαι. Και αυτή είναι μια στρατηγική επιβίωσης, αλλά τελικά οδηγεί στην ασήμαντη φύση, στην καλύτερη περίπτωση. Και, στη χειρότερη, οδηγεί στην εξαφάνιση.»
Το να κοιτάς πίσω σε εκείνη τη στιγμή είναι σαν να αναρωτιέσαι: Πώς μπόρεσε να φτάσει σε αυτό το σημείο; Η εφημερίδα είχε μερικά κερδοφόρα χρόνια υπό τον Μπέζος, με αφορμή τις εκλογές του 2016 και την πρώτη θητεία Τραμπ. Αλλά άρχισε να χάνει τεράστια ποσά: εβδομήντα επτά εκατομμύρια δολάρια το 2023, άλλα εκατό εκατομμύρια το 2024. Ο ιδιοκτήτης που κάποτε προσέφερε διαφημιστικά φυλλάδια δεν ήταν πρόθυμος να ανεχθεί απώλειες αυτού του μεγέθους. Έτσι, μετά από χρόνια ανάπτυξης που τροφοδοτήθηκε από τον Μπέζος, η Post υπέστη δύο τιμωρητικούς γύρους εθελοντικών εξαγορών, το 2023 και το 2025, που μείωσαν το προσωπικό της στο γραφείο σύνταξης από περισσότερους από χίλιους υπαλλήλους σε λιγότερους από οκτακόσιους και κόστισαν στην Post μερικούς από τους καλύτερους συγγραφείς και συντάκτες της. Στη συνέχεια, νωρίς το πρωί της Τετάρτης, οι υπάλληλοι του γραφείου σύνταξης έλαβαν ένα email που ανακοίνωνε «ορισμένες σημαντικές ενέργειες». Τους δόθηκε η οδηγία να μείνουν σπίτι και να παρακολουθήσουν ένα «διαδικτυακό σεμινάριο Zoom στις 8:30 π.μ. ». Όλοι ήξεραν τι επρόκειτο να συμβεί - μαζικές απολύσεις.
Η κλίμακα της κατεδάφισης, ωστόσο, ήταν εκπληκτική - σύμφωνα με πληροφορίες, περισσότεροι από τριακόσιοι υπάλληλοι του γραφείου σύνταξης. Η ανακοίνωση δόθηκε στον εκτελεστικό αρχισυντάκτη, Ματ Μάρεϊ, και στον επικεφαλής ανθρώπινων σχέσεων Γουέιν Κόνελ. Ο εκδότης της εφημερίδας, Γουίλ Λιούις, δεν εμφανίστηκε πουθενά καθώς αποκαλύφθηκαν τα ζοφερά νέα. Σε αυτό που ο Μάρεϊ χαρακτήρισε «ευρεία στρατηγική επανεκκίνηση», το ιστορικό αθλητικό τμήμα της Post έκλεισε «στην τρέχουσα μορφή του». αρκετοί δημοσιογράφοι θα καλύπτουν πλέον τον αθλητισμό ως «πολιτιστικό και κοινωνικό φαινόμενο». Το προσωπικό του μετρό, που είχε ήδη μειωθεί σε περίπου σαράντα υπαλλήλους τα τελευταία πέντε χρόνια, έχει συρρικνωθεί σε περίπου δώδεκα. Τα γραφεία εξωτερικού θα μειωθούν σε περίπου δώδεκα τοποθεσίες από περισσότερα από είκοσι. Ο Πίτερ Φιν, ο διεθνής αρχισυντάκτης, μου είπε ότι ζήτησε να απολυθεί. Το τμήμα βιβλίων και το κεντρικό podcast «Post Reports» θα τερματιστούν. Λίγο μετά τη συνάντηση, οι υπάλληλοι έλαβαν εξατομικευμένα email που τους ενημέρωναν αν θα έμεναν ή θα έφευγαν. Ο Μάρεϊ είπε ότι η απολυμένη Post θα «επικεντρωνόταν σε τομείς που επιδεικνύουν εξουσία, ιδιαιτερότητα και αντίκτυπο», εστιάζοντας σε τομείς όπως η πολιτική και η εθνική ασφάλεια. Αυτή η στρατηγική, ένα είδος Politico -lite, θα ήταν πιο πειστική αν τόσοι πολλοί από τους πιο ταλαντούχους παίκτες δεν είχαν ήδη φύγει.
Ο Γκράχαμ, ο οποίος προηγουμένως είχε κρατήσει απόλυτη σιωπή σχετικά με τις αλλαγές στην εφημερίδα, δημοσίευσε ένα μήνυμα στο Facebook που σφύζει από αγωνία. «Είναι μια κακή μέρα», έγραψε, προσθέτοντας: «Είμαι λυπημένος που τόσοι πολλοί εξαιρετικοί δημοσιογράφοι και συντάκτες -και παλιοί φίλοι- χάνουν τις δουλειές τους. Η πρώτη μου ανησυχία είναι γι' αυτούς. Θα κάνω ό,τι μπορώ για να βοηθήσω». Όσο για τον εαυτό του, ο Γκράχαμ, ο οποίος κάποτε ήταν ο επιμελητής του αθλητικού τμήματος, είπε: «Θα πρέπει να μάθω έναν νέο τρόπο να διαβάζω την εφημερίδα, αφού ξεκίνησα με τη σελίδα των αθλητικών από τα τέλη της δεκαετίας του 1940».
Τι συνέβη στους Μπέζος του 2013, έναν αυτοαποκαλούμενο αισιόδοξο που φαινόταν να έχει απορροφήσει τη σημασία της Post στο δημοσιογραφικό οικοσύστημα της χώρας; Το 2016, εγκαινιάζοντας τα νέα κεντρικά γραφεία της εφημερίδας, καυχήθηκε ότι είχε γίνει «λίγο πιο αλαζονική» και είχε «λίγο περισσότερη έπαρση». Μόλις τον Δεκέμβριο του 2024, στη Σύνοδο Κορυφής DealBook των New York Times , ο Μπέζος εξέφρασε τη δέσμευσή του να καλλιεργήσει την εφημερίδα: «Το πλεονέκτημα που προσφέρω στην Post είναι ότι όταν χρειάζονται οικονομικούς πόρους, είμαι διαθέσιμος. Είμαι έτσι. Είμαι ο στοργικός γονέας από αυτή την άποψη». Όχι πολύ καιρό πριν, οραματίστηκε να προσελκύσει έως και εκατό εκατομμύρια συνδρομητές που πληρώνουν στην Post . Με αυτές τις βάναυσες περικοπές, φαίνεται ικανοποιημένος που αφήνει την εφημερίδα να κωλυσιεργεί, μειωμένη σε μέγεθος και φιλοδοξία.
«Στην αρχή, ήταν υπέροχος», μου είπε για τον Μπέζος η Σάλι Κουίν, η βετεράνος συνεργάτιδα της Post και σύζυγος του θρυλικού εκτελεστικού αρχισυντάκτη της, Μπεν Μπράντλι. «Ήταν έξυπνος, αστείος, ευγενικός και ενδιαφερόμενος. Ήταν χαρούμενος. Ήταν ένα άτομο με ακεραιότητα και συνείδηση. Το εννοούσε πραγματικά όταν είπε ότι ήταν ιερό καταπίστευμα, να αγοράσει την Post . Και τώρα δεν ξέρω ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος».
Ο συγγραφέας Ντέιβιντ Μαράνις εργάστηκε στην Post για σαράντα οκτώ χρόνια. Παραιτήθηκε από τη θέση του αναπληρωτή συντάκτη το 2024, αφότου ο Μπέζος απέκλεισε την προγραμματισμένη υποστήριξη της Καμάλα Χάρις από την σελίδα του συντακτικού τμήματος. «Αγόρασε την Post πιστεύοντας ότι θα του έδινε κάποια βαρύτητα και χάρη που δεν μπορούσε να αποκτήσει μόνο από δισεκατομμύρια δολάρια, και μετά ο κόσμος άλλαξε», είπε ο Μαράνις για τον Μπέζος. «Τώρα δεν νομίζω ότι μας δίνει - δεν νομίζω ότι τον νοιάζει δεκάρα».
Ρώτησα τον Maraniss τι θα σήμαιναν περικοπές αυτού του μεγέθους για το ίδρυμα. «Δεν θέλω καν να το αποκαλώ Washington Post », είπε. «Δεν ξέρω τι θα είναι χωρίς όλα αυτά».
Το πρώτο σημάδι επικείμενων απολύσεων ήρθε στα τέλη Ιανουαρίου, όταν το αθλητικό προσωπικό ενημερώθηκε ότι τα σχέδια αποστολής αρθρογράφων στην Ιταλία για την κάλυψη των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων είχαν ακυρωθεί. (Η διοίκηση συμφώνησε αργότερα να στείλει μικρότερο συνεργείο.) Τις επόμενες ημέρες, καθώς άρχισαν να διαδίδονται φήμες για σοβαρές περικοπές, οι δημοσιογράφοι της εφημερίδας άρχισαν να δημοσιεύουν μηνύματα που απευθύνονταν στον Μπέζος στο X, με το παραπονετικό hashtag #SaveThePost. «Οι δημοσιογράφοι μας επί τόπου πραγματοποίησαν αποκλειστική κάλυψη σε κρίσιμες στιγμές της πρόσφατης ιστορίας», έγραψαν το ξένο προσωπικό στον Μπέζος. «Έχουμε τόσα πολλά να κάνουμε ακόμα». Το τοπικό προσωπικό σημείωσε ότι είχε ήδη μειωθεί στο μισό τα τελευταία πέντε χρόνια. «Το Γουότεργκεϊτ», έγραψαν, «ξεκίνησε ως τοπική ιστορία».
Δεν βοήθησε το ηθικό του προσωπικού το γεγονός ότι ο Λιούις και η ομάδα του συναναστρέφονταν στο Νταβός ή ότι ο Μπέζος και η σύζυγός του, Λορέν Σάντσες, βρίσκονταν στο Παρίσι για την Εβδομάδα Υψηλής Ραπτικής. Πιο ανησυχητικές ήταν οι υπενθυμίσεις ότι ο Μπέζος, ο οποίος κάποτε είχε γράψει στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Η Δημοκρατία πεθαίνει στο σκοτάδι», φαίνεται να ακολουθεί μια πολιτική κατευνασμού προς την κυβέρνηση Τραμπ. Κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας Τραμπ, ο Μπέζος στάθηκε στο πλευρό της Post ακόμη και όταν η διαχείρισή του απειλούσε να του κοστίσει δισεκατομμύρια σε κυβερνητικά συμβόλαια. Τώρα, ο Μπέζος δεν είχε πει λέξη για μια πρόσφατη έφοδο του FBI στο σπίτι της δημοσιογράφου της ομοσπονδιακής κυβέρνησης της Post , Χάνα Νάτανσον, κατά την οποία το πρακτορείο κατάσχεσε τα τηλέφωνά της, τους φορητούς υπολογιστές και άλλες συσκευές της. Καθώς το προσωπικό περίμενε την απόλυσή της, ο Πρόεδρος και η Πρώτη Κυρία γιόρτασαν την πρεμιέρα του « Melania », ενός ντοκιμαντέρ που η Amazon είχε παραχωρήσει άδεια για σαράντα εκατομμύρια δολάρια και αναφέρθηκε ότι ξόδευε άλλα τριάντα πέντε εκατομμύρια για την προώθησή του. Η συμφωνία υπογράφηκε αφού ο Μπέζος είχε δειπνήσει με τους Τραμπ λίγο πριν την ορκωμοσία.
Βίντεο από το New Yorker
Οι ομοφυλόφιλοι καλλιτεχνικοί πατινάζ ανοίγουν τον δικό τους δρόμο στο "Icebreakers"
Ο Μάρτιν Μπάρον, ο οποίος επέβλεψε την κάλυψη στην εφημερίδα που κέρδισε έντεκα βραβεία Πούλιτζερ κατά τη διάρκεια των οκτώ ετών του ως εκτελεστικός αρχισυντάκτης, δήλωσε σε μια δήλωση: «Αυτή η μέρα κατατάσσεται στις πιο σκοτεινές στην ιστορία ενός από τους μεγαλύτερους ειδησεογραφικούς οργανισμούς στον κόσμο. Οι φιλοδοξίες της Washington Post θα μειωθούν δραματικά, το ταλαντούχο και γενναίο προσωπικό της θα εξαντληθεί περαιτέρω και το κοινό θα στερηθεί την ρεαλιστική, βασισμένη στα γεγονότα δημοσιογραφία στις κοινότητές μας και σε όλο τον κόσμο, η οποία είναι απαραίτητη περισσότερο από ποτέ». Η ειδησεογραφική βιομηχανία βρίσκεται σε «μια περίοδο αλλαγών που προκαλούν ίλιγγο», μου είπε ο Μπάρον. Αλλά τα προβλήματα της Post «επιδεινώθηκαν απείρως περισσότερο από κακοσχεδιασμένες αποφάσεις που προήλθαν από την κορυφή». Επισήμανε την απόφαση του Μπέζος να καταργήσει την υποστήριξη του Χάρις - μια «ανούσια εντολή» που κόστισε στην εφημερίδα περισσότερους από διακόσιες πενήντα χιλιάδες συνδρομητές. «Οι πιστοί αναγνώστες, εξοργισμένοι καθώς έβλεπαν τον ιδιοκτήτη Τζεφ Μπέζος να προδίδει τις αξίες που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται, εγκατέλειψαν την Post. Στην πραγματικότητα, εκδιώχθηκαν, κατά εκατοντάδες χιλιάδες», είπε ο Μπάρον. «Οι αηδιαστικές προσπάθειες του Μπέζος να κερδίσει την εύνοια του Προέδρου Τραμπ έχουν αφήσει ένα ιδιαίτερα άσχημο στίγμα. Αυτή είναι μια μελέτη περίπτωσης σχεδόν άμεσης, αυτοπροκαλούμενης καταστροφής επωνυμίας.»
Πέρασα περισσότερα από σαράντα χρόνια στην Post , ως δημοσιογράφος, συντάκτης, αρθρογράφος και αρθρογράφος. Παραιτήθηκα τον περασμένο Μάρτιο, αφού ο Μπέζος ανακοίνωσε ότι το τμήμα Γνώμων, όπου εργαζόμουν, θα επικεντρωνόταν πλέον στους δύο πυλώνες: «προσωπικές ελευθερίες και ελεύθερες αγορές». Πιο ανησυχητικό, συμβούλεψε ο Μπέζος, «Οι απόψεις που αντιτίθενται σε αυτούς τους πυλώνες θα αφεθούν να δημοσιευτούν από άλλους». Ήμασταν ένα τμήμα γνώμης που αντανακλούσε ένα ευρύ φάσμα απόψεων - κάτι που ο ίδιος ο Μπέζος είχε ενθαρρύνει. Φαινόταν προφανές ότι αυτή η αλλαγή ήταν βαθιά λανθασμένη.
Είχα γράψει ένα άρθρο επικριτικό για την απόφαση μη έγκρισης αρκετούς μήνες νωρίτερα. Η εφημερίδα το δημοσίευσε χωρίς ουσιαστικές αλλαγές. Αλλά, όταν έγραψα ένα άρθρο διαφωνώντας με το ρητό που απαγορεύει τη διαφωνία, μου είπαν ότι ο Λιούις το είχε καταργήσει - προφανώς δεν πληρούσε τον "υψηλό πήχη" για να γράψει η Post για τον εαυτό της - και απέρριψε το αίτημά μου για συνάντηση. Υπέβαλα την επιστολή παραίτησής μου. Ένας νέος συντάκτης σελίδας συνέχισε να μετατοπίζει τόσο τα ανυπόγραφα άρθρα όσο και τις υπογεγραμμένες στήλες γνώμης δραματικά προς τα δεξιά, σε σημείο που δεν έχει απομείνει κανένας φιλελεύθερος αρθρογράφος. Ένα πρόσφατο κύριο άρθρο επαίνεσε το σχέδιο του Προέδρου για μια νέα αίθουσα χορού και δικαιολογούσε την μη εξουσιοδοτημένη κατεδάφιση της Ανατολικής Πτέρυγας, λέγοντας ότι "τα σχέδια θα είχαν αντιμετωπίσει τον θάνατο από χίλιες περικοπές χαρτιού". Ένα άλλο υποστήριξε την κίνηση μετονομασίας του Υπουργείου Άμυνας σε Υπουργείο Πολέμου ως "ένα αξιόλογο χτύπημα κατά του κυβερνητικού ευφημισμού". Υπάρχουν ορισμένα κύρια άρθρα που επικρίνουν τον Τραμπ, αλλά η τάση για κολακευτικό έπαινο είναι αδιαμφισβήτητη. Αν δεν είχα αποσυμφορηθεί, αναμφίβολα θα μου είχαν συμβουλεύσει να πάρω την εξαγορά μου και να φύγω.
Αλλά δεν είμαι —τουλάχιστον, δεν ήμουν— κάποιος που μισεί τον Μπέζος. Είμαι ευγνώμων για τους πόρους, οικονομικούς και τεχνολογικούς, που αφιέρωσε στην εφημερίδα στα πρώτα του χρόνια ως ιδιοκτήτης. Η έκπληξη της θητείας του Μπέζος στην Post ήταν οι κακές επιχειρηματικές του αποφάσεις. Ο Φρεντ Ράιαν, πρώην επικεφαλής του προσωπικού του Ρόναλντ Ρίγκαν και ιδρυτικός πρόεδρος της Politico , προσλήφθηκε ως εκδότης και διευθύνων σύμβουλος το 2014 και επέβλεψε μια περίοδο θεαματικής ανάπτυξης. Ενθουσιασμένος από την επέκταση που χρηματοδοτήθηκε από τον Μπέζος και την εμμονή του κοινού με τη νέα κυβέρνηση Τραμπ, ο αριθμός των ψηφιακών συνδρομητών εκτοξεύτηκε από τριάντα πέντε χιλιάδες όταν έφτασε σε δυόμισι εκατομμύρια όταν έφυγε, το καλοκαίρι του 2023. Αλλά ο Ράιαν δεν κατάφερε να αναπτύξει ένα επαρκές σχέδιο για το πώς θα ευδοκιμούσε η εφημερίδα σε ένα περιβάλλον μετά τον Τραμπ. Καθώς η κυκλοφορία και τα έσοδα μειώθηκαν κατακόρυφα, ο Ράιαν βρέθηκε όλο και πιο σε διαφωνία με το γραφείο σύνταξης. Πραγματοποίησε μια συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου στο τέλος του έτους το 2022, στην οποία ανακοίνωσε ότι επρόκειτο για απολύσεις και στη συνέχεια, προς μεγάλη έκπληξη του προσωπικού, έφυγε χωρίς να απαντήσει σε ερωτήσεις. Όπως ανέφερε η Κλερ Μαλόουν για το The New Yorker , ο Γούντγουορντ ικέτευσε τον Μπέζος να μεσολαβήσει. Ο ιδιοκτήτης πραγματοποίησε μια σπάνια επίσκεψη στην εφημερίδα τον Ιανουάριο του 2023, για συναντήσεις με βασικά στελέχη, κρατώντας σημειώσεις σε ένα νομικό σημειωματάριο καθώς εξέφραζαν το άγχος τους.
Ο Ράιαν έφυγε εκείνο το καλοκαίρι, αλλά ο Λιούις, ο τελικός αντικαταστάτης του, κατάφερε να κάνει το γραφείο σύνταξης να νοσταλγεί τον Ράιαν. Μια δεκαετία νωρίτερα, ο Λιούις, τότε ανώτερο στέλεχος στην βρετανική αυτοκρατορία των ταμπλόιντ του Ρούπερτ Μέρντοχ, είχε διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην αντιμετώπιση των επιπτώσεων του σκανδάλου τηλεφωνικών υποκλοπών σε ορισμένες από τις εφημερίδες του Μέρντοχ. Ο Λιούις είχε δηλώσει ότι ενεργούσε για να προστατεύσει την «δημοσιογραφική ακεραιότητα», όταν η Post τον ρώτησε για τις ενέργειές του κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου, αλλά το 2024 προέκυψαν ερωτήματα, που τροφοδοτήθηκαν από μια αστική αγωγή που ασκήθηκε εναντίον των εφημερίδων, σχετικά με το αν ο Λιούις είχε προσπαθήσει να αποκρύψει αποδεικτικά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένης της υλοποίησης ενός σχεδίου διαγραφής εκατομμυρίων email. (Ο Λιούις έχει δηλώσει ότι οι ισχυρισμοί εναντίον του ήταν «εντελώς αναληθείς»). Στην Post , ο Λιούις συγκρούστηκε με την εκτελεστική συντάκτρια Σάλι Μπάζμπι για την κάλυψη της ιστορίας, φέρεται να επέμενε ότι δεν ήταν άξια είδησης. Λίγο αργότερα, ο Λιούις ανακοίνωσε την αποχώρηση της Μπάζμπι και το σχέδιό του να την αντικαταστήσει με τον Ρόμπερτ Γουίνετ, έναν πρώην συνάδελφό του από την Daily Telegraph του Λονδίνου και την Sunday Times . Οι εφημερίδες Post και Times ανέφεραν και οι δύο πώς ο Lewis και ο Winnett χρησιμοποίησαν υλικό που αποκτήθηκε με δόλιο τρόπο ως βάση για άρθρα. «Η φιλοδοξία του ξεπέρασε την ηθική του», δήλωσε στους Times ένας από τους πρώην δημοσιογράφους του Lewis . Ο Winnett τελικά αποσύρθηκε από τη θέση του, αλλά το επεισόδιο δηλητηρίασε τις σχέσεις μεταξύ του Lewis και του γραφείου σύνταξης.
Εν τω μεταξύ, το προσωπικό ανησυχούσε ολοένα και περισσότερο ότι ο Lewis προσέφερε εταιρική σαλάτα λέξεων αντί για ένα όραμα για την αντιμετώπιση της παρακμής της Washington Post . «Φτιάξτε το, χτίστε το, κλιμακώστε το» ήταν το σλόγκαν του όταν έφτασε, τον Ιανουάριο του 2024. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους ήρθε ένα άμορφο σχέδιο για αυτό που ο Lewis ονόμασε «τρίτο ειδησεογραφικό γραφείο». (Το δεύτερο ειδησεογραφικό γραφείο, με έκπληξη μάθαμε ότι ήταν το τμήμα Γνώμες.) Αρχικά, επρόκειτο να επικεντρωθεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στη δημοσιογραφία υπηρεσιών. Στη συνέχεια, μετονομάστηκε σε WP Ventures και, σύμφωνα με ένα υπόμνημα προς το προσωπικό, θα «επικεντρωνόταν εξ ολοκλήρου στη δημιουργία περιεχομένου με γνώμονα την προσωπικότητα και franchise γύρω από προσωπικότητες». Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2025, η κατάσταση είχε επιδεινωθεί σε σημείο που δύο πρώην κορυφαίοι συντάκτες, ο Leonard Downie και ο Robert Kaiser, έγραψαν στον Bezos για τον Lewis. «Η αντικατάστασή του είναι ένα κρίσιμο πρώτο βήμα για τη σωτηρία της Washington Post», προέτρεψαν σε ένα email. Ο Bezos δεν απάντησε ποτέ.
Ο Downie, ο οποίος διετέλεσε εκτελεστικός συντάκτης από το 1991 έως το 2008, συνέκρινε την πορεία των Times και της Post . Κατά την τελευταία δεκαετία, οι Times μετατράπηκαν σε ένα περιβάλλον ολοκληρωμένων αγορών που προσέλκυε τους αναγνώστες με παιχνίδια όπως το Spelling Bee, μια εφαρμογή μαγειρικής και έναν οδηγό αγορών. Μέχρι το τέλος του 2025, ανέφερε σχεδόν δεκατρία εκατομμύρια ψηφιακούς συνδρομητές και λειτουργικά κέρδη άνω των εκατόν ενενήντα δύο εκατομμυρίων δολαρίων. Η Post δεν δημοσιεύει πληροφορίες σχετικά με τους ψηφιακούς συνδρομητές της, αλλά αναφέρθηκε ότι είχε δυόμισι εκατομμύρια ψηφιακούς συνδρομητές κατά τη στιγμή της απόφασης μη έγκρισης, το 2024.
«Μία από τις μεγάλες διαφορές για μένα ήταν ότι προσέλαβαν έναν εκδότη» — τον Ράιαν — «ο οποίος δεν είχε καμία ιδέα», μου είπε ο Ντάουνι. «Και μετά, όταν έφυγε... ξέραμε ότι ο Μπέζος έχανε χρήματα και μας ενθάρρυνε το γεγονός ότι έψαχναν κάποιον που θα μπορούσε να βελτιώσει την επιχειρηματική πλευρά της εφημερίδας και την πλευρά της κυκλοφορίας της. Και μετά επέλεξαν αυτόν τον τύπο για τον οποίο σπάνια λαμβάναμε νέα, ο οποίος είχε ένα ταραχώδες παρελθόν στη βρετανική δημοσιογραφία».
Γράφοντας τον περασμένο μήνα σε μια ιδιωτική Listserv για πρώην υπαλλήλους της Post , ο Paul Farhi, ο οποίος ως δημοσιογράφος της Post κάλυψε την εξαγορά της εφημερίδας από τον Bezos, μοιράστηκε την «απόλυτη αμηχανία και απορία» του σχετικά με την ανοχή του Bezos στον Lewis. «Ακόμα και ως αφεντικό που δεν επέμβει», αναρωτήθηκε, «δεν μπορούσε ο Bezos να δει αυτό που ήταν προφανές ακόμη και σε περιστασιακούς παρατηρητές μέσα σε λίγους μήνες από την άφιξη του Will - ότι ο Will δεν ήταν κατάλληλος για την Post, ότι είχε αποξενώσει το γραφείο σύνταξης, ότι είχε ένα ηθικά ύποπτο παρελθόν και -το πιο σημαντικό- ότι καμία από τις μεγάλες ιδέες του δεν λειτουργούσε ή δεν εφαρμοζόταν καν;» (Ο Farhi, ο οποίος εξαγοράστηκε το 2023, μου έδωσε την άδεια να παραθέσω το μήνυμά του.)
Ακόμη και πριν από αυτές τις νέες περικοπές, μια παρέλαση βασικών στελεχών είχε εγκαταλείψει την Post . Ένας αγαπημένος διευθυντής σύνταξης, ο Matea Gold, πήγε στους Times . Ο εθνικός συντάκτης, Philip Rucker, μετακόμισε στο CNN, και ο πολιτικός δημοσιογράφος Josh Dawsey στην Wall Street Journal . Η Atlantic προσέλαβε, μεταξύ άλλων, τρία αστέρια της ομάδας του Λευκού Οίκου της εφημερίδας: Ashley Parker, Michael Scherer και Toluse Olorunnipa. Αυτές είναι απώλειες που θα χρειάζονταν χρόνια για να ανοικοδομηθούν - αν η Post βρισκόταν σε κατάσταση ανοικοδόμησης. Η Post , είπε ο Woodward, «ζει και κάνει μια εξαιρετική δουλειά ρεπορτάζ για την πολιτική κρίση που είναι ο Donald Trump» - συμπεριλαμβανομένης της είδησης για τη δεύτερη επίθεση που σκότωσε επιζώντες μιας επίθεσης σε ένα φερόμενο σκάφος ναρκωτικών της Βενεζουέλας. Αλλά η έντυπη έκδοση είναι μια σκιά του παλιού της εαυτού, με το μετρό, το στυλ και τα αθλητικά να συγχωνεύονται σε ένα αναιμικό δεύτερο τμήμα. Η ημερήσια κυκλοφορία των έντυπων εκδόσεων είναι τώρα κάτω από εκατό χιλιάδες. Πιο πιεστικά, δεν είναι σαφές εάν ένα γραφείο σύνταξης τόσο στερημένο από πόρους μπορεί να διατηρήσει την ποιότητα του έργου του.
Η αθλητική αρθρογράφος Sally Jenkins, η οποία έφυγε από την Post τον Αύγουστο του 2025, στο πλαίσιο του δεύτερου κύματος εξαγορών, ήταν πιο υποστηρικτική προς τη διοίκηση από πολλούς άλλους βετεράνους της Post . Έτσι, ήταν εντυπωσιακό το γεγονός ότι, όταν μιλήσαμε πρόσφατα, ήταν ταυτόχρονα παθιασμένη με το έργο των συναδέλφων της στο γραφείο σύνταξης και αμέριστη για το πώς η επιχειρηματική πλευρά τους είχε απογοητεύσει. «Όταν χτυπάς αυτά τα τμήματα, χτυπάς τις ρίζες του δέντρου», μου είπε. «Εκπαιδεύουμε σπουδαίους δημοσιογράφους σε κάθε τμήμα της εφημερίδας και τους εκπαιδεύουμε να καλύπτουν κάθε θέμα στον κόσμο. Και όταν διώχνεις ολόκληρα τμήματα ανθρώπων, κινδυνεύεις πραγματικά, πραγματικά να σκοτώσεις ολόκληρο το δέντρο». Όταν τη ρώτησα πώς ένιωθε για τις απώλειες, η Jenkins είπε: «Η καρδιά μου είναι ραγισμένη σε περίπου πέντε διαφορετικά κομμάτια».
Η Τζένκινς, η οποία βρισκόταν στην Καλιφόρνια καλύπτοντας την εβδομάδα του Super Bowl για το Atlantic , έχει αφιερώσει μια καριέρα μελετώντας τι ευθύνεται για τη διαφορά μεταξύ των νικητήριων και των ηττημένων ομάδων. Ο Μπέζος, είπε, ήταν γενναιόδωρος με τα χρήματά του και αξιέπαινος που δεν παρενέβη ποτέ στο έργο του γραφείου σύνταξης. Αλλά, πρόσθεσε, «για να βγάλεις χρήματα στη δημοσιογραφία, πρέπει να σπάσεις πέτρες με ένα φτυάρι. Πρέπει να αγαπάς να σκέφτεσαι τη δημοσιογραφία σε σημείο που σε ξυπνάει το βράδυ με μια ιδέα, και μετά πρέπει να είσαι πρόθυμος να τη δοκιμάσεις. Και δεν βλέπω την αίσθηση ότι αγαπάει αρκετά την επιχείρηση για να τη σκέφτεται το βράδυ. Είναι σχεδόν σαν να την έχει αντιμετωπίσει όπως το Pets.com - ένα ενδιαφέρον πείραμα για το οποίο είναι πρόθυμος να χάσει κάποια χρήματα μέχρι να μην είναι. Αλλά η διαφορά με αυτήν την επιχείρηση είναι ότι δεν είναι Pets.com. Δεν είναι μια επιχείρηση που απλώς εξαφανίζεται στη λάσπη του επιχειρηματικού καπιταλισμού. Είναι μια επιχείρηση που είναι απαραίτητη για την επιβίωση της Δημοκρατίας, για όνομα του Θεού. Οπότε δεν την παίζεις έτσι».
Καθώς το προσωπικό και οι απόφοιτοι της Post προετοιμάζονταν για τις περικοπές, τηλεφώνησα στον Kaiser, τον πρώην διευθυντή σύνταξης, ο οποίος πέρασε περισσότερο από μισό αιώνα στην εφημερίδα. «Το προσωπικό σύστημα του κ. Bezos τον έχει απογοητεύσει με έναν τρόπο που φοβάμαι ότι δεν καταλαβαίνει», μου είπε ο Kaiser, τώρα ογδόντα δύο ετών. «Δεν έχει καμία αίσθηση της ζημιάς που θα προκληθεί στη φήμη του στην ιστορία αν θεωρηθεί ως ο άνθρωπος που κατέστρεψε τον θεσμό που έχτισαν η Katharine Graham» - η διάσημη εκδότρια που ηγήθηκε της εφημερίδας από τη δεκαετία του '60 έως τη δεκαετία του '90 - «και ο Ben Bradlee». Ο Kaiser θυμήθηκε την άφιξή του στο γραφείο της εφημερίδας στο Λονδίνο το 1964. «Αν πω, "Είμαι ο Kaiser από την Washington Post" - τι είναι αυτό; Δεν το άκουσαν ποτέ». Μια δεκαετία αργότερα, τοποθετήθηκε στη Μόσχα, καθώς ο Woodward και ο Carl Bernstein αποκάλυπταν την ιστορία του Watergate. «Δεν ήταν απαραίτητο να δώσουν εξηγήσεις», είπε ο Kaiser. «Οι Ρώσοι, στην πραγματικότητα, είχαν μια ένδοξα υπερβολική εντύπωση για την Washington Post ως τον δημιουργό και τον καταστροφέα βασιλιάδων».
Ο Μπέζος, συνέχισε ο Κάιζερ, «ήξερε ποιος ήταν ο ρόλος, τον αναγνώρισε - αυτές τις λέξεις "στοργικός γονέας" - και μετά τον εγκατέλειψε. Τι στο καλό;» Η ζημιά, προέβλεψε, θα αντηχήσει πέρα από τις άμεσες περικοπές. «Ποιον σκοπό έχει οποιοσδήποτε έντιμος, ελκυστικός, ικανός δημοσιογράφος να παραμένει στην Post ; Κανέναν».
Κάποια στιγμή, καθώς μιλούσαμε για τη μεταμόρφωση της Post , ο Kaiser σταμάτησε. «Θα κλάψω», είπε, και σταμάτησε. «Ω, Θεέ μου, με σκοτώνει».
ΟΜπέζος μπορεί να έχει κουραστεί από την εφημερίδα Post , αλλά δεν φαίνεται να έχει όρεξη να πουλήσει την εφημερίδα. Ούτε είναι σαφές ότι αυτό θα ήταν ένα καλύτερο, ή σε αυτό το σημείο ακόμη και εφικτό, αποτέλεσμα. Εφημερίδες σε όλη τη χώρα αγοράζονται από εταιρείες ιδιωτικών κεφαλαίων που ουσιαστικά πουλάνε τα πολύτιμα μέρη. Υπάρχει όμως ένα άλλο μοντέλο που πρέπει να εξετάσει ο Μπέζος: η μετατροπή της Post σε μη κερδοσκοπικό οργανισμό, με προικισμό τον Μπέζος αλλά λειτουργία ανεξάρτητα από αυτόν. Για τον Μπέζος, αυτό θα μείωνε τον ρόλο της Post ως πονοκέφαλο και απειλή για άλλες, πιο ευνοϊκές προσπάθειες, όπως η εταιρεία πυραύλων του, Blue Origin. Για την Post , υποθέτοντας ότι το προικισμό είναι επαρκές, θα παρείχε αυτόν τον συνεχιζόμενο διάδρομο.
Υπάρχουν μοντέλα για αυτήν την προσέγγιση. Στη Φιλαδέλφεια, ο αείμνηστος μεγιστάνας της καλωδιακής τηλεόρασης H. F. «Gerry» Lenfest αγόρασε την Inquirer , την Daily News και το Philly.com το 2015, και την επόμενη χρονιά δώρισε τις εκδόσεις σε ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα. «Τι θα ήταν η πόλη χωρίς την Inquirer και την Daily News ;» ρώτησε ο Lenfest, του οποίου η συνεισφορά στην προσπάθεια έχει αποτιμηθεί σε σχεδόν εκατόν τριάντα εκατομμύρια δολάρια. Στη Γιούτα, ο επενδυτής Paul Huntsman αγόρασε την Salt Lake Tribune από το hedge fund Alden Global Capital το 2016. Τρία χρόνια αργότερα, την μετέτρεψε σε μη κερδοσκοπικό οργανισμό, υποστηριζόμενη εν μέρει από φορολογικά εκπιπτόμενες συνεισφορές αναγνωστών.
Γράφοντας στην Columbia Journalism Review το 2024, ο Steven Waldman πρότεινε στον Bezos να ακολουθήσει μια παρόμοια πορεία. «Το "μη κερδοσκοπικό" δεν σημαίνει "χάσιμο χρημάτων"», έγραψε ο Waldman. «Οι μη κερδοσκοπικοί ειδησεογραφικοί οργανισμοί μπορούν να πουλήσουν διαφημίσεις, να προσφέρουν συνδρομές και να δέχονται δωρεές. Αν γίνει σωστά, είναι ένα ιδιαίτερα ισχυρό επιχειρηματικό μοντέλο, επειδή παρέχει μια επιπλέον ροή εσόδων (φιλανθρωπία) και είναι βαθιά ριζωμένο στην υπηρεσία της κοινότητας». Η διαφωνία μου με την πρόταση του Waldman είναι ότι ζήτησε από τον Bezos να διαθέσει ένα πενιχρό ποσό εκατό εκατομμυρίων. Όταν ο Bezos αγόρασε την Post, η καθαρή του περιουσία ήταν περίπου είκοσι πέντε δισεκατομμύρια. Τώρα εκτιμάται ότι είναι διακόσια πενήντα δισεκατομμύρια. Γιατί όχι το ένα τοις εκατό αυτού για την Post , αρκετό για να στηρίξει την εφημερίδα επ' αόριστον; Ένα άπιαστο όνειρο, το ξέρω, αλλά αυτή η συμφωνία θα έκανε τον Bezos τον σωτήρα της Post , όχι τον άνθρωπο που προήδρευσε στην κατάρρευσή της.
Στην ταινία του 1941 «Πολίτης Κέιν», ο Τσαρλς Φόστερ Κέιν, ένας εκδότης εφημερίδας που, όπως και ο Μπέζος, είναι ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο, αντιμετωπίζει τον νόμιμο κηδεμόνα του, Γουόλτερ Θάτσερ, σχετικά με την ανοησία της χρηματοδότησης της εφημερίδας του. «Ειλικρινά, αγόρι μου, δεν νομίζεις ότι είναι μάλλον άσοφο να συνεχίσεις αυτή τη φιλανθρωπική επιχείρηση, αυτόν τον Inquirer που σου κοστίζει ένα εκατομμύριο δολάρια το χρόνο;» ρωτάει η Θάτσερ. «Έχετε δίκιο, κύριε Θάτσερ. Έχασα ένα εκατομμύριο δολάρια πέρυσι», απαντά ο Κέιν. «Περιμένω να χάσω ένα εκατομμύριο δολάρια φέτος. Περιμένω να χάσω ένα εκατομμύριο δολάρια του χρόνου. Ξέρετε, κύριε Θάτσερ, με ρυθμό ενός εκατομμυρίου δολαρίων το χρόνο, θα πρέπει να κλείσω αυτό το μέρος σε εξήντα χρόνια». Ενημερώστε τις δαπάνες του Κέιν ώστε να υποθέτουν ζημίες εκατό εκατομμυρίων ετησίως, επ' αόριστον. Με αυτά τα μαθηματικά, ο Μπέζος θα είχε περισσότερες από δύο χιλιετίες πριν χρειαστεί να σβήσει τα φώτα. ♦
Αγαπημένα των Νεοϋορκέζων
Ο μύθος της λευκότητας στην κλασική γλυπτική.
Ένα αντικειμενικά απαράδεκτο γραμματικά ενοχλητικό στοιχείο .
Το προφίλ του Έρνεστ Χέμινγουεϊ από την Ντόροθι Πάρκερ .
Το φόρουμ Reddit που μαντεύεις ποιος είσαι με βάση το τι έχεις στο ψυγείο σου .
Εγγραφείτε στο καθημερινό μας ενημερωτικό δελτίο για να λαμβάνετε τις καλύτερες ιστορίες από το The New Yorker .
Το Ενημερωτικό Δελτίο Ειδήσεων & Πολιτικής
