<Span Style = "Font-Size: 80%;"> <I> Το Μανιφέστο Uppity White Folks, </I> Μέρος 3: </Span> </Br> Medicare For All Plus Slurs
1.588 λέξεις
Μέρος 3 από 3, Μέρος 1 εδώ , Μέρος 2 εδώ
Εάν είστε έτοιμοι για την πολιτική της λευκής ταυτότητας, αλλά δεν είστε έτοιμοι για την εθνοστατική, αυτό σημαίνει ότι είστε αφοσιωμένοι σε μια μορφή πολυπολιτισμικότητας που λειτουργεί για τους λαούς σας, το θεμέλιο της χώρας σας: Ούγγροι στην Ουγγαρία, Γάλλοι στη Γαλλία, Σουηδοί στη Σουηδία , λευκών Αμερικανών στην Αμερική, κλπ . Αλλά πώς φτάνουμε εκεί από εδώ;
Το πρώτο βήμα είναι να διατυπώσετε έναν σαφή στόχο: ένα κράτος που εξασφαλίζει μια πατρίδα για τους λαούς σας. Αυτό σημαίνει, τουλάχιστον, δύο πράγματα: (1) δημογραφικές πολιτικές για τη διατήρηση της υπερογένειας και (2) καθιστώντας τη γλώσσα και τον πολιτισμό σας κανονιστική, ακόμη και για τους ξένους. Το επόμενο βήμα είναι να συγκεντρωθεί ένας νικητής πολιτικός συνασπισμός για να αποκτήσει την εξουσία που απαιτείται για την εφαρμογή αυτών των πολιτικών. Ωστόσο, αυτό μπορεί να αποδειχθεί εκπληκτικά εύκολο. Μπορεί να είναι τόσο απλό όσο να δίνει στους ανθρώπους αυτό που ήδη θέλουν.
Ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του εκλογικού σώματος στις περισσότερες λευκές χώρες είναι «λαϊκιστής». Οι λαϊκιστές έχουν δύο κύρια χαρακτηριστικά. Πρώτον, είναι κάπως κοινωνικά συντηρητικοί και πατριωτικοί. Δεύτερον, θέλουν ένα παρεμβατικό κράτος να προστατεύει τα συμφέροντα των εργατικών και μεσαίων τάξεων από τις ελίτ. Έτσι, ευνοούν τα δίκτυα κοινωνικής ασφάλειας και τα εμπόδια στην οικονομική παγκοσμιοποίηση.
Οι κυρίαρχες ελίτ μας θέλουν το ακριβώς αντίθετο: ο κοινωνικός φιλελευθερισμός και ο παγκοσμιοποίηση, συμπεριλαμβανομένης της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, η οποία εμπλουτίζει τις ελίτ επιτρέποντάς τους να έχουν πρόσβαση σε φθηνή εργασία τόσο μέσω της μετανάστευσης όσο και των υπεράνω.
Μπορείτε να αγοράσετε το Greg Johnson's White Identity Politics εδώ.
Το σημερινό πολιτικό σύστημα είναι απόλυτα βαθμονομημένο για να διατηρεί την ψευδαίσθηση της δημοκρατίας, ενώ δεν δίνει συνεχώς στους ανθρώπους αυτό που θέλουν: τον κοινωνικό συντηρητισμό και το παρεμβατικό κράτος. Αντ 'αυτού, το πολιτικό σύστημα δίνει αξιόπιστα στις ελίτ περισσότερα από αυτά που θέλουν: σοσιαλ φιλελευθερισμό και παγκοσμιοποίηση. Αυτή η ελίτ συναίνεση ονομάζεται συχνά «νεοφιλελευθερισμός». Ο Τζόναθαν Μπόιντεν το περιέγραψε ως μια αριστερή ολιγαρχία, μια υπερ-στρωματοποιημένη μορφή καπιταλισμού παντρεμένη με την αριστερή πολιτική ταυτότητας, η οποία δεν αφορά πλέον την προώθηση του σοσιαλισμού για την εργατική τάξη. Αντίθετα, πρόκειται για την προώθηση της ανοδικής κινητικότητας εντός του καπιταλισμού για προηγουμένως περιθωριοποιημένες ομάδες.
Οι άνθρωποι δεν έχουν ποτέ την επιλογή να ψηφίσουν για μια πλατφόρμα που τους δίνει ακριβώς αυτό που θέλουν: τον συντηρητισμό και το παρεμβατικό κράτος. Αντ 'αυτού, το κέντρο-Αριστερά προσφέρει ένα παρεμβατικό κράτος σε συνδυασμό με τον κοινωνικό φιλελευθερισμό. Το κέντρο-Δεξιά προσφέρει συντηρητισμό σε συνδυασμό με φιλο-επιχειρηματικές πολιτικές.
Δεδομένης αυτής της ρύθμισης, θα νομίζατε ότι ως η εμπορική δύναμη της Αριστεράς και της Δεξιάς, οι άνθρωποι θα είχαν τουλάχιστον το μισό από αυτό που θέλουν όλη την ώρα. Αλλά με κάποιο τρόπο δεν λειτουργεί έτσι. Όταν η Αριστερά είναι στην εξουσία, είναι πιο αποτελεσματικό να παραδώσει το μισό της πλατφόρμας που προτιμάται από τις ελίτ: τον κοινωνικό φιλελευθερισμό. Όταν η Δεξιά είναι στην εξουσία, είναι πιο αποτελεσματική στην επίτευξη του ήμισυ της πλατφόρμας που ευνοούνται από τις ελίτ: φοροαπαλλαγές για τους πλούσιους, το ελεύθερο εμπόριο, το άνοιγμα των συνόρων, κλπ .
Ένα σύστημα στο οποίο η πλειοψηφία πάρει κανένα από αυτό που θέλουν , όλη την ώρα δεν μπορεί να περιγραφεί σοβαρά ως μια δημοκρατία.
Όσο όμως ο λαός έχει το δικαίωμα ψήφου, μπορούμε να αλλάξουμε αυτό το σύστημα. Ας δούμε μερικούς αριθμούς. Το λαϊκιστικό μπλοκ ψηφοφορίας διαφέρει από χώρα σε χώρα. Διαφέρει επίσης ανάλογα με το πώς το μετράει. Μια μελέτη του Αμερικανικού εκλογικού σώματος το 2015 από τον Lee Drutman είναι ιδιαίτερα υπονοούμενη. [1] Ο Drutman χαρτογράφησε τους ψηφοφόρους σε δύο άξονες: τη στάση τους απέναντι στην Κοινωνική Ασφάλιση (ένα μέτρο κοινωνικής πρόνοιας που είναι ιδιαίτερα δημοφιλές μεταξύ των εργαζομένων και των μεσαίων τάξεων ψηφοφόρων) και της μετανάστευσης (βασικό χαρακτηριστικό της παγκοσμιοποίησης).
Το λαϊκιστικό εκλογικό σώμα ευνόησε τη διατήρηση ή την αύξηση της Κοινωνικής Ασφάλισης διατηρώντας παράλληλα ή μειώνοντας τη μετανάστευση. Αυτό αποδείχθηκε 40,3% του εκλογικού σώματος, το μοναδικό μεγαλύτερο μπλοκ. Οι φιλελεύθεροι και οι αριστεροί, που ευνοούν τη διατήρηση ή την αύξηση τόσο της κοινωνικής ασφάλισης όσο και της μετανάστευσης, είναι 32,9%. Οι μέτριες, που ορίζονται ως εκείνοι που επιθυμούν να διατηρήσουν την Κοινωνική Ασφάλιση και τη μετανάστευση στα σημερινά επίπεδα, είναι 20,5%. Οι «νεοφιλελεύθεροι» και οι συντηρητικοί της ελεύθερης αγοράς ορίζονται ως εκείνοι που υποστηρίζουν την αύξηση της μετανάστευσης και τη μείωση της κοινωνικής ασφάλισης. Αποτελούν μόλις το 6,2% του εκλογικού σώματος. Ωστόσο, οι προτιμήσεις τους είναι σταθερά θριαμβευτικές από τα τέλη της δεκαετίας του 1980.
Οι ταυτότητες λαϊκιστές έχουν ήδη το μεγαλύτερο μπλοκ ψηφοφορίας από την πλευρά μας: 40,3%. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να κερδίσουμε πάνω από 10% περισσότερα εκλογικά σώματα από φιλελεύθερους και μετριοπαθείς. Αυτό πρέπει να είναι εφικτό επειδή θέλουν αντικρουόμενα πράγματα: τόσο μετανάστευση όσο και κοινωνική ασφάλιση, ή, ευρύτερα: τόσο την παγκοσμιοποίηση όσο και ένα παρεμβατικό κράτος που προωθεί τα συμφέροντα των μαζών.
Αλλά δεν μπορείς να έχεις και τα δύο. Δεν μπορείτε να έχετε ανοιχτά σύνορα και ελεύθερο εμπόριο, καθώς και υψηλούς μισθούς και το κράτος πρόνοιας. Τα ανοιχτά σύνορα μειώνουν τους μισθούς και επιβαρύνουν το κράτος πρόνοιας. Το ελεύθερο εμπόριο σημαίνει άρση των εμποδίων σε μια ενιαία παγκόσμια τιμή για την εργασία, πράγμα που σημαίνει την άθλια εργασία των εργαζομένων στον Πρώτο Κόσμο.
Οι οικονομικές συνέπειες της παγκοσμιοποίησης είναι σαφείς σε όποιον γνωρίζει τη βασική μικροοικονομία. [2] Θα πρέπει να είναι δυνατόν να πείσουμε τους μετριοπαθείς, ακόμη και μερικούς φιλελεύθερους και αριστερούς, ότι θέλουν ασυμβίβαστα πράγματα. Τότε πρέπει να τους αναγκάσουμε να επιλέξουν. Εάν αναγκαστούν να επιλέξουν, οι περισσότεροι θα επιλέξουν την ευημερία του Πρώτου Κόσμου και το κράτος πρόνοιας έναντι της παγκοσμιοποίησης. Δεν χρειάζεται καν να πείσουμε την πλειοψηφία τους. Με βάση τη δημοσκόπηση του Drutman, πρέπει να πείσουμε μόνο έναν στους πέντε φιλελεύθερους και μετριοπαθείς να δημιουργήσουμε μια σταθερή εκλογική πλειοψηφία. Μπορούμε να το κάνουμε αυτό.
Μπορείτε να αγοράσετε το Greg Johnson's Here the Thing εδώ.
Έχω δύο προειδοποιήσεις για την ανάλυση του Drutman.
Πρώτον, οι εκλογές διεξάγονται φυσικά σε περισσότερα από δύο ζητήματα. Αλλά αν επρόκειτο να ψηφίσετε το εκλογικό σώμα σχετικά με τη στάση τους απέναντι στο κράτος πρόνοιας και το ελεύθερο εμπόριο, ή την κυβερνητική υγειονομική περίθαλψη και την πολιτική ορθότητα, ή τους περιβαλλοντικούς κανονισμούς και την επεμβατική εξωτερική πολιτική, θα βρείτε περίπου τις ίδιες καταστροφές. Οι λαϊκιστές θέλουν ένα ισχυρό κράτος πρόνοιας και λιγότερο ελεύθερο εμπόριο. Θέλουν υγειονομική περίθαλψη και λιγότερη πολιτική ορθότητα. Θέλουν ένα καθαρότερο περιβάλλον και μια πρώτη αμερικανική εξωτερική πολιτική. Εν ολίγοις, οι λαϊκιστές θέλουν τον εθνικισμό, τον πατριωτισμό και τον κοινωνικό συντηρητισμό συν ένα παρεμβατικό κράτος που αναζητά την πλειοψηφία.
Δεύτερον, τα ζητήματα του Drutman - Κοινωνική Ασφάλιση και μετανάστευση - μπορούν να αναλυθούν καθαρά με οικονομικούς λαϊκιστικούς όρους. Αλλά, όπως υποστηρίζουν οι Roger Eatwell και Matthew Goodwin στον Εθνικό Λαϊκισμό, τα οικονομικά δεν είναι η μόνη δύναμη που οδηγεί την άνοδο του εθνικού λαϊκισμού. Οι σημερινοί λαϊκιστές δεν αντιτίθενται στη μετανάστευση μόνο επειδή μειώνει τους μισθούς. Το αντιτίθενται επίσης για ταυτόσημους λόγους. Η μετανάστευση αλλάζει τις πατρίδες τους πέρα από την αναγνώριση. Διακυβεύει το μέλλον των εθνών τους. Έτσι θέλουν να σταματήσει. Η ταυτότητα, επιπλέον, δεν είναι απλώς ένας παράγοντας που συμβάλλει στον σύγχρονο λαϊκισμό. Για πολλούς, είναι ο καθοριστικός παράγοντας. Πράγματι, πολλοί άνθρωποι θα προτιμούσαν να διατηρήσουν την εθνική τους ταυτότητα και την κυριαρχία τους ακόμα κι αν τους καθιστά λιγότερο ευημερούμενους. Δίνοντας έμφαση στην ταυτότητα καθώς και στα οικονομικά, ένα ταυτόσημο λαϊκιστικό κίνημα μπορεί να προσελκύσει περισσότερους ανθρώπους και επίσης να τους παρακινήσει να θυσιάσουν οικονομικά για τον σκοπό του.
Τι θα προσέφερε το δικαίωμα ενός αμερικανικού λαϊκιστικού κινήματος; Πατριωτισμός. Κοινωνικός συντηρητισμός. Ένα τέλος στην πολιτική ορθότητα. Μια πρώτη αμερικανική εξωτερική πολιτική, που σημαίνει λιγότερους πολέμους. Δεν θα προσφέρει στα δεξιά τα πιο ελευθεριακά οικονομικά (συμπεριλαμβανομένων των ανοιχτών συνόρων) και τον νεοσυντηρητικό παγκόσμιο παρεμβατισμό. Αλλά αυτές οι απόψεις δεν είναι δημοφιλείς ακόμη και στα δεξιά.
Τι θα προσέφερε ένα αμερικανικό λαϊκιστικό κίνημα στο κέντρο και την Αριστερά; Κρατική παρέμβαση στην οικονομία, συμπεριλαμβανομένου ενός κράτους πρόνοιας, για να βοηθήσει τις εργατικές και τις μεσαίες τάξεις. Περιβαλλοντισμός. Μαζικές δαπάνες για εκπαίδευση, υποδομές και έρευνα και ανάπτυξη, συμπεριλαμβανομένης της εξερεύνησης του διαστήματος. Μια πρώτη αμερικανική εξωτερική πολιτική, που σημαίνει λιγότερους πολέμους. Δεν θα προσφέρει στα αριστερά ανοιχτά σύνορα, την πολιτική ορθότητα και την αντι-λευκή πολιτική ταυτότητας. Αλλά αυτά δεν είναι τόσο δημοφιλή ακόμη και στην Αριστερά. Με λίγα λόγια, ο πανομοιότυπος λαϊκισμός θα έδινε στην Αριστερά «Medicare for all plus slurs», μια φράση που επινοήθηκε ως παρωδία, αλλά μου φαίνεται σαν μια πλατφόρμα για μένα.
Το δικαίωμα ελεύθερης αγοράς έχει από καιρό χρησιμοποιήσει τη μετανάστευση ως κυνικό όπλο ενάντια στο κράτος πρόνοιας. Δεν μπορείτε να έχετε ανοιχτά σύνορα και λειτουργικό κράτος πρόνοιας. Ένα πανομοιότυπο λαϊκιστικό κίνημα θα πρέπει να χρησιμοποιεί το κράτος πρόνοιας ως κυνικό όπλο κατά της μετανάστευσης και του νεοφιλελευθερισμού ευρύτερα.
Οι συμβατικοί δεξιοί ελεύθερης αγοράς απορρίπτουν ένα κράτος πρόνοιας σκανδιναβικού στιλ στην Αμερική επειδή φοβούνται ότι θα γίνει φορολογική μαύρη τρύπα. Από λαϊκιστική άποψη, αυτό θα ήταν μια αρετή. Μια νέα σειρά από πολύ δημοφιλή δικαιώματα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να απορροφήσει στεγνά κέντρα ελίτ εξουσίας: το στρατιωτικό-βιομηχανικό συγκρότημα, τις μεγάλες επιχειρήσεις και τον ακαδημαϊκό χώρο.
Κάποιος θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει ένα κράτος πρόνοιας μέσω των τιμολογίων για τα αλλοδαπά μεταποιημένα αγαθά και τη δήμευση της φορολογίας των υπερ-πλούσιων, ειδικά εκείνων που έκαναν την περιουσία τους μέσω εξωτερικής ανάθεσης και ανοιχτών συνόρων. Ένα ακόρεστο κράτος πρόνοιας θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την αποτροπή της ξένης βοήθειας, των παρεμβάσεων και των πολέμων. Θα μπορούσε επίσης να αυξήσει τις επιδοτήσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Τέλος, για να διατηρήσει ένα τέτοιο κράτος πρόνοιας βιώσιμο, ένα έθνος θα πρέπει να κλείσει τα σύνορά του και να επαναπατρίσει δεκάδες εκατομμύρια παράνομους μετανάστες. Αυτό είναι ένα σχέδιο που αξίζει να εμπιστευτείτε.
Αυτό είναι απλώς ένα σκίτσο για το πώς ένα ταυτόσημο λαϊκιστικό κίνημα θα μπορούσε να κινητοποιήσει δεκάδες εκατομμύρια λευκούς Αμερικανούς που πιστεύουν ότι κάποια μορφή της λευκής πολιτικής ταυτότητας είναι απαραίτητη και ηθική, παρόλο που δεν είναι έτοιμοι να εξετάσουν πιο ριζοσπαστικές θέσεις των Λευκών Εθνικιστών όπως το εθνοστατικό. Όμως αυτοί οι άνθρωποι εξακολουθούν να απορρίπτονται από το πολιτικό κατεστημένο, το οποίο υποστηρίζει ότι η πολιτική ταυτότητας για τους λευκούς - και μόνο τους λευκούς - είναι απλώς ανήθικη.
Δεκάδες εκατομμύρια λευκών Αμερικανών δεν έχουν πολιτική εκπροσώπηση. Καταλαβαίνουν όλο και περισσότερο ότι το πολιτικό σύστημα δεν έχει σχεδιαστεί μόνο για να τα αγνοήσει αλλά για να τα αντικαταστήσει. Είναι θυμωμένοι και αναζητούν εναλλακτικές λύσεις. Αυτό προσφέρει μια τεράστια ευκαιρία σε ταλαντούχους και φιλόδοξους πολιτικούς εξωτερικούς. Όποιος κινητοποιήσει αυτά τα εκατομμύρια θα γράψει το επόμενο κεφάλαιο στην ιστορία του αμερικανικού λαϊκισμού.
Αν θέλετε να υποστηρίξετε το Counter-Currents, στείλτε μας μια δωρεά μεταβαίνοντας στη σελίδα Entropy και επιλέγοντας "αποστολή συνομιλίας επί πληρωμή". Το Entropy σάς επιτρέπει να δωρίσετε οποιοδήποτε ποσό από $ 3 και άνω. Όλα τα σχόλια θα διαβαστούν και θα συζητηθούν στο επόμενο επεισόδιο του Counter-Currents Radio , το οποίο προβάλλεται κάθε Σαββατοκύριακο στο DLive .
Μην ξεχάσετε να εγγραφείτε στο ενημερωτικό δελτίο Counter-Currents email δύο μηνών για αποκλειστικό περιεχόμενο, προσφορές και ειδήσεις.
Σημειώσεις
[1] Lee Drutman, «Τι παίρνει ο Donald Trump για το εκλογικό σώμα», Vox , 18 Αυγούστου 2015.
[2] Για περισσότερα σχετικά με αυτό, ανατρέξτε στο δοκίμιο μου «Το τέλος της παγκοσμιοποίησης» στην Αλήθεια, τη Δικαιοσύνη και μια Λευκή Χώρα της Νίκαιας (Σαν Φρανσίσκο: Counter-Currents, 2015).
Ένα υπέροχο κομμάτι.
Το 2019, ο όμιλος Democratic Audit UK δημοσίευσε ένα άρθρο που έκανε ένα παρόμοιο σημείο: Οι πολίτες με οικονομικά αριστερές και πολιτισμικές δεξιές απόψεις ψηφίζουν λιγότερο - και είναι λιγότερο ικανοποιημένοι με την πολιτική. Είναι επίσης πολιτικά ορφανά, χωρίς πολιτικά κόμματα να εκπροσωπούν αυτήν τη θέση σε 8 από τις 16 ευρωπαϊκές χώρες που ερωτήθηκαν το 2006.
https://www.democraticaudit.com/2019/11/15/citizens-with-economically-left-wing-and-culturally-right-wing-views-vote-less-and-are-less-satisfied-with- πολιτική/
.
Απάντηση
Επικροτώ το άρθρο για την κατανόηση ότι η φόρμουλα που κερδίζει δεν μπορεί να είναι «δεξιά». Πρέπει να είναι ένα κίνημα φυλετικής ενότητας καθ 'οδόν προς μια κυβέρνηση φυλετικής ενότητας.
Ακόμα και ένα τόσο υπέροχο κίνημα δεν θα ήταν ποτέ βιώσιμο στην Αμερική ως σύνολο, και ως εκ τούτου πρέπει να χωρίσουμε τη χώρα.
Μόλις συνέβη αυτό, θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε μια κατάσταση αργού καθαρισμού και buffer για μη λευκούς που δεν θέλουν να ζήσουν κάτω από το The Crazy.
Σε καμία περίπτωση δεν θα μας άφηνε ο Εχθρός, οπότε η έντιμη, ειρηνική, σεβαστή και λογική εκστρατεία για το χωρισμό θα οικοδομούσε το ίδιο τα νεύρα του νέου κράτους και θα έληγε με μια γενική απεργία και μονομερή δήλωση.
5 μέθοδοι για την απόκτηση Partition που μπορούν να ακολουθηθούν ταυτόχρονα:
1) δικαστική υπόθεση που αμφισβητεί το Texas κατά White
2) μια συνταγματική τροποποίηση που επιτρέπει την απόσχιση
3) μια σύμβαση κρατών
4) μια σύμβαση γερουσίας που παραχωρεί έδαφος και καθορίζει όρους με μια σκιώδη κυβέρνηση που εκπροσωπεί το νέο έθνος
5) μια έκκληση προς τη Συνθήκη των Ηνωμένων Εθνών που χρησιμοποιείται συχνά από τον Εχθρό για να χωρίσει άλλα έθνη
Αφού τελειώσουν αυτές οι εκλογές, σε περίπου ένα μήνα, είναι λογικό να δημιουργηθεί ένα Κόμμα Χωρίσματος που θα διοργανώνει 2 υποψηφίους για κάθε γραφείο στην Αμερική. ένα στη δική του πλάκα και ένα στο πρωτεύον GOP. Αν χάσουμε το πρωταρχικό, τορπίλημε το GOP τον Νοέμβριο.
Και πάλι, δεν είναι ένα δεξιό κόμμα αλλά ένα ρεαλιστικό κόμμα ενότητας που εκπροσωπεί τους Αμερικανούς της Κληρονομιάς όλων των λωρίδων.
4 χρόνια δεν μπορούσαμε να σπαταλήσουμε σπαταλήσαμε σε όλα, από το Χίτλερ έως το Γιανγκ. τα πάντα εκτός από αυτήν τη νικηφόρα φόρμουλα. Είμαι ακόμη αισιόδοξος ότι τώρα, στα μεσάνυχτα, θα κάνουμε ό, τι πρέπει να κάνουμε προτού κλείσουν οι σιαγόνες για πάντα και κατοχυρωθεί η Νέα Θρησκεία.
Απάντηση
Ο Δρ Τζόνσον έχει δίκιο να επισημάνει ότι η Καλή Κοινωνία δεν είναι απλώς θέμα πολιτικής οικονομίας (όπως κάποτε λέγεται). Αυτή είναι η ελευθεριακή ψευδαίσθηση, η οποία παράγει μόνο άτομα Machiavellian και μια παραμορφωμένη πολιτεία που κυριαρχείται από εγωισμό και απληστία.
Ένας πολιτισμός θα πρέπει να έχει έναν σκοπό: την άνθηση των ιδρυτικών εθνοτήτων του και ένα στυλ καλλιτεχνικής και τεχνολογικής προσπάθειας. Τέτοια πράγματα δεν μπορούν να αντέξουν σε μια κουλτούρα παρακμής και κυνισμού, οπότε είναι ζωτικής σημασίας ο εντοπισμός και η απομόνωση επιρροών και ατόμων που τείνουν προς εντροπία και χάος.
Το Volksgemeinschaft είναι μια βρώμικη λέξη από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο φυσικά, αλλά αναρωτιέμαι αν κάτι μπορεί να σωθεί από την ιδέα, και ίσως όσοι γνωρίζουν το Counter-Currents σχετικά με το θέμα της δυστροφίας μπορεί να θέλουν να σταθμίσουν για να διαφωτίσουν τους υπόλοιπους από εμάς;
Απάντηση