1949 ο Ρήνος ήταν τόσο ξερός, που τα πλοία κάθονταν στο stony κρεβάτι – και κανείς δεν κήρυξε την κλιματική καταστροφή.Σήμερα κάθε ξηρασία γίνεται αμέσως απόδειξη για την κλιματική αλλαγή. Πυρηνικά εργοστάσια σταματούν, επειδή λείπει το νερό ψύξης. Δάση καίγονται. Και η δημόσια συζήτηση γυρίζει γύρω-γύρω.Ένα φιλμ από το Ομοσπονδιακό Αρχείο δείχνει το καλοκαίρι του 1949: φαρδιές αμμουδιές και βραχώδεις ράμπες, πλοία ακυβέρνητα, ράμπες φέρι όπως απόκρημνες πλαγιές, στάθμες που δεν ήταν φτιαγμένες για τόσο χαμηλά επίπεδα. Το ελάχιστο ύψος ξεπέρασε ακόμα και αυτό του 1921.Μου φαίνεται ότι οι καιρικές ακρότητες με πλημμύρες και ξηρασίες ήταν πάντα μέρος της ιστορίας. Το φιλμ το κάνει ορατό χωρίς παθιασμό και χωρίς τη σημερινή ρητορική συναγερμού.Γιατί αυτό το ιστορικό πλαίσιο αναφέρεται τόσο σπάνια;Σάτιρα τίποτα δεν λέγεται στα σοβαρά.youtube.com/watch?v=3zAzxL… zeithistorische-forschungen.de/2-2024-2025/62…