METLEN, ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, ΔΕΗ και οι ισχυροί παίκτες της ελληνικής αμυντικής τεχνολογίας στη μεγάλη συμφωνία – 19 εταιρείες διεκδικούν ρόλο στο πρόγραμμα των 3,035 δισ. ευρώ – Παραγωγή, software, ηλεκτρονικά, υποδομές και το μεγάλο στοίχημα της εισόδου στις διεθνείς αλυσίδες των ισραηλινών κολοσσών

Μια ελληνική «μάχη» 750 εκατ. ευρώ αρχίζει πίσω από την «Ασπίδα του Αχιλλέα». Με τις υπογραφές στο Τελ Αβίβ, το μεγαλύτερο πρόγραμμα αναδιοργάνωσης της ελληνικής αεράμυνας περνά πλέον στη φάση της υλοποίησης και μαζί του ενεργοποιείται ένα πρωτοφανές για τα ελληνικά εξοπλιστικά βιομηχανικό εγχείρημα.

Συνολικά 19 ελληνικές εταιρείες συμμετέχουν στις διαδικασίες που συνδέονται με το πρόγραμμα των 3,035 δισ. ευρώ, ενώ το έργο που προβλέπεται να παραμείνει στην Ελλάδα φτάνει τα 750 εκατ. ευρώ, ξεπερνώντας το 25% της συνολικής αξίας. Πίσω από το ποσό βρίσκεται ένα μωσαϊκό μεγάλων βιομηχανικών ομίλων, αμυντικών εταιρειών και επιχειρήσεων υψηλής τεχνολογίας που βλέπουν στην «Ασπίδα» κάτι πολύ μεγαλύτερο από μία ακόμη κρατική σύμβαση.

Για την Αθήνα, άλλωστε, ο στόχος είναι διπλός: να αποκτήσει έναν σύγχρονο πολυεπίπεδο Θόλο και ταυτόχρονα να χρησιμοποιήσει τα δισεκατομμύρια της επένδυσης για να δημιουργήσει παραγωγικές δυνατότητες που θα παραμείνουν στη χώρα μετά την παράδοση του τελευταίου συστήματος.

Οι… μεγάλοι μπαίνουν στην άμυνα

Στο νέο βιομηχανικό τοπίο ξεχωρίζει η METLEN του Ευάγγελου Μυτιληναίου, η οποία ενισχύει με ταχύτητα την παρουσία της στην άμυνα. Οι εγκαταστάσεις της στον Βόλο και η εμπειρία της σε σύνθετες μεταλλικές κατασκευές και απαιτητικά βιομηχανικά έργα δημιουργούν ισχυρή βάση για συμμετοχή σε μεγάλα αμυντικά προγράμματα.

Στο κάδρο βρίσκεται και η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, με πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο τον Γιώργο Περιστέρη, η οποία διαθέτει μεγάλη εμπειρία σε σύνθετες κατασκευές, ενεργειακά έργα και κρίσιμες υποδομές και έχει ήδη αρχίσει να ανοίγει αποφασιστικά το κεφάλαιο της άμυνας.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η παρουσία της ΔΕΗ, υπό τον πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο Γιώργο Στάσση. Η νέα αεράμυνα δεν αποτελείται μόνο από πυραύλους. Ραντάρ, αισθητήρες και κέντρα διοίκησης απαιτούν αξιόπιστες ενεργειακές και ψηφιακές υποδομές, έναν τομέα στον οποίο ο όμιλος διευρύνει συνεχώς τη δραστηριότητά του.

Η ελληνική ομάδα της υψηλής τεχνολογίας

Στο πιο «σκληρό» τεχνολογικό κομμάτι βρίσκεται το EFA Group του Κριστιάν Χατζημηνά. Η Scytalys, με επικεφαλής τον Δημήτρη Καραντζάβελο, διαθέτει διεθνή τεχνογνωσία σε Command & Control, tactical data links και διαλειτουργικότητα, ενώ η STHENOS AI κινείται στο ταχύτατα αναπτυσσόμενο πεδίο της τεχνητής νοημοσύνης και των νέων αμυντικών εφαρμογών.

Κομβική θέση στο ελληνικό οικοσύστημα έχει και η Intracom Defense, που ανήκει πλέον στην Israel Aerospace Industries, έναν από τους βασικούς ισραηλινούς ομίλους της «Ασπίδας». Με πρόεδρο τον Μιχάλη Τσαμάζ και διευθύνοντα σύμβουλο τον Γιώργο Τρουλλινό, διαθέτει παραγωγική βάση στην Ελλάδα και πολυετή εμπειρία σε στρατιωτικές επικοινωνίες, data links, ηλεκτρονικά και πυραυλικά υποσυστήματα.

Στην ελληνική ομάδα βρίσκονται ακόμη η Prisma Electronics των Γιώργου Ηλία και Χρήστου Γιορδαμλή, με τεχνογνωσία σε ηλεκτρονικά, αισθητήρες και embedded systems, η Miltech Hellas του Χρήστου Χούμπαυλη, με εξειδίκευση στα ηλεκτροοπτικά και στρατιωτικά ηλεκτρονικά, και η AKMON του Τάσου Ροζολή, με εμπειρία σε καλωδιώσεις και ηλεκτρομηχανολογικά υποσυστήματα υψηλών προδιαγραφών.

Στο ψηφιακό σκέλος συναντά κανείς τη Uni Systems του Ομίλου Quest, με πρόεδρο τον Θεόδωρο Φέσσα, αλλά και την IKH Defence της Κατερίνας Φωτοπούλου, ενώ στο ευρύτερο βιομηχανικό πλέγμα θέση διεκδικούν τα Ναυπηγεία Σαλαμίνας του Γιώργου Κόρου, που έχουν ήδη αποκτήσει διεθνές αποτύπωμα μέσω της συνεργασίας τους με τη Naval Group.

Ισχυρή παραγωγική βάση διαθέτει και η Βιοχάλκο της οικογένειας Στασινόπουλου, μέσω εταιρειών όπως η ElvalHalcor, με τεχνογνωσία σε προηγμένα προϊόντα αλουμινίου και χαλκού και εξειδικευμένες βιομηχανικές εφαρμογές. Στην εξίσωση βρίσκονται, τέλος, η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία και τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα, οι δύο κρατικοί πυλώνες της αμυντικής παραγωγής.

Τα 750 εκατ. είναι μόνο η αρχή

Η μεγάλη μάχη, όμως, δεν είναι ποιος θα πάρει το μεγαλύτερο συμβόλαιο. Είναι αν τα 750 εκατ. ευρώ θα μετατραπούν σε μόνιμη ελληνική παραγωγική ισχύ.

Η απαίτηση της Αθήνας αφορά ουσιαστικό έργο: τεχνογνωσία, παραγωγή υποσυστημάτων, ηλεκτρονικά, software, υποδομές, τεχνική υποστήριξη και δυνατότητα οι ελληνικές εταιρείες να συνεχίσουν να παράγουν και μετά την ολοκλήρωση της «Ασπίδας».

Γιατί το πραγματικό jackpot για τους Έλληνες δεν βρίσκεται μόνο στα 750 εκατ. ευρώ. Βρίσκεται στην πιθανότητα να ανοίξει μέσω της συμφωνίας η πόρτα προς τις διεθνείς εφοδιαστικές αλυσίδες της Rafael και της IAI.

Εάν αυτό συμβεί, η «Ασπίδα του Αχιλλέα» θα αφήσει πίσω της μια ελληνική αμυντική βιομηχανία με τεχνογνωσία, εξαγωγικό προσανατολισμό και θέση στο διεθνές παιχνίδι των εξοπλισμών.