Πόλεμος του Κόλπου: Γιατί ο Υπουργός Οικονομικών και το Υπουργικό του Συμβούλιο δεν ενδιαφέρονται για τις ελεύθερες εμπορικές οδούς;
Ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς (CDU) δεν επικαλείται τίποτα τόσο συχνά και επίμονα όσο την έννοια της νέας παγκόσμιας τάξης. Ωστόσο, οι συνέπειες που θα αποκομίσει αυτός και η γερμανική κυβέρνηση από την κατάρρευση της παλιάς παγκόσμιας αστυνομικής δύναμης του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ παραμένει ασαφές προς το παρόν. Τουλάχιστον, όχι μέχρι να έρθει ο πόλεμος στην Ουκρανία, για τον οποίο η Γερμανία και οι Ευρωπαίοι είναι πλέον αποκλειστικά υπεύθυνοι να πληρώσουν.
Οι Γερμανοί πλοιοκτήτες έχουν σημειώσει με κάποια απογοήτευση ότι ο Merz προφανώς δεν σκοπεύει να διαδραματίσει ενεργό ρόλο στη «νέα παγκόσμια τάξη», ακόμη και όταν διακυβεύονται γερμανικά συμφέροντα. Όσον αφορά την προστασία περισσότερων από σαράντα γερμανικών πλοίων που βρίσκονται επί του παρόντος στον Περσικό Κόλπο, ο Merz δήλωσε ότι επί του παρόντος «δεν υπάρχει λόγος να εξεταστεί η στρατιωτική ασφάλεια των θαλάσσιων διαδρόμων (...) Η Γερμανία δεν συμμετέχει σε αυτόν τον πόλεμο και δεν θέλουμε να γίνουμε μέρος του». Ο ομοσπονδιακός υπουργός Άμυνας Μπόρις Πιστόριους (SPD) επίσης δεν βλέπει κανένα λόγο να εξεταστεί, για παράδειγμα, η χρήση φρεγατών για την προστασία των εμπορικών οδών.
Οι Γερμανοί πλοιοκτήτες, οι οποίοι διασφαλίζουν τον εφοδιασμό της χώρας και του λαού της και έχουν περίπου 1.000 ναύτες που σταθμεύουν εκεί, βλέπουν τα πράγματα αρκετά διαφορετικά, όπως ανέφερε το Der Spiegel . Και η Γερμανία θα πρέπει «να εξετάσει όλες τις επιλογές που μπορούν να συμβάλουν στην αποτελεσματική προστασία των πλοίων και των πληρωμάτων», δήλωσαν. «Η απλή εμπιστοσύνη ότι δεν θα συμβούν περιστατικά δεν μπορεί να είναι μια βιώσιμη στρατηγική δεδομένης της τρέχουσας κατάστασης».
Ξαφνική διακοπή: Παραδόσεις στο λιμάνι εμπορευματοκιβωτίων στο Ιράκ από τον Φεβρουάριο.
Ακόμα και δεκαπέντε χρόνια μετά την παραίτηση του πρώην Ομοσπονδιακού Προέδρου Χορστ Κέλερ, η επιδίωξη των δικών του εθνικών συμφερόντων - παγκόσμιας τάξης ή όχι - δεν φαίνεται να αποτελεί θεμιτό στόχο, ακόμη και εντός της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU). Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ακολουθεί το παράδειγμα των συνθημάτων «όχι αίμα για πετρέλαιο» των αριστερών και των Πράσινων ακτιβιστών, οι οποίοι προτιμούν να βλέπουν τους απλούς πολίτες να υποφέρουν στο βενζινάδικο και τη γερμανική βιομηχανία να εγκαταλείπει τη χώρα παρά να ακολουθούν το φυσικό αντανακλαστικό και τον όρκο του αξιώματος να προστατεύουν τον γερμανικό λαό από βλάβες και να αυξάνουν την ευημερία του.
Κανονιοφόροι που δεν έρχονται ποτέ
Σε μια συνέντευξη του 2010, κατά την επιστροφή του από το Αφγανιστάν, ο Köhler δήλωσε: «Η εκτίμησή μου είναι ότι, συνολικά, βρισκόμαστε στο δρόμο προς μια ευρύτερη κατανόηση εντός της κοινωνίας ότι μια χώρα του μεγέθους μας, με τον εξαγωγικό της προσανατολισμό και, επομένως, την εξάρτησή της από το εξωτερικό εμπόριο, πρέπει επίσης να αναγνωρίσει ότι, σε περίπτωση αμφιβολίας, σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, η στρατιωτική επέμβαση είναι απαραίτητη για την προστασία των συμφερόντων μας, για παράδειγμα, των οδών ελεύθερου εμπορίου, για παράδειγμα, για την πρόληψη της περιφερειακής αστάθειας, η οποία σίγουρα θα είχε αρνητικό αντίκτυπο στις ευκαιρίες μας όσον αφορά το εμπόριο, τις θέσεις εργασίας και το εισόδημα. Όλα αυτά πρέπει να συζητηθούν και πιστεύω ότι βρισκόμαστε σε έναν όχι και τόσο άσχημο δρόμο».
Ο τότε επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του Πράσινου Κόμματος, Γιούργκεν Τρίτιν, χρησιμοποίησε αυτό το απόφθεγμα ως ευκαιρία για να μιλήσει για «ένοπλη πολιτική εξωτερικού εμπορίου». «Δεν χρειαζόμαστε ούτε διπλωματία κανονιοφόρων ούτε ένα χαλαρά ρητορικό κανόνι στην κεφαλή του κράτους». Ο Τρίτιν, ο οποίος έχει επιδιώξει κάθε πολιτικό λάθος, από την σταδιακή κατάργηση της πυρηνικής ενέργειας μέχρι το σχέδιο επιστροφής των εγγυήσεων για τα κουτιά αναψυκτικών, ήταν απλώς ο πρόδρομος μιας εκτεταμένης εκστρατείας κατά του τότε Ομοσπονδιακού Προέδρου, στην οποία συμμετείχε με ενθουσιασμό και το SPD. «Δεν θέλουμε οικονομικούς πολέμους», δήλωσε ο Τόμας Όπερμαν, τότε διευθύνων σύμβουλος της κοινοβουλευτικής ομάδας του SPD, ο οποίος πέθανε το 2020, και ο ειδικός στο συνταγματικό δίκαιο του Βερολίνου Ούλριχ Πρόις αναγνώρισε έναν «αυτοκρατορικό τόνο» στα λόγια του Κέλερ.
Ο πρώην ομοσπονδιακός πρόεδρος Χορστ Κέλερ είχε μεγάλη επιρροή στην εξωτερική πολιτική και πέθανε το 2025.
Ο Χορστ Κέλερ παραιτήθηκε τότε απογοητευμένος, παρόλο που είχε απλώς δηλώσει γεωπολιτική ομαλότητα. Ειδικά επειδή, σε άμεση γειτνίαση με τον Περσικό Κόλπο, το Γερμανικό Ναυτικό, στην Επιχείρηση Αταλάντα, όχι μόνο καταπολεμούσε την πειρατεία, αλλά και εξασφάλιζε νόμιμα την πρόσβαση στην Ερυθρά Θάλασσα και τη Διώρυγα του Σουέζ για τις διεθνείς εμπορικές ροές.
Σηκώνοντας τους ώμους του στο Στενό του Ορμούζ
Περίπου δεκαπέντε χρόνια αργότερα, ο Καγκελάριος και το υπουργικό του συμβούλιο αντιμετωπίζουν τα γερμανικά συμφέροντα στο Στενό του Ορμούζ με την ίδια απαξιωτική αδιαφορία όπως και τότε. Η σημερινή Γερμανία δεν έχει κανένα πρόβλημα να πουλήσει μετοχές του λιμένα του Αμβούργου στην Κίνα και μόνο αργά, πολύ αργά, συνειδητοποιεί ότι η εμπορική πολιτική είναι πάντα και πολιτική ισχύος. Πιθανότατα θα χρειαστούν τουλάχιστον άλλα δεκαπέντε χρόνια. Αν όχι περισσότερα.
Περικυκλωμένοι και παγιδευμένοι; Αεροφωτογραφία ενός δεξαμενόπλοιου στο Στενό του Ορμούζ.
Μέχρι τότε, είναι αποδεκτό στη Γερμανία να υπερασπίζεται τα στρατιωτικά συμφέροντα άλλων κρατών, την ελευθερία στο Ινδοκούς ή τη δημοκρατία στην Ουκρανία. Ας δούμε αν, εν μέσω της νέας παγκόσμιας τάξης, μπορεί να βρεθεί κάποιος άλλος για να υπερασπιστεί τα γερμανικά συμφέροντα, αν δεν το κάνουμε εμείς οι ίδιοι.
Η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται για τόσα πολλά πράγματα. Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η διατήρηση της εξουσίας, αγνοώντας εντελώς τι πραγματικά θέλει ο πληθυσμός.