Πρωτότυπο άρθρο: Dmitry Steshin / Komsomolskaya Pravda
Δεν υπάρχει ακόμα άμεσος δρόμος από το Novoazovsk στη Μαριούπολη, αλλά ο πλοηγός δείχνει πεισματικά μια απόσταση 40 χιλιομέτρων και μετά τρελαίνεται βάζοντας τα ονόματα των πρόσφατα απελευθερωμένων περιοχών. Φωνάζω στον οδηγό, «Θα ονειρεύομαι αυτούς τους δρόμους για χρόνια», και μου λέει ένα μπράβο. Είναι αδύνατο να μιλήσουμε στο αυτοκίνητο, έχουμε μείνει χωρίς σιγαστήρα από τότε που ξεκίνησε η στρατιωτική επιχείρηση και αρχίσαμε να δουλεύουμε στις θέσεις όλμων στην πόλη. Δεν υπάρχουν μηχανικοί στο Ντόνετσκ - όλοι έχουν κινητοποιηθεί και δεν υπάρχουν ανταλλακτικά. Τα αυτοκίνητα πλένονται έτσι: οι ιδιοκτήτες το αφήνουν το απόγευμα και αν δεν εξαντληθεί η ομάδα θα το καθαρίσουν το πρωί.
Το Ντόνετσκ συνεχίζει να δέχεται ανθρώπους που φεύγουν από τη Μαριούπολη και τα πρώτα προβλήματα έχουν ήδη φτάσει. Μου είπαν γνωστοί από ένα τάγμα ότι αντιμετώπισαν κάποιους εκτοπισμένους που, μεθυσμένοι, φώναζαν «δόξα στην Ουκρανία». Πολλοί καταφθάνουν από τη φλεγόμενη Μαριούπολη. Στρατιώτες και μέλη εθελοντικών ταγμάτων τρέπονται σε φυγή. Άνοιξαν τις αποθήκες όπου φυλάσσονταν οι στολές Azovstal και φόρεσαν τα ρούχα της Metinvest. Το κόλπο ανακαλύφθηκε γρήγορα. Τώρα, στην πρώτη γραμμή, ακόμα και σε δευτερεύοντες δρόμους, εμφανίζονται κινητά περιπολικά για να κάνουν εκ νέου έρευνα σε αυτοκίνητα. Ακόμα και στα μετόπισθεν, παντού υπάρχουν κινητοποιημένοι έφεδροι με τουφέκια Moslin. Μερικοί είναι ακόμη και προεπαναστατικοί ή από τα εργοστάσια της Τούλα ή του Σεστρορέτσκ. Οι συλλέκτες τους βραβεύουν για την ακρίβειά τους στη μάχη Οι ουρές των προσφυγικών αυτοκινήτων που φεύγουν από τη Μαριούπολη έχουν γίνει κάπως μικρότερες. Υπάρχει ακόμη και μια ροή επιστροφής και μια αυτοσχέδια υπηρεσία ταξί: μεταφέρουν ανθρώπους στο Ντόνετσκ, τους μεταφέρουν στα ρωσικά σύνορα, είτε σε hryvnia είτε σε ρούβλια, μεταξύ 5.000 και 10.000 για ένα αυτοκίνητο με οδηγό. Κοντά στον αχυρώνα στην πόλη Kalchik περνάμε ένα παλιό ξένο αυτοκίνητο με ένα φέρετρο πάνω του, προσεκτικά τυλιγμένο σε πλαστικό. Με τον ερχομό της άνοιξης και της ζέστης, η Μαριούπολη περιμένει με τρόμο τους νεκρούς να αρχίσουν να αποσυντίθενται. Οι υπηρεσίες εκταφής και έρευνας δεν έχουν φτάσει ακόμη στην πόλη. Έχουν πολλή δουλειά στις πόλεις που ήταν στην πρώτη γραμμή.
Το πρωί συννεφιασμένο, με βροχές και λίγα χιόνια. Ο άνεμος πνέει μέσα από τις κατεστραμμένες γειτονιές, βρυχάται από μέταλλο και σκισμένα κουφώματα, βουίζει μέσα από σπασμένα γυαλιά και τρύπες από σκάγια. Βρισκόμαστε σε οικόπεδο στη λεωφόρο Σεφτσένκο, ίσως στην κεντρική είσοδο της πόλης. Εδώ έχει διαμορφωθεί ένα λαϊκό νεκροταφείο, ένα από τα δεκάδες που έχω ήδη δει. Ρωτάω έναν σύντροφο, τον στρατιωτικό διοικητή Μεντβέντεφ: «Ακούς τα φλάουτα;» Μετά από μια παύση, ο Rinat εκπνέει: «Νόμιζα ότι ήμουν εγώ και ότι θα τρελανόμουν».
Καθώς καταγράφουμε τους τάφους, ένας άντρας πλησιάζει. Κάτι σχετικά με την εμφάνισή του με κάνει να πιστεύω ότι είναι καθηγητής. Είναι αλήθεια, είναι ο καθηγητής ιστορίας Andrey. Είναι ενδιαφέρον ότι, σε αντίθεση με τις τελευταίες μας συνομιλίες με κατοίκους της Μαριούπολης, μαζί του δεν μιλάμε για το «πότε θα τελειώσει» αλλά για τη ζωή εν ειρήνη. Αρχικά, μας ρωτάει σε ποιον να μιλήσει: υπάρχουν δύο οβίδες που δεν έχουν εκραγεί στο δρόμο του. Δείχνουμε με κατεύθυνση την είσοδο της πόλης, όπου υπάρχει όχημα με τα χρώματα του Υπουργείου Έκτακτων Καταστάσεων. Μετά, ο Andrey μας χτυπά με μια ερώτηση που πηγαίνει κατευθείαν στο κεφάλι: «Παιδιά, λένε ότι στο ρωσικό ραδιόφωνο είπαν ότι η Ρωσία έχει έρθει σε συμφωνία με την Κίνα. Σε αντάλλαγμα για μια ετήσια προμήθεια φυσικού αερίου, θα ξαναχτίσουν τη Μαριούπολη για εμάς». Δύσκολα βρίσκω τις λέξεις: «Φαίνεται ότι δεν έχεις πάει στην Κριμαία από το 2014, σίγουρα δεν έχεις πάει εκεί. Τα καταφέρνουμε μόνοι μας. Και ακόμη και το Γκρόζνι, όχι μόνο έχει ξαναχτιστεί αλλά μοιάζει με το Ντουμπάι. Αλλά αν οι Κινέζοι θέλουν να βοηθήσουν, δεν πρέπει να τους απορρίψουμε. Εκτός από τη Μαριούπολη, ολόκληρο το Ντονμπάς έχει καταστραφεί από τον πόλεμο».
Το αστείο με τη Μαριούπολη είναι ότι μόλις συγκεντρωθούν πέντε άτομα, ακόμα κι αν είναι σε νεκροταφείο, οι πολίτες αρχίζουν να μιλούν για τα νέα. Ο πληθυσμός ζει σε ένα πλήρες κενό πληροφοριών και αν έδινα μια διάλεξη στο δρόμο για τη γεωπολιτική κατάσταση, χιλιάδες κάτοικοι της Μαριούπολης θα έρχονταν να με ακούσουν. Όμως η γυναίκα που με πλησίασε ρώτησε κάτι άλλο: «Παιδιά, με ποιον να μιλήσω; Η γιαγιά μου αποσυντίθεται στον επάνω όροφο, η μυρωδιά είναι ήδη αισθητή. Αυτό πρέπει να κάνω; Δεν μπορώ να βρω κανέναν που να πάει εκεί». Αριστερά μας φαίνεται νεκρώσιμος πομπός. Φέρνουν ένα φέρετρο και ένα σώμα τυλιγμένο σε μια κουβέρτα. Ένας άντρας με έναν ξύλινο σταυρό στο χέρι μου το εξηγεί: «Θάβω τη μητέρα μου. Έχουν ανοίξει το μαγαζί του νεκροθάφτη». Δείχνει απέναντι στο μαγαζί και προσθέτει: «Όταν τελειώσει η μάχη, θα πληρώσω κάθε δεκάρα. Τουλάχιστον θα θάψω τη μητέρα μου ως άνθρωπο. Πιστεύετε ότι θα καταλάβουν;
«Ο κόσμος θα καταλάβει».
Μας προλαβαίνει μια στήλη από τανκς που κατευθύνεται προς εκεί όπου οι τελευταίοι από τους Απάνθρωπους εξακολουθούν να πολεμούν σκληρά, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι δεν θα τους συγχωρέσουν τη Μαριούπολη. Ακολουθούμε τα τανκς.
Θέσαμε ως καθήκον να βρούμε τα κτίρια κατοικιών στα οποία έχουν τοποθετήσει θέσεις βολής οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας. Ωστόσο, το ίδιο απόγευμα, ένας συνάδελφος που έχει περάσει από περισσότερα καυτά σημεία της έγχρωμης επανάστασης από εμένα , γελοιοποιεί κυνικά αυτή την ιδέα. Ο Βίτια έχει πολεμήσει σε διάφορες πόλεις από τον δεύτερο πόλεμο της Τσετσενίας και αξίζει να ακουστεί η γνώμη του: «Ντίμα, τι προπαγάνδα είναι αυτή! Ποιες είναι οι θέσεις από τις οποίες απολύθηκαν τα πρώτα Shmelia; Πυροβολήσαμε, άλλαξαν θέση, πυροβολήσαμε, άλλαξαν θέση. Αν υπάρχει κίνηση, αν ξέρεις ποιος σου μάχεται αριστερά και δεξιά στην πόλη, παλεύεις σωστά. Καθισμένος σε ένα μέρος σε ένα σπίτι, ούτε καν στην παράβαση του Μπελίνσκι Η Vitya είχε δίκιο. Το μόνο που βρήκαμε ήταν μια θέση βολής σε ένα διαμέρισμα ακριβώς μπροστά από την Αστυνομική Ακαδημία. Τα παράθυρα ήταν γεμάτα με τρύπες από σφαίρες και μια γωνία είχε χτυπηθεί από τα πυρά της απάντησης από εκείνους στην Ακαδημία. Μετά έσπαγε σε ένα τρέξιμο, αφήνοντας πίσω του ρούχα και εξοπλισμό παραλλαγής. Βρήκαμε τα σήματα στη γωνία. Αλλά δεν έπρεπε να έχουν πάει πολύ μακριά. Πίσω από την Ακαδημία, στο πάρκο, γίνεται μια μάχη στην οποία τα πολυβόλα δουλεύουν ενωμένοι. Η φωτιά του λιώνει με τον ήχο της έκρηξης. Αλλά πολύ κοντά, στις αυλές, όλα είναι ήσυχα. Μια γυναίκα μαγειρεύει σε μια σόμπα. Τον ρωτάω τι είναι για δείπνο. "Μπορς"
Χθες όλοι έλαβαν ανθρωπιστική βοήθεια. Αν και σύμφωνα με τον συνομιλητή μου, τώρα μπορείτε να αγοράσετε προϊόντα. Επιχειρηματίες από το Ντόνετσκ προσπαθούν να κάνουν φόνο και έχουν φέρει τρόφιμα που τα πουλάνε 25% πιο ακριβά, όπως εξηγούν, «λόγω του κινδύνου». Χρεώνουν σε εθνικά νομίσματα, δεν υπάρχουν ρούβλια στην πόλη. «Αλλά δεν είναι αυτή η κύρια έλλειψη στην πόλη. Δεν χρειάζεται να φάω όσο πρέπει να βάλω γυαλί στα παράθυρα. Ένα μήνα φυσάει ο αέρας στο σπίτι μου. Έχω βάλει χαλί, αλλά δεν βοηθάει”.
Καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας, οδηγούμε πολλά χιλιόμετρα γύρω από τα τετράγωνα της περιοχής της λεωφόρου Σεφτσένκο. Αυτό παρατήρησα. Στην περιοχή αυτή, μόνο τα εξωτερικά τετράγωνα έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές, με τα δάπεδα να έχουν καεί, αλλά δεν υπάρχουν καταρρεύσεις κτιρίων. Περαιτέρω, τα σπίτια έχουν τα παράθυρά τους ανέπαφα. Αυτό δεν συμβαίνει παντού φυσικά, αλλά αν σε ένα σημείο της πόλης έχει επιβιώσει το 70%, υπάρχει ελπίδα.
Μπαίνοντας στη Μαριούπολη, βλέπουμε μια παρέα να συνωστίζεται στο πάρκινγκ του σούπερ μάρκετ Metro. Αλλά αυτοί οι άνθρωποι κουβαλούν κουτιά με διαφορετική επωνυμία: κορδέλες σε σχήμα Ζ. Μια κοκκινομάλλα γυναίκα μας δείχνει το περιεχόμενό τους: ζυμαρικά, βούτυρο, στιφάδο, συμπυκνωμένο γάλα, κονσέρβες ψαριών. Άλλωστε υπάρχει απορρυπαντικό, σαπούνι, κομπρέσες, ξυράφια. Μοιράζουν επίσης μπουκάλια νερού των πέντε λίτρων.
Στην είσοδο του σούπερ μάρκετ γράφουν στην παλάμη τους τον αριθμό τους, για να υπάρχει τάξη. Όλοι περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους. Ο κόσμος περνάει. Γράφουν τον αριθμό ενός άνδρα: Είμαι ο Ποντλέσνι, ο Βαλερί Βαλεντίνοβιτς, στείλτε τους χαιρετισμούς μου στη Ρομάνοβα, την Ίνγκα Βαλεντίνοβνα στη Μόσχα. Είμαι ζωντανός!"
Μέσα στο σούπερ μάρκετ υπάρχουν μεγάλες σειρές από παλέτες στις οποίες φορτίζονται εκατοντάδες κινητά τηλέφωνα. Μερικές φορές οι Ουκρανοί πάροχοι λειτουργούν, αλλά όλοι περιμένουν τις κάρτες SIM του φορέα της Δημοκρατίας να αρχίσουν να πωλούν. Και φάρμακα. Η Μαριούπολη είναι μια πόλη με πολλούς ανθρώπους με κρυολογήματα. Μια γυναίκα ρωτά έναν εθελοντή: «Ήρθα στις έξι το πρωί, όλα τα φάρμακα είχαν ήδη τελειώσει. Μπορείτε να μου κάνετε σήμα με τον φακό, μένω σε αυτό το εννιάροφο μαύρο κτίριο εκεί πέρα». Ο εθελοντής λέει ότι δεν θα κάνει σήμα, αλλά συνιστά να έρθετε στις πέντε. Η γυναίκα συμφωνεί: «Είναι ανυπόφορο να συνεχίσεις στο υπόγειο, η μάχη τελείωσε, αλλά το πάτωμα έχει καεί».
Αφήσαμε τη Μαριούπολη και σταματήσαμε στην άκρη του δρόμου περίπου δέκα χιλιόμετρα για να πιούμε έναν καφέ που είχαμε ήδη ξεχάσει. Ένα όχημα με το γράμμα Ζ σταματά. Ο πολιτοφύλακας ρωτάει από το παράθυρο: «Έχει χαλάσει το αυτοκίνητό σου; Ή χρειάζεστε βενζίνη;
«Ευχαριστώ, πίνουμε καφέ».
Σας προσφέρουμε ένα φλιτζάνι. Πιείτε μια γουλιά και συνεχίστε προς την πόλη. Οι σύντροφοί μου, που πολέμησαν πριν από οκτώ χρόνια, τον κοιτούν έκπληκτοι. «Είσαι ίδια με το 2014! Έτσι η σχέση ξεψύχησε, αλλά τώρα είναι και πάλι καλή σαν καινούργια. Μπράβο".
«Η σχέση ψύχθηκε γιατί οι μάχες συνεχίστηκαν με την πιο απελπιστική μορφή. Αλλά δεν θα υπάρξουν άλλα. Η σχέση μεταξύ των ανθρώπων θα παραμείνει. Πού μπορούν να πάνε από εδώ και πέρα;
Ο Πούτιν διέταξε να μεταφερθεί η πληρωμή για τις εξαγωγές φυσικού αερίου σε ρούβλια. ΓενίκευσηΔιαβάστε περισσότερα
